Όπου άπουσιάζει ό Ίησοϋς Χριστός, όπου ό άνθρωπος πορεύεται μόνος του, χωρίς τήν παντοδύναμη χάρη του καί τή θαυματουργική βοήθειά του, παραμένει έκθετος καί ούσιαστικα άβοήθητος σέ ποικίλους πειρασμούς, εξαρτήσεις, ύποδουλώσεις καί άδιέξοδα. Γι’ αύτό δέν φθάνει μόνο ή δικαιολογημένη άγωνία των γονέων ένώπιον των τόσων κινδύνων πού διατρέχουν τα παιδιά τους. Ούτε οι φόβοι τους μπροστά στίς τόσες παγίδες πού καραδοκούν να τα αιχμαλωτίσουν. Ούτε άρκεΐ ό άπαισιόδοξος λογισμός τους πού τούς πληροφορεί ότι είναι πολύ άνίσχυροι να τα καθοδηγήσουν καί να τα τιθασεύσουν μπροστα σέ τόσους δελεαστικούς πειρασμούς. Απαιτείται κάτι άλλο πιό σημαντικό. Χρειάζεται να πιστεύουν σ’ Αύτόν, στόν Θεό. Να έλπί- ζουν στή βοήθειά του. Να καταφεύγουν στήν παντοδύναμη χάρη του. Να βαδίζουν σύμφωνα μέ τόν άλάνθαστο νόμο του χωρίς να φοβούνται, χωρίς να άγωνιούν, χωρίς να άπελπίζονται.
Ναί, διότι τα παιδιά τους θα προφυλαχθούν άποτελεσματικότερα άπό τίς άρνητικές έπιπτώσεις των σύγχρονων
βιντεοπαιχνιδιων όταν οι ίδιοι καταθέσουν κάθε έλπίδα για τήν άνατροφή καί τό μέλλον των παιδιών τους στόν παντοδύναμο Ιησού Χριστό. Οι γονείς πού ζούν, έμπνέονται καί καθοδηγούνται άπό τή ζωή της άγιας μας Εκκλησίας καί κοινωνούν της χάριτος τού Θεού δια των ιερών Μυστηρίων, δέν θα άπογοητεύσουν ποτέ τό παιδί τους. Θα τού σταθούν πάντοτε μέ άγάπη σέ κάθε του πρόβλημα, δυσκολία, άποτυχία ή πειρασμό. Δέν θα τό έγκαταλεί- ψουν στή μοναξιά του χωρίς ένδιαφέρον, έπικοινωνία καί συμπαράσταση. Καί συνεπακόλουθα τό παιδί τους δέν θα έπιζητήσει να καταφύγει σέ ύποκατάστατα χαράς, έλπίδος καί ξεγνοιασιάς.
Γονείς πού ζούν σύμφωνα μέ τό λόγο τού Θεού έμπνέουν τα παιδιά τους να μάχονται καί να έλπίζουν. Να έχουν στόχους, όράματα καί ιδανικά. Να άποδέχονται ταπεινα καί μέ αύτοσυνειδησία αύτό πού είναι, καί να άγωνίζονται να τό βελτιώσουν. Να συνυπάρχουν μέ άγάπη καί άνοχή μέ τούς άλλους καί μέ τα προβλήματά τους.
Πόσο βοηθάει άλήθεια σ’ αύτό ή κοινή οικογενειακή προσευχή! Ή κοινή οικογενειακή πνευματική ζωή, ή νηστεία της οικογένειας πού τήν προετοιμάζει να ζήσει κάποια μεγάλη έορτή, πού δένει τα μέλη της μεταξύ τους και μυστηριακα τήν ένώνει έν Χριστώ Ιησού!

Οι κοινοί πνευματικοί στόχοι πού ένώνουν τούς μικρούς μέ τούς μεγάλους μέσα στήν οικογένεια χαρίζουν σέ όλους μεγάλες πνευματικές έμπειρίες. Αύτό το διάστημα π.χ. παλεύουμε ώς οικογένεια για κάτι. Για τή δουλειά του πατέρα, για τίς έξετάσεις κάποιου παιδιού, για τήν άρρώστια της μητέρας καί τόσα άλλα. Καί παλεύουμε όλοι μαζί. Μέ προσευχή. Μέ νηστεία. Μέ συμμετοχή στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Φαντάζεται ποτέ κανείς κάποιο παιδί άπό μια τέτοια οικογένεια να άναζητεΐ καταξίωση, παρέα, νόημα ζωης στα σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια; Είναι εύκολο άλήθεια παιδί τέτοιας οίκογενείας να ύποστεΐ βλάβη άπό αύτά; Κάθε άλλο. Τα παιχνίδια αύτα άπλώς είναι τα σύγχρονα παιχνίδια του. Είναι μόνο ή ψυχαγωγία του καί άκόμη ένα μέσο πού του γνωρίζει τόν κόσμο.
'Επομένως δέν κινδυνεύει να χάνει τό χρόνο του μέ αύτά, άφου έμαθε να θέτει περιορισμούς καί όρια στή ζωή του.
Δέν κινδυνεύει να καταφεύγει σέ ψεύτικους κόσμους καί πλασματικούς χαρακτηρες, γιατί διδάχθηκε να χάνει, να άποδέχεται ταπεινά καί τίς άποτυχίες καί τίς έπιτυχίες, να έλπίζει.
Δέν παρασύρεται άπό τήν ώμή βία καί τήν όποια έκτροπή, γιατί έχει άλλα διαμορφωμένα πρότυπα άγωγης: τούς άγίους πού συγχωρουν, έλεουν καί άγαπουν.
Άλλα άκόμη κι αν ό άνώριμος άκόμη νεανικός του χαρακτήρας κάποτε τόν προδώσει, άκόμη κι αν κάποτε παρασυρθεί στή δελεαστική τους φαντασμαγορία καί ένδώσει σέ κάτι πού γνωρίζει ότι είναι έκτροπή, άκόμη καί τότε ξέρει τί πρέπει να κάνει. Διδάχθηκε τόσα χρόνια άπ’ τούς γονείς του καί έζησε τόσα θαυμαστα μέσα στήν οίκογένειά του. Ξέρει έπομένως που θα καταφύγει: στήν παντοδύναμη χάρη του άγίου Θεού, πού θα τόν βοηθήσει να ύπερνικήσει τόν άδύναμο έαυτό του, θα τόν ένισχύσει, ώστε να τόν έλέγχει καί να κυριαρχεί σ’ αύτόν, γνωρίζοντας καλα ότι «τα άδύνατα παρα άνθρώποις δυνατα παρα τώ Θεώ έστι» (Λουκ. ιη' 27). 

Πολύ συχνά το παράπονο των γονέων για άτέλειωτη ένασχόλη ση των παιδιών τους μέ βιντεοπαιχνίδια δέν είναι τίποτε άλλο άπο τή φυσική και δικαιολογημένη άντίδραση τών παιδιών τους άπέναντι στή δική τους στάση.
Τά παιδιά αισθάνονται παραμελημένα. Απέναντι στά τόσα προβλήματά τους, στίς τόσες προκλήσεις καί έρεθίσματα πού δέχονται, νιώθουν μόνα. Απουσιάζει άπο τή ζωή τους το είλικρινές καί βαθύ ένδιαφέρον τών δικών τους άνθρώπων κι αύτό τούς τραυματίζει πιο πολύ κι άπό τά όποια προβλήματα τούς δυσκολεύουν. Νιώθουν ότι τούς παρέχουν όλα όσα έχουν άνάγκη στή ζωή τους χωρίς νά τούς χαρίζουν λίγο άπο το χρόνο τους, λίγο ένδιαφέρον. Λίγη πραγματική άγάπη δηλαδή, πού νά έκφράζεται μέ αύτούς τούς τρόπους (χρόνο καί ένδιαφέρον).
Πρόσφατα στούς New York’s Times δημοσιεύτηκε άρθρο μέ τίτλο «Πολυάσχολες μητέρες, παραμελημένα παιδιά» . Το άρθρο δέν κάνει γενικο λόγο γιά τήν παραμέληση τών παιδιών έκ μέρους τών γονέων, άλλά γιά το πώς
εισπράττει το παιδί τή διαρκή ένασχόληση τών γονέων του μέ τά κινητά τους τηλέφωνα η το διαδίκτυο όταν είναι μαζί του. Ή Σέρι Τάρκλ, διευθύντρια της πρωτοβουλίας γιά τήν τεχνολογία καί τον άνθρωπο του ΜΙΤ μελετά τον τρόπο μέ τον όποιο ή χρήση της τεχνολογίας άπο τούς γονείς έπηρεάζει τά παιδιά καί τούς νέους. Έπειτα άπο πέντε χρόνια άνακάλυψε ότι τά αισθήματα πόνου, ζήλιας καί άνταγωνισμου είναι διαδεδομένα. Άνέφερε χαρακτηριστικά: «Κατά τή διάρκεια τών μελετών τά παιδιά άνέφεραν ξανά καί ξανά τρία συγκεκριμένα παραδείγματα περιστάσεων πού τούς προκαλουν πόνο, όταν ένας άπο τούς δύο γονείς τους άσχολείται μέ κάποια συσκευή άντί νά δίνει προσοχή σέ αύτά: κατά τή διάρκεια τών γευμάτων, όταν πηγαίνουν νά τά πάρουν άπο το σχολείο καί κατά τή διάρκεια άθλητικών άγώνων»


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ