dyskoliesΤου συνέβαινε, καμιά φορά, να αισθάνεται πάνω στην πλάτη του ξεφορτωμένες μπουλντόζες από θλίψεις. Τα προβλήματα ήταν σοβαρά και οι γόρδιοι δεσμοί θέλουν Αλέξανδρους.

Αλέξανδρο, τον έλεγαν κι αυτόν.

Περπατούσε αργά αργά, κάτι σαν λιπόθυμος στο βάθος, βαρώντας οκτάρια στην άσφαλτο, κι ούτε προσευχή δεν μπορούσε.

Πω πω, τι εξάντληση, Θεέ μου!

Σα σφυρί σε βαράει το πρόβλημα κι αμέσως μετά κι άλλο πρόβλημα. Ο περίπατος που ήταν για αέρα έγινε πάλι ταπεινή φλογέρα σε χέρια βοσκού μέσα στην πόλη. Σαν να έχασες τα πρόβατα σου και τώρα πως γυρνάς να τους το πεις;

 

Κάθε τέτοια φοβερή φορά, που φόρτωνε από θλίψεις περπατώντας, δε βαστούσε το στόμα για πολλά:

«Άγιε Ιωακείμ… Αγία Άννα…». «Άγιε Ιωακείμ… Αγία Άννα…».

Δεν μπορούσε από τη ζάλη της θλίψεως να φθάσει το στόμα στο «ελέησον με». Ανέφερε μόνο τον Άγιο Ιωακείμ και την Αγία Άννα, τους γονείς της Θεοτόκου μας.

Τους είχε σεβασμό. Οι Άγιοι Ιωακείμ και Άννα τον επέστρεφαν κάθε φορά από αυτούς τους φοβερούς περιπάτους του. Στο σπίτι του, όταν επέστρεφε, έπιανε σφιχτά το χερούλι της καγκέλινης εξώπορτας, λέγοντας έτσι διαλυμένα:

«Άγιε Ιωακείμ, μην αφήσεις άλλες θλίψεις να μπουν».

Περνώντας τα χρόνια, λύθηκαν οι γόρδιοι δεσμοί. Πότε του δεν ξέχασε τις ώρες, τις μέρες, τα χρόνια, που περπατούσε και τεζάριζε απ’ τις θλίψεις.

Ποτέ του δεν άλλαξε χερούλι. Η εξώπορτα, ως σήμερα, η ίδια. Έκανε παιδιά, εγγόνια, τώρα περιμένει και δισέγγονα. Τόση ευλογία δεν την υπολόγιζε ποτέ του.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ