Μερικές φορές οι γονείς ομολογούν μέ άρκετή δόση ικανοποιήσεως τήν πλήρη άγνοιά τους σχετικά μέ τον κόσμο της ψηφια κης τεχνολογίας και ειδικότερα μέ τήν ψηφιακή ψυχαγωγία των παιδιών τους. «Παίζει μέ τΙς ώρες», ομολογούν. «Τί παίζει δέν έχω ιδέα. Απορώ πώς δέν βαριέται. Εμείς μεγαλώσαμε άλλιώς». Μιά τέτοια τοποθέτηση άπέναντι στον τρόπο πού το παιδί τους διασκεδάζει, καθόλου δέν το χαροποιεί. Τραυματίζεται έσωτερικά, διότι οι μεγαλύτεροι άδυνατουν νά έννοήσουν καΙ νά κατανοήσουν το παιχνίδι του. 'Ενώ ταυτόχρονα εισπράττει τήν πολύτιμη κάποτε γι’ αύτό πληροφορία ότι άποκλείεται νά ύποστεί τον οποιονδήποτε έλεγχο άπο τούς γονείς του, άφου δέν έχουν καμία σχέση μέ τον ψηφιακο κόσμο τών παιχνιδιών του.
’Άλλοι πάλι γονείς σπεύδουν άκριτα νά υιοθετήσουν το νέο ρεύμα καί, είτε γιά νά φανούν άρεστοΙ στά παιδιά τους καΙ έντος έποχης, είτε παρασυρόμενοι έντελώς άπο τΙς άπαιτήσεις τών παιδιών τους, τούς άγοράζουν διαρκώς βιντεοπαιχνίδια. Τά βιντεοπαιχνίδια όμως είναι μονάχα ένα είδος παιχνιδιού καΙ δέν θά πρέπει νά μονοπωλουν το παιδικο παιχνίδι. Γι’ αύτο καΙ είναι καλο οι γονείς νά έπιλέγουν καΙ άλλου ειδους παιχνίδια γιά τά παιδιά τους, τά οποία νά συμβάλλουν στήν άνάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων καΙ συνεργασίας. Γιά παράδειγμα έπιτραπέζια παιχνίδια.
Τά διάφορα σπορ έπίσης, μάλιστα τά ομαδικά, μπορουν νά λειτουργήσουν ώς άντιπρόταση άπέναντι στο μονοπώλιο τών βιντεοπαιχνιδιών. ΚαΙ δέν έννοουμε στο σημείο αύτο τήν έγγραφή τών παιδιών σέ άθλητικούς συλλόγους μέ σκοπο τον πρωταθλη τισμό, γιατΙ έκεί συναντά κανεΙς άλλους κινδύνους έξίσου σοβαρούς. Ή ένθάρρυνση όμως του παιδιου στο νά παίζει ομαδικά άθλητικά παιχνίδια μέ γνωστά παιδιά άπο το συγγενικό, γειτονικό, έκπαιδευτικο η έκκλησιαστικο περιβάλλον βοηθάει πολύ στήν ύγιή κοινωνικοποίηση, τήν εύγενή άμιλλα καΙ τήν άθληση του σώματος.
Άκόμη όμως κι όταν το παιδΙ έπιμένει στήν άπόκτηση κάποιου βιντεοπαιχνιδιου, είναι καλο οι γονείς νά γνωρίζουν καΙ νά παροτρύνουν το παιδί τους νά άσχοληθεί μέ κάποιο έκπαιδευτικο βιντεοπαιχνίδι, έστω καΙ άν δέν παίζουν μέ αύτο οι συμμαθητές καΙ οι φίλοι του, έξηγώντας του ταυτόχρονα γιατί το έπιλέγουν και το προτιμούν έναντι των άλλων πού περιέχουν βία, φόβο, σατανισμο η οτιδήποτε άλλο έπιβλαβές.
Πολύ θα πρέπει να προσέξουν έπίσης, καί μέσα άπ’ το διάλογο καί τήν πειθώ να βοηθήσουν το παιδί να κατανοήσει, ότι δέν είναι καί τόσο καλό ο ύπολογιστής η ή κονσόλα του να βρίσκεται στο παιδικό του δωμάτιο. ’Άς βρουν έναν κοινόχρηστο τόπο, ώστε το παιδί να μήν άπομονώνεται. Καί χωρίς να έχει τήν αίσθηση ότι διαρκώς παρακολουθεΐται, γιατί δέν του έχουν έμπιστοσύνη, ταυτόχρονα να ξέρει ότι οτιδήποτε «παίζει» στήν οθόνη του ύπάρχει περίπτωση να γίνει άντιληπτο άπο τούς γύρω του. Άς συζητήσουν οι γονείς μέ το παιδί τους τον κίνδυνο της άπομονώσεως καί της δυνατότητας πού δημιουργεΐται τότε να παρασυρθεΐ άπο άδυναμία η περιέργεια έξαιτίας της βεβαιότητας ότι δέν το βλέπει κανείς. Βέβαια θα πρέπει καί αύτοί να δώσουν το άνάλογο παράδειγμα καί να μή χρησιμοποιούν τον ύπολογιστή σέ δικό τους άπομονωμένο χώρο, διδάσκοντάς το έτσι ότι όλοι, μικροί καί μεγάλοι είναι έπιρρεπεΐς σέ λάθη έξαι- τίας της αίσθήσεως ότι δέν μέ βλέπει κανείς.
Είναι πολύ καλο έπίσης οι γονείς να ένδιαφερθουν για το παιχνίδι του παιδιού τους, να δείξουν ένδιαφέρον άγάπης. Να καθίσουν δίπλα του. Να το ρωτήσουν για το σκοπο καί τήν πορεία του παιχνιδιού. Να χαρουν στήν έπιτυχία του, άλλα καί να του έπιση μάνουν πιθανον άρνητικές σκηνές, έπιδιώξεις καί μεθόδους πού άντικρίζουν σ’ αύτό. Να συζητήσουν μαζί του τον βαθμο στον οποΐο μπορούν όλα αύτα
να το έπηρεάσουν. Να το μάθουν ότι σημαντικο είναι να παίζεις καί όχι πάντα να νικάς. Ότι είναι άνωτερότητα νά παραδεχθεΐς τήν ήττα σου.
Είναι έπίσης πολύ καλο να έπιβλέπουν καί τα παιδια μέ τα οποΐα συμπαίζουν τα παιδιά τους. Γιατί όταν οι βίαιες η οι όποιες άρνητικές έπιδράσεις βρίσκουν πρόσφορο έδαφος καί γίνονται άποδεκτές άπο κάποιο παιδί, τότε ή βίαιη συμπεριφορα η ή όποια άρνητική τοποθέτηση ένισχύεται καί το μήνυμα πού περνά είναι ότι τέτοιου είδους πράξεις είναι τελικα άποδεκτές. Αύτο έχει ώς άποτέλεσμα τέτοιες συμπεριφορές να υιοθετουνται καί άπο το παιδί - παίκτη.
Καλο είναι έπίσης, άκόμα καί όταν δύο φίλοι παίζουν δίπλα-δίπλα ένα άντα- γωνιστικο παιχνίδι, οι γονεΐς να βρουν άφορμή να συζητήσουν μέ τα παι δια για τήν άμιλλα, τή χαρα του παιχνιδιού, τήν εύχαρίστηση να παίζει κανείς μέ παρέα καί έτσι να άναδείξουν τίς κοινωνικές πλευρές του παιχνιδιου, άντί να έπικεντρωθουν στο ποιος κέρδισε καί ποιος έχασε.
Πρίν το παιδί παγιδευτεΐ στον δελεαστικο κόσμο τών παιχνιδιών πρίν σαγηνευτεΐ καί χάνει άτέλειωτες ώρες στίς διάφορες «πίστες» πρίν περάσει στήν κατάχρηση καί τον έθισμό, είναι καλο οι γονεΐς καί ο όποιος μεγαλύτερος να σταθουν κοντά του. Πρίν είναι πολύ άργα για το παιδί, είναι καλο να σταθουν δίπλα του. Μέ άγάπη καί διάλογο έτσι, ώστε να άντιληφθεΐ ότι κάποιοι είλικρινα ένδιαφέρονται γι’ αύτό. Καί αύτοί είναι οι ίδιοι οι γονεΐς του, πού είναι έτοιμοι κάθε ώρα να το στηρίξουν καί να το βοηθήσουν έτσι, ώστε να μή φτάσει ποτέ σέ άνεξέλεγκτες καταστάσεις ψυχικής καταπτώσεως.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ