Γενεές γενεών τώρα μεγάλωσαν παίζοντας τά Ίδια παιχνίδια μέ έλάχιστες παραλλαγές. Τά παιχνίδια πού γέμιζαν τον έλεύθερο χρόνο τών γονέων και τούς έδιναν χαρά όταν αύτοΐ ήταν στήν παιδική ήλικία, τά Ίδια παιχνίδια έβλεπαν νά κεντρίζουν και το ένδιαφέρον τών παιδιών τους. Αδιάφορο και πλήρως κατανοητό άν ή χειροποίητη μπάλα άπό κουρέλια άντικαταστάθηκε μέ τό πέρασμα τών χρόνων μέ δερμάτινη πού έφερε και τήν πιστοποίηση διεθνοΰς έπιτροπής σχετικής μέ τό συγκεκριμένο άθλημα. Καμία έκπληξη, έντυπωσιασμό η άνησυχία δέν δημιουργούσε τό γεγονός ότι παλιά και γνώρι¬μα παιχνίδια έκδίδονταν και πωλοΰνταν άπό παιχνιδοβιομηχανίες σέ συσκευα- σία πλέον μαζι μέ όλα τά άπαραίτητα και τελειοποιημένα συνοδευτικά. Ήταν όλα φυσικά έπακόλουθα μιας προόδου πού είχε νά κάνει μέ όλους τούς τομείς τού κοινωνικού βίου.
Τά πράγματα όμως πηραν άλλη τροπή άπό τή στιγμή της ήλεκτρονικής και ψηφιακής έπαναστάσεως. Γιά τό λόγο αύτό οι περισσότεροι γονείς αισθάνονται άβυσσαλέο τό κενό πού τούς χωρίζει άπό τά σύγχρονα βιντεοπαιχνίδια
πού τούς ζητα κάθε τόσο τό παιδί τους. Νομίζουν ότι άδυνατούν νά έχουν λόγο στις προτιμήσεις του και νιώθουν τελείως άποξενωμένοι άπό τόν κόσμο τών παιχνιδιών του. Όσο όμως κι άν ή σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία τούς είναι άγνωστη και άπρόσιτη, ύπάρχουν τρόποι όμως πού τούς έπιτρέπουν νά έπιβλέψουν τά παιχνίδια τών παιδιών τους.
Τό σύστημα τού πανευρωπαϊκού οργανισμού PEGI (Pan-European Game Information) έχει σχεδιαστεί άκριβώς γι’ αύτό τό λόγο: γιά νά παρέχει βοήθεια και ένημέρωση στούς άγοραστές τών βιντεοπαιχνιδιών, και κυρίως στούς γονείς, σχετικά μέ τό άν ένα παιχνίδι είναι κατάλληλο γιά ένα παιδι η ένα νεότερο έφηβο.
Τό σύστημα αύτό άποτελείται άπό δύο μέρη: πρώτον τήν κατάταξη τού παιχνιδιού σέ ήλικιακές ομάδες, και δεύτερον τόν χαρακτηρισμό τού περιεχο μένου τού παιχνιδιού. Έτσι σύμφωνα μέ θεσμοθετημένες εύρωπαϊκές ύποχρεώσεις κάθε παιχνίδι οφείλει νά έχει τήν έτικέτα τού οργανισμού “PEGI Pan-Eu¬ropean Game Information”, πού άφορα στήν ήλικιακή ομάδα στήν οποία έχει 

καταταχθεΐ κάποιο παιχνίδι. Οι έτικέτες αύτές είναι: 3+ (τριών έτών και ανω), 7+ (έπτά έτών και ανω), 12+, 16+ και 18+. Αύτές ύποδηλώνουν έάν το παιχνίδι περιέχει στοιχεία πού θεωρούνται βλαβερά γιά παιδιά η άνηλίκους. Ό χαρακτηρισμός αύτός δέν άναφέρεται στή δυσκολία τού παιχνιδιού. Ένα παιχνίδι γιά παράδειγμα μέ τήν έτικέτα 3+ θεωρείται άκίνδυνο, μπορεΐ όμως νά είναι πολύπλοκο γιά ένα παιδι τριών έτών. Πέραν τών έτικετών πού πληροφορούν γιά τήν ήλικιακή ομάδα στήν οποία άπευθύνεται κάποιο παιχνίδι, ύπάρχουν και οι έτικέτες πού χαρακτηρίζουν τό περιεχόμενο ένός παιχνι διού. Αύτές είναι: α) βία, β) ναρκωτικά, γ) άκατάλληλη και χυδαία γλώσσα, δ) φόβος, ε) σέξ, ς) φυλετικές διακρίσεις, ζ) τζόγος και η) παιχνίδια διαδικτυ¬ακά (on-line).
Οι έτικέτες αύτές βρίσκονται στή συσκευασία κάθε παιχνιδιού.
Όλες αύτές οι έτικέτες τού οργανισμού PEGI, άν και άποτελούν μιά άπλή σύσταση πρός τό καταναλωτικό κοινό, θά πρέπει νά λαμβάνονται ύπόψη άπό τούς γονείς γιά τήν άσφάλεια τών παιδιών.
Θά πρέπει στό σημείο αύτό νά έπι σημανθεΐ ότι ούτε στή συγκεκριμένη βοήθεια - ένημέρωση τού PEGI θά πρέπει νά έπαναπαύονται πλήρως οι γονείς. Καί τούτο, διότι γιά παράδειγμα άπουσιάζει έντελώς άπό τις κατηγορίες τών έτικετών κάποια σχετική πληροφορία ή οποία νά ένημερώνει τό άγοραστικό κοινό σχετικά μέ στοιχεία μαγείας η σατανισμού πού μπορεί νά περιέχει κάποιο παιχνίδι, παρόλο πού κάποια άπό αύτά είναι γεμάτα άπό τέτοιες άναφορές.
Συμβαίνει και έδώ δηλαδή ό,τι συνέβαινε πριν άπό χρόνια μέ τις σχετικές ταινίες τού Harry Potter. Παρόλο πού ήταν γεμάτες άπό σατανικά στοιχεία και μαγικές άναφορές, έντούτοις είχαν χαρακτηρισθεΐ ώς παιδικές και μαγνήτιζαν τά παιδιά, πού έσπευδαν νά τις δούν μέ τή συνοδεία τών γονέων τους.
Άς ένδιαφερθούν λοιπόν οι γονείς. Άς γνωρίσουν τά παιχνίδια τών παιδιών τους. Άς ένημερωθούν τί περιέχουν αύτά. Άς καθίσουν δίπλα στό παιδί τους τήν ώρα πού παίζει και άς παρακολουθήσουν. Μόνο έτσι θά μάθουν. Θά μάθουν τό σκοπό και τούς κανόνες τού παιχνιδιού. Θά μάθουν μέ ποιούς παίζει τό παιδί τους τό συγκεκριμένο παιχνίδι και πόσο διαρκεΐ ή ένασχόλησή του μέ αύτό. Τό σημαντικότερο, θά ’ρθούν πιό κοντά στό παιδί τους. Τό παιδί τους θά χαρεΐ τό ένδιαφέρον τους, άν είναι πραγματικό και δέν γίνεται μονάχα γιά νά τό ένοχοποιήσουν και καταδικάσουν έπειδή παίζει τό συγκεκριμένο παιχνίδι. Και φυσικά, κατόπιν, μέσα άπό τήν κριτική προσέγγιση και τόν διάλογο πού θ’ άναπτύξουν μέ τό παιδί τους, θά τό ένημερώσουν και θά τό έπηρεάσουν κατάλληλα.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ