Τελικά είναι τά παιχνίδια νέου τύπου πού γεννούν τούς μοναχικούς άνθρώπους, τούς έρμητικά και παθολογικά κλεισμένους στον έαυτό τους, η ή διαδεδομένη άνθρώ πινη μοναξιά και μάλιστα των νέων άνθρώπων οδήγησε στο σχεδιασμο των νέων παιχνιδιων ώς μέσων πού τούς έκφράζουν; 'Οπωσδήποτε ύπάρχει τόσο έντονη σχέση άλληλεπιδράσεως, πού είναι δύσκολο κανείς νά διαχωρίσει το σύμπλεγμα και νά προσδιορίσει αιτίες καί άποτελέσματα.
Γεγονός άδιαμφισβήτητο καί φαινόμενο πολύ διαδεδομένο είναι ο έγκλεισμός των άνθρώπων καί μάλι στα των νέων στον έαυτό τους. Πού νά μιλήσουν; Ποιόν νά έμπιστευθούν; Σέ ποιον καί γιατί νά άνοιχθούν; Στούς γονείς τους, πού παρόλο πού τούς γέννησαν, σέ μεγάλη πλειοψηφία ούτε αύτά άγαπούν ούτε μεταξύ τους έχουν άγάπη;
Στούς δασκάλους καί τούς έκπαιδευτικούς τους, τούς περισσότερους άπο τούς οποίους χαρακτηρίζει ο έπαγγελματισμος καί ή άδιαφορία; Στήν κοινωνία, πού καραδοκεί νά τούς έκμεταλλευτεί;
'Επιστροφή λοιπον στον έαυτό μας, μονολογούν. Το πόσο όμως καταστρεπτικο καί έπιζήμιο είναι κάτι τέτοιο καλούνται οι ίδιοι οι γονείς νά το άξιολογήσουν καί νά το άναχαιτίσουν.

Ένα παιδί πού κλείνεται στον έαυτό του έχει συνήθως χαμηλή αύτοεκτίμηση(*). Καί ή πληγωμένη αύτοεκτίμησή του το οδηγεί άναπόφευκτα στο νά είναι πάντα ούραγός, παθητικός δέκτης καί άποδέκτης των πάντων πού τού προτείνονται η τού διαφημίζονται.
Σέ άντίθετη περίπτωση, θέλοντας νά άποτινάξει αύ το το συναίσθημα ήττοπάθειας πού το χαρακτηρίζει καί συνάμα το καταπιέζει, μπορεί νά έπιλέξει πολύ λανθασμένες διεξόδους. Αλήθεια, μπορούμε νά σκεφτούμε γιατί τόση νεανική έπιθετική συμπεριφορά; Διότι έτσι κάποιοι νέοι κατορθώνουν δήθεν νά βγούν άπο τήν καταπίεση της ήττοπάθειάς τους καί γεύονται γιά λίγο τήν εύχαρίστηση ότι κάποιοι τούς ύπολογίζουν καί τούς άναγνωρίζουν βλέποντας τά φοβισμένα τους πρόσωπα. Αύτοί πού είναι ούραγοί καί παθητικοί άπο δέκτες των πάντων, γιά λίγο κάποτε «ξυπνούν» καί έχουν τήν ψευδαίσθηση ότι δρούν, άντιδρούν καί παρεμβαίνουν μέ το δικό τους τρόπο. Μιλάμε όμως γιά παράνοια καί γιά κοινωνική έκ τροπή, όσο κι άν ή συμπεριφορά αύτή μπορεί νά έξηγηθεί.
Κι έδω έρχονται νά ύποβοηθήσουν λανθασμένα κι έπικίνδυνα τά σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια. Προσφέρουν βία. Κάποτε ύπερβολική καί διαστροφική. Καί 

άγρεύουν όλους αύτούς πού άναζητοΰν τήν καταξίωση, τή δράση, τον δυναμισμό, τήν έκφραση της οργής μέ λανθασμένο τρόπο. Γι’ αύτό και δέν είναι καθόλου λίγοι αύτοι πού έπιλέγουν παιχνίδια μέ βία, έπιθετικότητα, παρανομία, σύσταση και έξάπλωση συμμοριών, διαστροφικης καταστροφικής μανίας, σεξουαλικής κακοποιήσεως, ώς έκτόνωση  και καταπιεσμένων έσωτερικών καταστάσεων. Ψεύτικη έπικοινωνία, άπρόσωπη συνεργασία, εικονικό προφίλ προσωπικότητας και στό τέλος πάλι μόνος, κλεισμένος στόν πραγματικό έαυτό του ό καθένας μέ τό βαρύ και άσήκωτο τίμημα της μοναξιάς του.
Και έδώ άκριβώς είναι πού οι γονείς μπορούν νά προστατέψουν και νά θωρακίσουν άπό πολύ νωρίς τά παιδιά τους άποτρέποντας τέτοιες δυσάρεστες και έπιζήμιες γι’ αύτά καταστάσεις. Νά παρατηρήσουν, νά άνακαλύψουν και νά έπενδύσουν στις ιδιαίτερες προσωπικές έπιλογές και κλίσεις τού παιδιού άπό τά πρώτα του βήματα. Νά τό παροτρύνουν και νά τό ένισχύ σουν νά άσχοληθεί μέ δημιουργικές άπασχολήσεις, πού θά τού χαρίσουν τή χαρά της προσωπικης δημιουργίας και θά τό βοηθήσουν ν’ άνακαλύψει τις όποιες ικανότητές του. Μπορούν νά βρούν και νά έπιδοτήσουν πολλές τέτοιες δημιουργικές και μορφωτικές άσχολίες.
Ή ζωγραφική, οι διάφορες κατασκευές, ό μοντελισμός, οι χειροτεχνίες, ή ένασχόληση μέ τή μουσική και ή έκμάθηση κάποιου οργάνου βοηθά πολύ τό παιδι όχι μόνο νά μάθει τόν κόσμο άλλά και τόν ίδιο τόν έαυτό του. Νά παρατηρεί και νά συνεργάζεται. Νά έχει ύπομονή και νά ύποτάσσεται σέ κανόνες και σέ σχέδια. Νά έχει τέλος τή χαρά της προσωπικης δημιουργίας, μαθαίνοντας έτσι ότι άν παλέψει και άγωνιστεί μπορεί νά δημιουργεί στή ζωή του. Ή ένασχόλησή του έπίσης μέ οικολογικά  θέματα όπως ή κομποστοποίηση, ή καλλιέργεια φυτών και λουλουδιών, τό μαθαίνει νά ζεί άρμονικά μέσα σ’ έναν όλόκληρο κόσμο: τή φύση, τόν όμορφο κόσμο της δημιουργίας τού Θεού. Νά τόν σέβεται και νά χαίρεται τήν ομορφιά του.
Χωρις νά τό βαρυφορτώνουν, χωρις νά τό πιέζουν, μπορούν οι γονείς νά άνακαλύψουν τις προτιμήσεις τού παιδιού τους και νά τό παροτρύνουν σέ τέτοιου είδους δημιουργικές άπασχολήσεις. Απασχολήσεις πού τού αύξάνουν τήν αύτοεκτίμηση. Τού μαθαί νουν νά δημιουργεί και τού χαρίζουν τή χαρά της δημιουργίας. Τό διδάσκουν νά προσπαθεί και νά χαίρεται τό όποιο άποτέλεσμα της προσπάθειάς του. Τού χαρίζουν τό αίσθημα ότι είναι χρήσιμος, ότι έχει ικανότητες και ταλέντα, τά όποία μπορεί και πρέπει νά καλλιεργήσει. Κι έτσι έμμεσα και δημιουργικά τό θωρακίζουν άπό τήν άπογοήτευση, τήν ήττοπάθεια, συναισθήματα πού τό όδηγούν στό κλείσιμο στόν έαυτό του και συνεπακόλουθα στή μή όμαλή κοινωνικοποίησή του.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ