Ενα άλλο πεδίο στο όποιο οι γονείς θά πρέπει μέ άγάπη και ένδιαφέρον νά έκδηλώσουν τή συμπαράστασή τους και τή βοήθειά τους στά παιδιά τους είναι ή προσεγμένη κοινωνικοποίησή τους. Ή άρμονική δηλαδή ένταξη του παιδιού τους μέσα στήν κοινωνία. Στήν οίκογένειά τους τήν ίδια άρχικά, πού είναι το πρωτογενές κύτταρο της κοινωνίας, και κατόπιν στο σχολικό περιβάλλον του παιδιού, πού άποτελεί και τόν προθάλαμο της έντάξεώς του στήν εύρύτερη κοινωνία.
Είναι πολύ σημαντικό στά βήματα αύτά της κοινωνικοποιήσεως τού παιδιού νά είναι τέτοια ή στάση των γονέων, ώστε πολύ νωρίς τό παιδί νά άντιληφθεί και νά άποδεχθεί ότι ύπάρχουν κανό νες πού διέπουν τή σωστή λειτουργία τού κοινωνικού συνόλου. Κανόνες πού τό παιδι μέ τή βοήθεια των γονέων του θά πρέπει νά άντιλαμβάνεται και νά σέβεται. Νά άντιληφθεί ότι ό καθένας μέσα στήν κοινωνία έχει τή θέση του κι έτσι νά μάθει νά σέβεται τόν άλλον, νά άναγνωρίζει τή θέση του και τήν προσφορά του.
Ή ύποχωρητικότητα των γονέων άπό λανθασμένη κίνηση άγάπης σέ ό,τι θέλει, όποτε θέλει, η σέ ό,τι κάνει τό παιδί, δέν προδιαγράφει ορθά τήν όμαλή κοινωνικοποίησή του. «Όχι τώρα, παιδί μου, είναι μεσημέρι. Άς μήν παίξεις αύτό τό παιχνίδι τώρα, γιατί οι γείτονες ξεκουράζονται δέν είναι καλύτερα νά κάνεις ήσυχία γιά νά ξεκουραστούν;». «Νά μή φας τώρα, κι άς είναι έτοιμο τό φαγητό. Κάνε λίγο ύπομονή, γιά νά φαμε όλοι μαζι σέ λίγο πού θά ’ρθει και ό μπαμπάς άπό τή δουλειά». «Πιάσε, σέ παρακαλώ, τό χαρτι πού πέταξες κάτω και πέταξέ το στό καλαθάκι άπορριμμάτων. Δέν είναι κρίμα νά ταλαιπωρείς άδικα τόν άνθρωπο πού σκουπίζει τά πεζοδρόμια;».
Θά μπορούσε κανείς ν’ άναφέρει άπειρα τέτοια παραδείγματα, πού ένώ φαίνεται ότι άρχικά χαλούν τή διάθεση τού παιδιού και τό έξοργίζουν, βοηθούν ώσ- τόσο καταλυτικά στήν ορθή και όμαλή ένταξή του στήν κοινωνία, στήν άποδοχή τών κανόνων πού τή διέπουν και στήν ορθή σχέση τών μελών της. Δέν είναι λίγες οι φορές πού οι γονείς παραβλέπουν και άδιαφορούν γιά τόν τρόπο και τό βαθμό πού τό παιδί τους θά κοινωνικοποιηθεί όμαλά.
Κι όμως θά πρέπει πολύ νά τούς άπασχολεί ή όμαλή και χωρίς προβλήματα ένταξη τού παιδιού τους μέσα στήν κοινωνία. Νά παρατηρούν τις κινήσεις του, τις προσπάθειές του και τούς τρόπους πού έπικοινωνεί και γίνεται άποδεκτό η όχι άπό τούς άλλους. Νά έπισημάνουν έπίσης έγκαιρα τις όποιες δυσκολίες στήν όμαλή ένταξή του μέσα στό κοινωνικό περιβάλλον του.
Παρατηρούν ότι κλείνεται στόν έαυτό του; Άς τούς άπασχολήσει τό θέμα. Γιατί συμβαίνει αύτό; Άς μήν είναι εύκολοι στο νά το άποδώσουν στον έσωστρεφή χαρακτήρα του. Σίγουρα ύπάρχουν έσωστρεφή και κλειστά παιδιά, άλλά δέν είναι πάντα θέμα χαρακτήρος το κλείσιμο ένός άνθρώπου στον έαυτό του. Μήπως κάποια τραυματική έμπειρία οδήγησε το παιδι σέ μιά άτολμία, σ' ενα φόβο η σέ μιά καχυποψία; Δέν άποκλείεται νά φταίνε και οι ίδιοι οι γονείς. Μήπως διαρκώς άποδοκιμάζουν και καταδικάζουν ό,τι κάνει; Μήπως άδυνατοΰν νά κατανοήσουν και νά συμμεριστούν τον δικό του κόσμο, μέ τά δικά του προβλήματα; Ισως νά φαντάζουν άστεία έμπρός τους τά θέματα πού άπασχολοΰν το παιδί τους και νά τά προσεγγίζουν και νά τά άντιμετωπίζουν σάν άπλούς λοφίσκους στήν πορεία της ζωής. Γιά το παιδι όμως αύτά τά ίδια φαντάζουν σάν τις κορυφές τών Ίμαλαΐων. Ή διαφορετική θεώρηση και άντιμετώπιση εύκολα άπογοητεύει το παιδί, το κλείνει στον έαυτό του και τοΰ διαμορφώνει το έσωτερικο παράπονο, «οι γονείς μου δέν μέ καταλαβαίνουν».
Τά ένδιαφέροντα τοΰ παιδιού πρέπει παρά νά ένδιαφέρουν και τούς γονείς. Οι άνησυχίες του ν' άνησυχοΰν και αύτούς, και οι δυσκολίες του νά τούς βρίσκουν άλληλέγγυους μέ έκδηλο το ένδιαφέρον τους και γιά τις λεπτομέρειές τους. Ή χαρά τοΰ παιδιού τους, άπ' όπου κι άν προέρχεται, έκτος βέβαια άπο παραβάσεις τοΰ νόμου τοΰ Θεοΰ, πρέπει νά γίνεται και χαρά τών γονέων. Και ή γονεϊκή έπιβράβευση στήν όποια έπιτυχία τοΰ παιδιοΰ πρέπει νά προηγείται άπο οποιαδήποτε άλλη.
Μέσα σ' ενα τέτοιο ύγιές πλαίσιο άγωγης και οικογενειακής κοινωνίας είναι σχεδον άδύνατον ενα παιδι ν' άπορρίψει τούς γονείς του και νά κλειστεί στον έαυτό του.
Κι έτσι είναι πάρα πολύ δύσκολο νά ύποπέσει σέ έθισμο και έξάρτηση στά νέα δελεαστικά και γιά πολλούς καταστρεπτικά βιντεοπαιχνίδια. Γιατί μόνο ενα παιδι πού κλείνεται στον έαυτό του είναι έπιρρεπές σέ κάθε μορφή έξαρτήσεως, ή οποία λανθασμένα και ολέθρια φαίνεται νά τοΰ προσφέρει όχι μιά λύση στά όποια προβλήματά του άλλά μία διέξοδο φυγής γιά λίγο άπο αύτά.
Και τά σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια προσφέρονται νά συνοδέψουν άτομα πού έχουν κλεισθεί στον έαυτό τους και έπιμένουν νά ζοΰν ετσι. Χαρίζουν τήν δυνατότητα νά παίζει κανείς μόνος του άκόμη κι άν παίζει ομαδικά, άφοΰ οι συμπαίκτες του και μακριά του βρίσκονται, και δέν άντιλαμβάνονται τις όποιες άντιδράσεις του και παντελώς άγνωστοι μπορεί νά είναι, καλυμμένοι πλήρως μέ κάποιο ψευδώνυμο. Παρέχουν το έχέγγυο νά άποτυγχάνει κανεις η νά πετυχαίνει μόνος του. Κανένας δέν θά μάθει τήν παταγώδη άποτυχία του γιά νά τον έπικρίνει, νά τον άποδοκιμάσει η νά τον ειρωνευτεί. Κανένας δέν θά μάθει τήν έπιτυχία του γιά νά τον έπαινέσει και νά τον συγχαρεί.
Άν όλα τά παιχνίδια παρέχουν τή δυνατότητα ένος παραθύρου μέ τον άλλο κόσμο άν όλα τά άλλα παιχνίδια είναι δρόμοι κοινωνίας και έπικοινωνίας μέ τούς άλλους άνθρώπους, τά σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια παρέχουν τή δυνατότητα της άνωνυμίας. Της μή δημοσιοποιήσεως της έπιτυχίας η της άποτυχίας. Της μοναχικης ένασχολήσεως μέ το παιχνίδι. Και τής μή άναγκαστικής άναπτύξε - ως κοινωνικών και διαπροσωπικών σχέσεων μεταξύ τών παικτών. Σάν νά είναι φτιαγμένα γιά νά «ψυχαγωγήσουν» τον σύγχρονο έγωκεντρικο άνθρωπο. Τούς μοναχικούς τύπους. Και τούς έρμητικά κλεισμένους στον έαυτό τους σημε ρινούς νέους.
Περισσότερα όμως ώς προς τή σωστή και έγκαιρη παρέμβαση τών γονέων γιά μιά προσεγμένη κοινωνικοποίηση, στο έπόμενο.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ