Ιερά μονή Αγίου Δημητρίου (Δούπιανης) Αγίων Μετεώρων

ΤΟΙΧΟΓΡΑΦΙΚΑ ΥΠΟΛΕΙΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΕΤΡΕΣ ΕΡΡΙΜΕΝΕΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΠΗΛΑΙΩΔΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΚΡΑΤΟΡΟΣ

 

Από το παλαιό ιερό αυτό μονύδριο σώζονται σήμερα πενιχρά ερείπια κάτωθι της ιεράς μονής Παντοκράτορος. Κτίτορες ο ιερομόναχος Καλλίνικος Δουπιανίτης και ο μοναχός Ιγνάτιος Μεγαλομετεωρίτης.

Παλαιότερες μνείες. Σύμφωνα; Με το διαθηκώο γράμμα του Νείλου (υπέρ της μονής του Αγίου Δημητρίου, του έτους 1363), ο τέως υποτακτικός του ιερομόναχος Καλλίνικος μαζί με τον ευλαβέστατο μοναχό του Μεγάλου Μετεώρου Ιγνάτιο έκτισαν εντός σπηλαίου στο καταβόρειο τμήμα του βράχου της Δούπιανης και κάτωθι του μονυδρίου του Παντοκράτορος το μονύδριο του Αγίου Δημητρίου: «Ανήγειραν ναόν εκ βάθρων εις όνομα του Αγίου και ενδόξου μεγαλομάρτυρος μυροβλύτου και θαυματουργού Δημητρίου».

Το τοπογραφικό καθορισμό του μονυδρίου του Αγίου Δημητρίου μας τον δίδει το γράμμα του μητροπολίτη Λαρίσης Ιωάσαφ (1392/3), το οποίο επιβεβαιώνει την μη σωζόμενη σήμερα διαθήκη του πρώτου της Σκήτης Νείλου. «Ο πρώτος εκείνος και εν ιερομονάχοις κυρ Νείλος, εποίησε μονύδριο εξ ιδίων κόπων και ιδρώτων, το ον και διακείμενον πλησίον της Δουπιάνου του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού του Παντοκράτορος και του μυροβλύτου και θαυματουργού Δημητρίου, του υποκάτωθεν της τοιαύτης σεβασμίας μονής».

Ο μεγαλόκαρδος Νείλος, ως ‘πρώτος’ της Δούπιανης, βοήθησε τον ιερομόναχο Καλλίνικο και τον μοναχό Ιγνάτιο στο κτίσιμο και τους προμήθευσε τα αναγκαία εργαλεία και υλικά «προς απαρτισμόν μονυδρίου», ήτοι ανέμη, δίκτυ, και λοιπά εργαλεία και σκεύη, για αυτό και θεωρούσε τον εαυτό του κτίτορα. Μετά τις απαραίτητες κτιριακές εργασίες, ο Καλλίνικος και ο Ιγνάτιος φύτευσαν αμπελώνα και ζήτησαν από τον Νείλο, τον ‘πρώτο’ της Σκήτης, «μερικήν γην την ούσαν έμπροσθεν του κελλίου αυτών, ως ίνα πορίζωνται εξ αυτής την αναγκαίων τροφήν αυτών». Ο Νείλος τότε μαζί με τους εντιμοτάτους κληρικούς της Επισκοπής Σταγών υπέγραψε την μοναδική (σωζόμενη) πράξη του, με την οποία παρέχει στους κτίτορες του Αγίου Δημητρίου αρκετή γη, της οποίας τα όρια επακριβώς περιγράφει. Οι μονάζοντες του εν λόγω μονυδρίου όφειλαν δύο λίτρες κεριού ετησίως στην Σκήτη της Δούπιανης και έπρεπε να μένουν ανενόχλητοι από πάσης εκκλησιαστικής αρχής.

Ο μετέπειτα ‘πρώτος’ της Σκήτης Νεόφυτος με διαθήκη του, χρονολογουμένη μετά το 1380/1, δηλώνει ότι επιθυμεί να ταφεί στην μονή του Μεγάλου Μετεώρου, όπου θα έχει και τα μνημόσυνά του, και κληροδοτεί στο ως άνω μοναστήρι τα μονύδρια του Αγίου Δημητρίου και του Παντοκράτορος, των οποίων θεωρούσε εαυτόν κτίτορα, μαζί με όλη την κινητή και ακίνητη περιουσία τους.

Η έλλειψη περαιτέρω πληροφοριών δεν μας επιτρέπει να γνωρίσουμε την ιστορική εξέλιξη του μονυδρίου, το οποίο ήταν εξαιρετικά μικρό.

Στην γνωστή χαλκογραφία του μοναχού Παρθενίου του έτους 1782 η ιερά μονή Αγίου Δημητρίου δεν σημειώνεται, δηλόν ότι δεν υφίσταται πλέον.

ΘΕΟΤΕΚΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ

{flike}

 

 

 


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ