ΑΡΧΙΜ. π. ΧΑΡΙΤΩΝ (ΣΑΡΡΗΣ) ΜΕΤΕΩΡΙΤΗΣ


῾Ο ταπεινός καί ἐλεήμων Λειτουργός τοῦ ῾Υψίστου

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

῾Ο νομός Τρικάλων ἰδιαίτερα εὐνοήθηκε ἀπό τόν Τριαδικό Θεό. Αὐτό τό ἀποδεικνύουν τά πολλά μοναστήρια πού ὑπάρχουν ἐγκατεσπαρμένα σέ ὅλη τήν ἔκταση τοῦ νομοῦ, ἀλλά καί τό πλῆθος τῶν ῾Αγίων πού κατάγονται ἤ ἀθλήθηκαν στόν τόπο μας καί τώρα κυκλώνουν τό θρόνο τοῦ Θεοῦ καθῶς καί τό φιλόθεον καί φιλάγιο φρόνημα τῶν κατοίκων τῆς περιοχῆς.
῾Η εὔνοια τοῦ Θεοῦ πιστοποιεῖται καί ἀπό τό γεγονός ὅτι τήν Μητρόπολη Τρίκκης καί Σταγῶν ποίμαναν ἅγιοι, σοφοί, ἐνάρετοι καί ἀφιλοχρήματοι ἐπίσκοποι, οἱ ὁποίοι ἐκδαπανήθηκαν κυριολεκτικά γιά τήν πνευματική ἐλευθερία καί ἀνόρθωση τοῦ ποιμνίου τους.
῞Ενας ἐπίσκοπος πού σφράγισε μέ τό πέρασμά του τήν πνευματική ἀναγέννηση τοῦ τόπου μας εἶναι ἀναμφισβήτητα ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Τρίκκης καί Σταγῶν κυρός Διονύσιος. ῾Ο Διονύσιος ἀπό τήν ὥρα πού ἀνέλαβε τούς οἴακας τῆς πνευματικῆς ὁλκάδας τῆς Μητροπόλεως Τρίκκης καί Σταγῶν δέν «ἔκλεισε τά βλέφαρά του» συνεχῶς σκεπτόμενος πῶς θά ἐργασθεῖ ἀποτελεσματικότερα γιά τή σωτηρία τῶν ψυχῶν πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Κύριος καί ἡ ᾽Εκκλησία. Γνώριζε ὅτι μόνος του δέ μποροῦσε νά κάνει κάποιο ἀξιόλογο ἔργο γι᾽ αὐτό κάλεσε κοντά του κληρικούς καί λαϊκούς πού εἶχαν τά ἴδια μέ αὐτόν φρονήματα, ὁράματα καί πεποιθήσεις. Τό κύριο βάρος τῆς προσπάθειάς του γιά τήν πνευματική ἀνόρθωση τοῦ ποιμνίου του τό ἔρριξε στά μοναστήρια τῆς περιοχῆς. Γιά νά ἐπιδράσουν τά μοναστήρια στούς πιστούς ἔπρεπε νά ἐγκαταβιώνουν σ᾽ αὐτά φωτισμένοι μοναχοί πού μέ τό παράδειγμά τους θά ἐνέπνεαν καί θά καθοδηγοῦσαν τούς πιστούς στή ζωή τους.
῞Ενας ἀπό τούς κληρικούς πού ἔσπευσαν νά τόν πλαισιώσουν καί νά ὑποταχθοῦν κάτω ἀπό τό ὠμοφόριο τοῦ ἀσκητοῦ ῾Ιεράρχη ἦταν καί ὁ μακαριστός π. Χαρίτων Σαρρής, γνωστός σέ ὅλους τούς μεγαλυτέρους κατοίκους τῆς περιοχῆς μας καί ὄχι μόνον.
᾽Ακολουθῶντας τήν προτροπή τοῦ ῾Αγίου ᾽Ιωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ: «τιμητέον τούς ἁγίους ὡς φίλους Χριστοῦ, ὡς τέκνα καί κληρονόμους Θεοῦ» θά σταθοῦμε στή χαρισματική καί ὁσιακή μορφή τῶν ἡμερῶν μας, τόν π. Χαρίτωνα (Σαρρή) Μετεωρίτη, ὁ ὁποῖος ἀνάλωσε τή ζωή του στή λατρεία τοῦ Θεοῦ καί στή διακονία τοῦ πλησίον λειτουργῶντας, κηρύττοντας μετάνοια καί ἐξομολογῶντας πλήθη πιστῶν ὄχι μόνον στήν περιοχή μας, ἀλλά ἀπ᾽ ὅπου κι ἄν πέρασε.

Τόπος καταγωγῆς του
῾Ο μακαριστός καί ἅγιος κληρικός π. Χαρίτων γεννήθηκε τό 1916 στά Τρόπαια τῆς Γορτυνίας, ἦταν γιός τοῦ Γεωργίου καί τῆς ῾Ελένης Σαρρή κι ὁ πρῶτος ἀπό τά τέσσερα παιδιά τους. Οἱ γονεῖς του ἦταν πάμπτωχοι κι ὁ πατέρας του προσπαθοῦσε νά βρεῖ κανένα μεροκάματο γιά νά θρέψει τή φαμίλια του. ῾Η μητέρα παράλληλα μέ τά καθήκοντα τοῦ σπιτιοῦ τους, καλλιεργοῦσε τούς λιγοστούς κήπους πού εἶχαν γιά νά βοηθήσει τήν οἰκογένειά της. Οἱ γονεῖς του μπορεῖ νά ἦταν πτωχοί οἰκονομικά, ἦταν ὅμως πλούσιοι σέ εὐσέβεια καί σέ καλά ἔργα. Τήν εὐλάβειά τους καί τήν ἀγάπη τους στό Θεό καί τήν ᾽Εκκλησία Του προσπάθησαν νά τή μεταδώσουν καί στά παιδιά τους. Κάθε βράδυ ἡ καλή μητέρα ἄναβε τό καντηλάκι, θυμίαζε τό σπίτι καί στή συνέχεια ὅλη ἡ οἰκογένεια κάτω ἀπό τό τρεμάμενο φῶς του μαζεύονταν καί ἔκαναν κοινή προσευχή. Στή συνέχεια τά παιδιά ἀφοῦ φιλοῦσαν τή δεξιά τῶν γονέων τους κι ἔπαιρναν τήν εὐχή τους πήγαιναν νά κοιμηθοῦν. Πρίν πλαγιάσουν σταύρωναν τό προσκεφάλι τους καί μετά ξάπλωναν.
Οἱ γονεῖς ἔπαιρναν τά παιδιά τους κοντά τους γιά νά τούς βοηθήσουν στίς δουλιές τους, «ἄμα δέν ἀγαπήσουν ἀπό μικρά τά παιδιά τήν ἐργασία μήν περιμένεις νά μάθουν νά δουλεύουν, ὅταν μεγαλώσουν» ἔλεγε ὁ πατέρας του.
῾Ο Χρῆστος, ἔτσι ἦταν τό κοσμικό ὄνομα τοῦ π. Χαρίτωνος, ὅταν ἦλθε ἡ ἡλικία γιά νά πάει στό σχολεῖο φοίτησε στό σχολεῖο τοῦ χωριοῦ τους. Δέ μπόρεσε ὅμως νά μάθει πολλά γράμματα γιατί ὁ Θεός, ἐνῶ ἦταν ὀκτώ χρονῶν, κάλεσε κοντά Του τόν πατέρα του. Τώρα ὅλα τά βάρη τῆς οἰκογένειας ἔπεσαν στούς ὤμους τῆς μητέρας καί τοῦ ὀκτάχρονου Χρήστου. Τί μποροῦσε, ὅμως νά προσφέρει τό λιανοπαίδι; Σάν προσωρινή λύση δώθηκε νά κάνει ὁ Χρῆστος διάφορα θελήματα στούς συντοπῖτες του κι ἔτσι μέ τά φιλοδωρήματα πού τοῦ ἔδιναν νά βοηθήσει τήν οἰκογένειά του. ᾽Επειδή ὅμως αὐτό δέν μποροῦσε νά λύσει τό οἰκονομικό πρόβλημα τους ἀποφάσισαν νά μάθει τήν τέχνη τοῦ τσαγκάρη. Πράγματι στόν τόπο τους ὑπῆρχε ἕνας εὐσεβής τσαγκάρης πού δέχθηκε νά τόν πάρει κοντά του γιά νά τοῦ μάθει τήν τέχνη νά φτιάχνει καί νά ἐπιδιορθώνει παπούτσια.
Τά φιλάνθρωπα αἰσθήματα τοῦ Χρήστου φάνηκαν πολύ ἐνωρίς˙ πάντα μοίραζε τό λιγοστό ψωμί του μέ ἄλλους πτωχούς συμμαθητές του, γι᾽ αὐτό ὅλοι τόν ἀγαποῦσαν καί τόν ἐκτιμοῦσαν. Τοῦτο τό ἐπιβαιώνει καί τό παρακάτω γεγονός πού τό εἶπε κάποτε χαριτολογῶντας: «ὅταν ἦμουν μικρός στό βιβλίο τοῦ σχολείου ὑπῆρχε μία φωτογραφία ἑνός σκελετωμένου παιδιοῦ. Βλέποντάς το πόνεσε ἡ ψυχή μου καί τότε τί ἔκανα, πῆρα μιά κουταλιά φαγητό ἀπό τό πιάτο μου καί τό ἔριξα πάνω στήν εἰκόνα λέγοντας: φάε κι ἐσύ γιά νά μήν πεινᾶς».

Μακριά ἀπό τή γενέτειρά του
Τά χρόνια περνοῦσαν κι ἡ φτώχεια ὅλο καί μεγάλωνε στό σπίτι, κάτι ἔπρεπε νά γίνει. ῾Η μητέρα του ἀφοῦ πῆρε καί τή γνώμη τῶν συγγενῶν της ἀποφάσισε νά τόν στείλει στόν Πύργο τῆς ᾽Ηλείας γιά νά μάθει καλύτερα τήν τέχνη τοῦ τσαγκάρη. Πρίν φύγει ἀπό τό σπίτι του ἡ μητέρα τοῦ ἔδωσε τίς κατάλληλες συμβουλές καί ἰδιαίτερα τοῦ τόνισε νά προσέχει τίς παρέες του καί νά μήν ἀμελεῖ τά θρησκευτικά του καθήκοντα. «Παιδί μου, τοῦ εἶπε, ἔμαθα ὅτι στόν Πύργο ἐργάζεται ἕνας εὐλαβής κληρικός, ὁ π. ᾽Αχίλλειος Παπαθανασόπουλος, νά πᾶς νά τόν γνωρίσεις καί νά παρακολουθεῖς τά μαθήματά του».
Πράγματι, ὅταν ἔφτασε στόν Πύργο, ἀφοῦ βρῆκε ἄνθρωπο πού δέχθηκε νά τόν πάρει στή δούλεψή του, προσπάθησε νά συναντήσει τόν μακαριστό π. ᾽Αχίλλειο. ᾽Εκεῖνος τόν δέχθηκε μέ χαρά καί τόν προέτρεψε νά παρακολουθεῖ τίς συγκεντρώσεις τῶν νέων πού ἔκανε. ῎Ετσι ὁ Χρῆστος μαζί μέ τίς γνώσεις, εἶχε διακόψει τώρα τό σχολεῖο, πού ἔπαιρνε σ᾽ αὐτές τίς συγκεντρώσεις ἀπέκτησε καί καλούς φίλους πού πολύ τόν βοήθησαν στήν πνευματική του πρόοδο.
῾Επτά περίπου χρόνια ἔμεινε στόν Πύργο. Στή συνέχεια πῆγε στήν ᾽Αθήνα γιά νά τελειοποιήσει τήν τέχνη του. ᾽Εκεῖ ὁ καλός Θεός τόν βοήθησε νά γνωρίσει ἀνθρώπους μέ ἴδιους πόθους καί ὁραματισμούς. Τίς Κυριακές ἐκκλησιαζόταν στό Μητροπολητικό Ναό τῶν Αθηνῶν, ὅπου κήρυκας τοῦ Θείου λόγου ἦταν ὁ μακαριστός π. Σεραφείμ Παπακώστας. Κι ἐδῶ παρακολουθοῦσε χριστιανικές συγκεντρώσεις, διάβαζε χριστιανικά βιβλία κι ἔτσι προόδευε στήν ἀρετή καί στήν ἁγιότητα.

῾Υπηρετεῖ τήν πατρίδα
Τό 1938 κλήθηκε νά ὑπηρετήσει τήν πατρίδα καί στή συνέχεια νά τήν ὑπερασπιστεῖ ἀπό τούς ἐχθρούς πού ἤθελαν νά τήν ὑπουδουλώσουν, τούς ᾽Ιταλούς καί τούς Γερμανούς. Θερμά παρακαλοῦσε τό Θεό νά μήν ἐπιτρέψει νά φονεύσει μέ τό βόλι του κάποιον ἀπό τό ἀπέναντι στρατόπεδο. Κι αὐτό γιατί στά σωθηκά του εἶχε ἀνάψει ὁ πόθος τῆς ἱεροσύνης. Γνώριζε, ὅτι ἄν φόνευε κάποιον δέν θά μποροῦσε νά γίνει, ὅταν ὁ Θεός τόν καλοῦσε, ἱερέας. Κι ὁ Θεός πού τόν προόριζε γιά ἐργάτη τοῦ Εὐαγγελίου του καί τῆς ᾽Εκκλησίας Του τόν διαφύλαξε, γιατί ὅπως ἔλεγε: «δέν πῆρε μέρος σέ μάχη πού δινόταν στῆθος μέ στῆθος μέ τόν ἐχθρό».
῞Οταν τελείωσε ὁ πόλεμος ἐπέστρεψε στό κλεινόν ἄστυ, τήν ᾽Αθήνα. ᾽Εδῶ ξαναβρῆκε ἀρκετούς ἀπό τούς «ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του», ὅπως ἔλεγε καί μαζί τους προσπαθοῦσε νά προαχθεῖ πνευματικά.

Στή στρατεία τῆς ᾽Εκκλησίας
῾Η φλόγα τῆς ἀφιερώσεώς του στόν Κύριο δέν τόν ἄφηνε νά ἡσυχάσει. ῾Η εὐκαιρία δόθηκε, ὅταν Μητροπολίτης ᾽Ηλείας ἐξελέγει ὁ φιλομόναχος μακαριστός ᾽Αντώνιος. ῾Ο σεμνός αὐτός ἱεράρχης κάλεσε μιά ὁμάδα νέων, μεταξύ αὐτῶν καί τόν Χρῆστο, νά ἐπανδρώσουν ἕνα μοναστήρι τῆς μητροπόλεώς του. Πράγματι μέ τούς φίλους του πῆγε στήν ᾽Ηλεία κι ἀφοῦ πέρασε ἀπό τήν ῾Ιερά Μονή ῾Αγίου Νικολάου Φραγκοπηδήματος ἐγκαταστάθηκε στήν ῾Ιερά Μονή Βλαχερνῶν Κυλλήνης, ὅπου μετά ἀπό δοκιμασία ἔλαβε τό ἀγγελικό σχῆμα καί ὀνομάσθηκε Χαρίτων μέ τό ὁποῖο εἶναι γνωστός σέ ὅλους μας.
᾽Εδῶ ἐπιδόθηκε σέ μεγάλους πνευματικούς ἀγῶνες γιά τήν κατάρτισή του καί τήν κατά Θεόν πρόοδό του. Χρόνια δύσκολα, ἄν καί στό μοναστήρι τό φαγητό ἦταν ἐλάχιστό, αὐτός τό μοιραζόταν μέ τίς «εἰκόνες τοῦ Θεοῦ», τούς συνανθρώπους του, ὅπως ἔλεγε. ῾Η φήμη ὡς ἐλεήμονος μοναχοῦ διαδόθηκε παντοῦ γι᾽ αὐτό ὄλοι σ᾽ αὐτόν προσέτρεχαν γιά νά τούς βοηθήσει, κι αὐτός δέν ἄφηνε κανέναν νά φύγει μέ ἀδειανά τά χέρια του.
Τό Σεπτέμβριο τοῦ 1946 χειροτονήθηκε διάκονος. Διάφορα ὅμως γεγονότα τόν ἔκαναν νά μεταφυτευθεῖ στό ἱστορικό μοναστήρι «Χρυσοπηγή» Δίβρης τό ὁποῖο καί ἀνακαίνισε. Παράλληλα μέ τά μοναχικά του καθήκοντα πήγαινε στά χωριά τῆς περιοχῆς ὅπου συμβούλευε τούς πιστούς καί ἀνακούφιζε οἰκονομικά, ὅσο μποροῦσε, ὅλους ὅσους εἶχαν ἀνάγκη. ᾽Επειδή τό μοναστήρι ἦταν πτωχό γιά νά ἐξοικονομήσει χρήματα γιά τήν ἐλεημοσύνη δούλευε μετά τό ᾽Απόδειπνο μέχρι τίς πρωινές ὧρες, διότι μόνον τότε εἶχε χρόνο ἐλεύθερο ἀπό τίς μοναχικές του ὑποχρεώσεις, φτιάχνοντας παπούτσια τά ὁποῖα ἔπαιρναν μοναχοί, μοναχές, κληρικοί καί πολλοί κάτοικοι τῆς περιοχῆς. ῞Ολοι, ἐπειδή γνώριζαν ὅτι τά χρήματα πού τοῦ ἔδιναν θά πήγαιναν στά χέρια τῶν πτωχῶν, τῶν ὀρφανῶν καί τῶν χηρῶν τῆς περιοχῆς, πάντα τοῦ πρόσφεραν κάτι παραπάνω ἀπ᾽ ὅσο ἄξιζαν.
῾Η φήμη ὡς ἐναρέτου καί ἀφιλοχρήματου μοναχοῦ ξεπέρασε τά ὅρια τῆς περιοχῆς κι ἔφτασε μέχρι τήν ᾽Αμερική, τήν Αὐστραλία καί σέ ἄλλες χῶρες ὅπου ἐργάζονταν κάτοικοι τῆς Δίβρης οἱ ὁποίοι τοῦ ἔστελναν ἐπιταγές, ἔχοντάς του ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη, γιά νά τά δώσει στούς ἀναξιοπαθοῦντες καί ἔχοντας ἀνάγκη συμπατριῶτες τους. Μάλιστα, ὅπως μᾶς πληροφόρησαν, κι ὅταν ἀργότερα ἦλθε στά Μετέωρα δέν ἔπαψαν νά τοῦ στέλνουν ἀπό τό ἐξωτερικό χρήματα γιά νά βοηθεῖ τούς πάσχοντες συναθρώπους μας. ῎Αν καί πέρασαν ἀπό τά χέρια του μεγάλα χρηματικά ποσά, ποτέ δέν κράτησε κάτι γιά τόν ἑαυτό του.
Σέ ὅλους πού τόν ἐπισκέπτονταν συνιστοῦσε νά διαβάζουν πνευματικά βιβλία, πολλές φορές ὑποδεικνύοντάς τους πιό εἶναι κατάλληλο γιά τόν καθένα. Τόσο πολύ πίστευε στήν ἐπίδραση τοῦ καλοῦ βιβλίου πού σέ κάποιο μαγαζί εἶχε δημιουργήσει εἰδική βιτρίνα μέ πνευματικά βιβλία. ᾽Από ἐκεῖ οἱ πιστοί μποροῦσαν νά προμηθευτοῦν τά βιβλία πού ἤθελαν γιά τήν πνευματική τους κατάρτιση. ῎Αν κάποιος ἀδυνατοῦσε νά πάρει κάποιο βιβλίο πού ἤθελε, ὁ μακαριστός γέροντας τοῦ τό ἔδεινε δωρεάν. ᾽Εργάσθηκε ἐπίσης γιά τή διάδοση τῶν χριστιανικῶν περιοδικῶν καί ἔγραψε πολλούς συνδρομητές σ᾽ αὐτά. ῎Εδειξε μεγάλο ἐνδιαφέρον πρῶτα νά μή χάνονται τά περιοδικά γιά νά ἔχουν οἱ συνδρομητές τους κάθε ἑβδομάδα πνευματική τροφή καί ἰδιαίτερα τό κήρυγμα τῆς Κυριακῆς, διότι τήν ἐποχή ἐκείνη σπάνια ἀκούγονταν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ στήν ὕπαιθρο. Δικαίως οἱ κάτοικοι τῆς περιοχῆς τόν ὀνόμασαν π. Χαρίτων ὁ ἐλεήμων.

Στά ῞Αγια Μετέωρα
῞Οταν στή Μητρόπολη Τρίκκης καί Σταγῶν ἐγκαταστάθηκε ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Διονύσιος φρόντισε νά συγκεντρώσει κοντά του ἀνθρώπους πού τούς ἐνδιέφερε ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καί τῆς ᾽Εκκλησίας. Στό κάλεσμά του προσέτρεξε καί ὁ τότε ᾽Αρχιμανδρίτης καί μετέπειτα Μητροπολίτης Πειραιῶς κ. Καλλίνικος Καροῦσος. ῾Ο π. Καλλίνικος ἔφερε μαζί του καί ἄλλους ἐκλεκτούς κληρικούς καί λαϊκούς καί ἀνέλαβε τήν ἡγουμενία καί τήν ἀναστήλωση τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν ὁ ἀπό Δημητριάδος ᾽Αρχιεπίσκοπος ᾽Αθηνῶν κυρός Χριστόδουλος, ὁ νῦν Μητροπολίτης Καλαβρύτων ᾽Αμβρόσιος καί ὁ γερο-Χαρίτων. ῾Ο π. Καλλίνικος εἶχε γνωρίσει τόν μακαριστό π. Χαρίτωνα στήν ῾Ιερά Μονή Δίβρης, ὅπου πήγαινε τά Καλοκαίρια κι ἔμενε ὁρισμένο χρονικό διάστημα. ᾽Εκεῖ ὁ π. Χαρίτων πάντοτε ἔδειχνε τά φιλάδελφα αἰσθήματά του καί ἔκανε τά πάντα γιά νά ξεκουραστεῖ ὁ π. Καλλίνικος, αὐτό τό ἐξετίμησε κι ὅταν ἦλθε στά Μετέωρα τόν κάλεσε κοντά του καθῶς καί τόν μακαριστό μοναχό ᾽Αρσένιο Γρηγορειάτη, γιά νά βοηθήσουν μέ τήν μεγάλη πείρα τους τούς νέους μοναχούς, πού εἶχαν ἔλθει στή Μονή Βαρλαάμ, στούς ἀσκητικούς τους ἀγῶνες. Μέ εἰσήγηση τοῦ π. Καλλινίκου ὁ Μητροπολίτης Διονύσιος χειροτόνησε τόν π. Χαρίτωνα Πρεσβύτερο (στά μέσα τοῦ 1962) καί τόν ἐχειροθέτησε πνευματικό. Αὐτός τόν προέτρeψε νά πηγαίνει στά χωριά τῆς Μητροπόλεως γιά νά ἐξομολογεῖ τούς πιστούς.
῞Οταν ὁ π. Καλλίνικος ἀνεχώρισε ἀπό τά Μετέωρα, τό πηδάλιο τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Βαρλαάμ ἀνέλαβε ὁ π. Χαρίτων.
῾Ο π. Χαρίτων στή νέα του θέση ἔδωσε ὅλο του τόν ἑαυτό. Πόσα ἔργα δέν ἔγιναν ἐπί τῶν ἡμερῶν του! ῎Εργα πού ἀκόμα καί σήμερα χρησιμοποιοῦνται γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Θά ἦταν παράλειψη νά μήν τά ἀναφέρουμε. ῾Ο π. Χαρίτων συνέχισε τά ἀναστηλωτικά ἔργα πού εἶχαν ἀρχίσει ἐπί τῶν ἡμερῶν τοῦ ἡγουμένου π. Καλλινίκου Καρούσου. Τό κύριο βάρος στήν ἀρχή τό ἔριξε στήν ἀναστήλωση τῆς
βόρειας πλευρᾶς τοῦ μοναστηριοῦ φτιάχνοντας κελλιά. ᾽Επίσης συντήρησε τό χῶρο ὅπου εἶναι σήμερα τό ἀρχονταρίκι τῆς Μονῆς, πού ἦταν ἔτοιμος νά καταρρεύσει. Θά πρέπει να σημειωθεῖ ὅτι στή Μονή γιά αἰῶνες δέν εἶχαν γίνει καθόλου ἀναστηλωτικά ἔργα, ἀναγκαία γιά νά διασωθοῦν τά ὑπάρχοντα πού εἶχαν γίνει ἀπό τούς κτίτορες, ῾Οσίους Νεκτάριο καί Θεοφάνη. Τήν ἀνάγκη γιά νά γίνουν τά ἔργα αὐτά τήν διαπίστωσε πρῶτος ὁ τότε ἡγούμενος
῾Ο π. Χαρίτων μέ τόν νῦν καί σήμερα Πρώην Μητροπολίτης Πειραιῶς κ.
ἡγούμενο τῆς Μονῆς Καλλίνικος Καροῦσος ῞Ολα τά ἔργα ἔγιναν ἀφοῦ
Βαρλαάμ π. ᾽Ισίδωρο. ἐξασφάλισε τήν ἄδεια καί τή συγκατάθεση τῶν
ἀρμοδίων ὑπηρεσιῶν. ῞Οταν τοῦ ἔλεγαν νά μήν ξανοίγεται, διότι τά ἔξοδα ἦταν πολλά καί τά ἔσοδα τῆς μονῆς μηδαμινά, αὐτός ἀπαντοῦσε: «οἱ κτίτορες θά βοηθήσουν καί θά τά τελειώσουμε, ἄλλωστε γιά νά γίνουν ὅλα αὐτά θά χρειαστοῦν νά περάσουν πολλά χρόνια». Πράγματι ἡ ἀναστήλωση τῆς Μονῆς συνεχίζεται ἀκόμα καί σήμερα χάρις στό ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον τοῦ νῦν ἠγουμένου π. ᾽Ισιδώρου. ᾽Εκτός ἀπό τίς ἀναστηλωτικές ἐργασίες πού γίνονταν στό μοναστήρι τήν περίοδο αὐτή, ἀνηγέρθηκε μέ ἔξοδα τῆς Μονῆς στήν Καλαμπάκα ἡ πνευματική κυψέλη «Βαρλαάμειος Αἴθουσα». Στό δάσος τῆς Μονῆς, πού εἶναι στήν ῎Ανω Μπούρσιανη, ἀνήγειρε ναό πρός τιμήν τῆς ῾Αγίας Παρασκευῆς, τήν ὁποία πολύ εὐλαβεῖτο.
Στά Τρίκαλα, ἔδρα τῆς Μητροπόλεως Τρίκκης καί Σταγῶν, κατέβαινε τακτικά ὄχι μόνο γιά ὑποθέσεις τῆς Μονῆς, ἀλλά γιατί τόν περίμεναν δεκάδες πιστοί κάθε Πέμπτη στό ναό τῶν ῾Αγίων ᾽Αναργύρων, γιά νά τούς ξαλαφρώσει ἀπό τό δυσβάστακτο βάρος πού προκαλεῖ ἡ παρακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ. Στήν ἐκκλησία τῶν ῾Αγίων ᾽Αναργύρων καθόταν μέχρι ἀργά τό βράδυ γιά νά κλείσουν τά μαγαζιά κι ἔτσι νά μπορέσουν νά τόν δοῦνε ὅλοι ὅσοι τόν ἤθελαν. Στό πετραχήλι του ξαλάφρωσαν καί ἠρέμησαν πάρα πολλές ψυχές πού ἀκόμα καί σήμερα, ἄν καί πέρασαν τόσα χρόνια, τόν θυμοῦνται καί τόν ἀναφέρουν. Στό ἐξομολογητήριο τόν ἐπισκέπτονταν καί πολλοί ἀναξιοπαθοῦντες γιά νά πάρουν ἀπό τά ἁγιασμένα χέρια του χρηματική βοήθεια, ἀνάλογα ὁ καθένας μέ τά προβλήματα πού ἀντιμετώπιζε. Σέ ὅλους ὁ εὐλογημένος αὐτός κληρικός κάποιο καλό λόγο θά εἶχε νά πεῖ.

Στό πηδάλιο τοῦ Μεγάλου Μετεώρου
Τό 1977 χρειάστηκε νά τοποθετηθεῖ στό Μεγάλο Μετέωρο νέος ἡγούμενος. Ποιός θά ἀναλάβει; ῾Ο ἡγούμενος ἔπρεπε νά εἶναι κληρικός ἐνάρετος, ἔμπειρος καί δραστήριος, διότι ἡ Μονή ἀντιμετώπιζε πολλά προβλήματα πού ἔπρεπε τό συντομώτερο νά βροῦν λύση. ῾Ο τότε Μητροπολίτης Στέφανος θεώρησε ὡς τόν πιό κατάλληλο γιά τή θέση αὐτή τόν π. Χαρίτωνα. Τόν κάλεσε στή Μητρόπολη καί τόν παρακάλεσε νά ἀφήσει τόν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του καί νά ἀναλάβει τό πηδάλιο τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἤ Μεγάλο Μετέωρο. Πῶς νά ἀφήσει τό μοναστήρι του; Πῶς νά ἀποχωρισθεῖ τούς ἐν Χριστῷ ἀδελφούς του; ῾Η ἐπιμονή τοῦ Μητροπολίτη καί ἡ ὑπόσχεσή του ὅτι τήν ἡγουμενία τῆς Μονῆς Βαρλαάμ θά ἀναλάμβανε ὁ συνεργάτης καί συμμοναστής του π. ᾽Ισίδωρος ἔκαμψαν τόν π. Χαρίτωνα καί, ὄχι μέ εὐχαρίστηση, δέχθηκε νά πάει στό Μεγάλο Μετέωρο.
Νέοι ἀγῶνες, νέες προσπάθεις, γιατί ὄχι καί νέες στεναχώριες, τόν ὑποδέχθηκαν στό νέο του μετερίζι. Βέβαια τώρα εἶχε μεγάλη ἐμπειρία κι ἔτσι μπόρεσε νά δώσει σύντομα λύσεις στά πολλά καί μεγάλα προβλήματα πού ἀντιμετώπιζε τό μοναστήρι.
Κι ἐδῶ ὅπως καί προηγούμενα εὔρισκε χρόνο γιά νά κάνει τό κύριο ἔργο του πού ἦταν ἡ προσευχή. ῏Ηταν ὁ κληρικός πού ἀδιάλειπτα προσεύχονταν. Γνώριζε ὅτι ἡ προσευχή εἶναι γιά τό μοναχό ὅτι εἶναι τό νερό γιά τό ψάρι καί ὁ ἀέρας γιά τόν ἄνθρωπο. Τά λόγια τοῦ ἁγίου ᾽Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου: «Μέγα ἀγαθόν ἡ εὐχή, ἐάν μετά διανοίας εὐχαρίστου γίνηται˙ ὅταν γάρ ἐκ καθαρῶν χειλέων ἐξέρχηται δέησις καί ἐκ καρδίας ἀνυποκρίτου, οἶδε φθάσαι τό ἀκολάκευτον οὗς τοῦ Δεσπότου» τά εἶχε πάντα στή σκέψη του καί προσπαθοῦσε νά τά κάνει βίωμα.
῎Οχι μόνον τίς Κυριακές καί τίς μεγάλες ἑορτές ἀλλά καί τίς ἄλλες ἡμέρες προσέφερε θυσία στό Θεό μέ τή Θεία Λειτουργία πού τελοῦσε στό κατανυκτικό Καθολικό καί στά παρεκκλήσια τῆς Μονῆς. Λειτουργοῦσε πάντα προσεκτικά καί κατανυκτικά. Στήν προσκομιδή μνημόνευε πάντα δεκάδες ὀνόματα, ἄν τοῦ ἔδεινες μιά φορά τό χαρτάκι μέ τά ὀνόματα πού ἤθελες νά μνημονεύσει αὐτός τά μνημόνευε μέχρι τήν τελευταία Θεία Λειτουργία πού ἔκανε πάνω στή γῆ, γι᾽ αὐτό καί ἡ προσκομιδή του κρατοῦσε πάρα πολύ ὥρα. Γνώριζε ἀπό τά πατερικά βιβλία πόση ὠφέλεια ἔχουν οἱ ψυχές τῶν ζώντων καί τῶν κεκοιμημένων ἀπό τή μνημόνευσή τους στήν ἀγία Πρόθεση. Πάντοτε εἶχε μπροστά του τό παρακάτω γεγονός πού διάβασε σέ κάποιο βιβλίο : «῞Ενας ἐπίσκοπος εἶχε στή Μητρόπολή του ἕναν ἱερέα, τόν παπα-Γιάννη, πού ἦταν μέθυσος. ῾Ο ἱερέας συνήθιζε νά μνημονεύει στήν προσκομιδή δεκάδες ὀνόματα, γι᾽ αὐτό ἀργοῦσε πολύ νά τελειώσει. Πολλοί ἦταν αὐτοί πού ἔλεγαν στόν παπα-Γιάννη νά πάψει νά πίνει γιατί αὐτό τό πάθος εἶναι ἀταίριαστο σέ λειτουργό τοῦ ῾Υψίστου. Τό καταλάβαινε κι ὀ ἴδιος κι ἔκλαιγε μέ παράπονο καί ζητοῦσε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μία μέρα πού εἶχε πάλι ὑποκύψει στό πάθος του, πῆγε στήν ἐκκλησία καί, ὅπως ἦταν μισοζαλισμένος, ἔβαλε «Εὐλογητός» κι ἄρχισε τή θεία λειτουργία. Παραχώρησε ὅμως ὁ Θεός καί κάποια στιγμή παραπάτησε μέσα στό ἱερό, ὁπότε τοῦ ἔπεσαν ἀπό τά χέρια τά τίμια Δῶρα. Πάγωσε ἀπό τό φόβο του. ῎Επεσε κάτω κλαίγοντας κι ἄρχισε νά μαζεύει μέ τή γλῶσσα τό Σῶμα καί τό Αἷμα τοῦ Χριστοῦ. ῎Ενιωθε τήν ἐνοχή νά τόν πνίγει, γιατί τό ἔπαθε ἐπειδή ἦταν ζαλισμένος ἀπό τό κρασί. Πῆγε στόν ἐπίσκοπο του κι ἐξομολογήθηκε τό φρικτό του ἁμάρτημα. ῾Ο ἐπίσκοπος ὅταν τό ἄκουσε μετά ἀπό πολλή σκέψη πῆρε τήν ἀπόφαση νά τόν καθαιρέσει. Τήν ὥρα πού πῆγε νά ὑπογράψει ὁ ἐπίσκοπος τήν καθαίρεση τοῦ ἱερέα βλέπει ὅραμα. Βλέπει νά βγαίνουν μέσα ἀπό τόν τοῖχο τοῦ δωματίου του χιλιάδες ἄνθρωποι. Εἶχαν μάτια πονεμένα καί περνοῦσαν μπροστά του φωνάζοντας: ῎Οχι, Δέσποτα, μήν τιμωρεῖς τόν παπά, μήν τόν καθαιρέσεις, συγχώρεσέ τον! Περνοῦσαν ἀμέτρητες στρατιές ἀνθρώπων, ἄνδρες, γυναίκες, παιδιά, καλοντυμένοι, φτωχοντυμένοι ἀληθινό συλλαλητήριο ψυχῶν. Κι ὅλοι φώναζαν καί παρακαλοῦσαν νά μήν τόν τιμωρήσει. Κράτησε ἀρκετή ὧρα αὐτή ἡ ὀπτασία. ῾Ο ἐπίσκοπος, ἔκπληκτος, παρακολουθοῦσε αὐτή τήν ἀνθρωποθάλασσα νά φωνάζει καί νά τόν ἱκετεύει γιά τό μέθυσο ἱερέα. Κατάλαβε πώς ἦταν οἱ ψυχές τῶν νεκρῶν πού μνημόνευε ὁ παπα-Γιάννης ὅταν λειτουργοῦσε. Μετά ἀπό αὐτό φώναξε τόν ἱερέα καί τοῦ εἶπε: - δέ μοῦ λές, παπα-Γιάννη, μνημονεύεις πολλά ὀνόματα στήν ἁγία πρόθεση ὅταν λειτουργεῖς; -῾Εκατοντάδες, Σεβασμιώτατε. -Γιατί τό κάνεις αὐτό καί καθυστερεῖς τή λειτουργία; Λυπᾶμαι πολύ τούς πεθαμένους, γιατί δέν ἔχουν ἀπό ἀλλοῦ βοήθεια, παρά μόνο ἀπό τίς εὐχές τῆς ἐκκλησίας. Καλά κάνεις, συμφώνησε ὁ ἐπίσκοπος, ἔχουν ἀνάγκη οἱ ψυχές. Συνέχισε νά κρατᾶς τήν τάξη αὐτή. Πρόσεξε μόνο νά μή ξαναμεθύσεις. ᾽Από σήμερα δέ θά ξαναβάλεις κρασί στό στόμα σου. Αὐτός εἶναι ὁ κανόνας πού σοῦ δίνω. Νά εἶσαι συγχωρημένος».
Βιβλιοφάγος καθῶς ἤτανε ὀ μακαριστός εὔρισκε τήν εὐκαιρία νά μελετᾶ στήν πλούσια βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς. Μελετοῦσε ὄχι μόνο τά βιβλία πού βρῆκε ἀλλά καί πλῆθος ἄλλων βιβλίων πού αὐτός προμηθεύονταν. Στά πνευματικά του παιδιά συνιστοῦσε πολύ τή μελέτη ὄχι μόνον τῆς ῾Αγίας Γραφῆς ἀλλά καί ἄλλων χριστιανικῶν περιοδικῶν καί βιβλίων. Γνώριζε τό τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ὅτι «῎Ας προσέχουμε στήν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν, γιατί ἐάν προσέχεις στήν Γραφή, σοῦ ξεριζώνει τή λύπη, σοῦ φυτεύει τήν εὐχαρίστηση, ἀναιρεῖ τήν κακία, ριζώνει τήν ἀρετή, δέν ἀφήνει μέσα στήν ἀναταραχή τῶν πραγμάτων να παθαίνεις ὅπως οἱ ναυτικοί στήν τρικυμία. ῾Η θάλασσα μαίνεται, ἀλλά ἐσύ πλέεις μέ γαλήνη, γιατί ἔχεις κυβερνήτη τήν ἀνάγνωση τῶν Γραφῶν, ἐπειδή αὐτό το σκοινί δέν τό σπάζει ἡ δοκιμασία τῶν περιστάσεων». (Πρός Εὐτρόπιον Β΄ ἐπιστολή). ῾Ο π. Χαρίτων συνήθιζε νά δίνει χριστιανικά βιβλία στά πνευματικά του παιδιά καί νά τά προτρέπει νά τά διαβάσουν.
Παρά τίς ὑποχρεώσεις του στό μοναστήρι δέν παρέλειπε νά ἐπισκέπτεται τακτικά, ἀφοῦ προηγούμενα εἰδοποιοῦσε, τά χωριά πού τοῦ εἶχε ἀναθέσει ὁ Μητροπολίτης γιά νά ἐξομολογεῖ. Πάντα μέ τό αὐτοκίνητο τῆς γραμμῆς, πολλές φορές καί μέ τά πόδια, ἔφθανε στόν κεντρικό ναό τῶν χωριῶν. ῾Ο κτῦπος τῆς καμπάνας διαλαλοῦσε σέ ὅλα τά σπίτια τόν ἐρχομό του καί οἱ κάτοικοι πού τόν ἀγαποῦσαν, τόν ἐκτιμοῦσαν καί τόν ἐμπιστεύονταν ἔτρεχαν νά πάρουν τήν εὐχή του, τήν εὐλογία του, τή συμβουλή του καί τήν ἀπαλλαγή τους ἀπό τίς τύψεις τῆς συνειδήσεως. ῞Οταν κάποιος δέν μποροῦσε νά πάει στό ναό ὁ π. Χαρίτων πήγαινε στό σπίτι του καί τόν ἐξομολογοῦσε. ῎Εχουμε περιπτώσεις πού συνάνθρωποί μας ἀνεχώρησαν ἀπό τό μάταιο τοῦτο κόσμο σχεδόν ἀμέσως μετά τήν ἐξομολόγησή τους κι ἔτσι ἔγιναν πολίτες τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. ᾽Αναφέρουμε χαρακτηριστική περίπτωση συγχρόνου κουρασμένου ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος μετά τήν ἐξομολόγησή του καί ἐπικοινωνία του μέ τόν Γέροντα τοῦ παρέδωσε εὐγνωμόνως τά χάπια, πού εἶχε μαζί του γιά νά αὐτοκτονήση (᾽Ορθόδοξος Τύπος, 2-11-84).
Στά χωριά ἔμεινε μέχρι ἀργά γιά μπορέσουν νά ἐξομολογηθοῦν κι οἱ τσοπάνιδες καθῶς καί οἱ γεωργοί. ῎Αν τοῦ ἔφερνε κάποια γυναίκα φαγητό νά φάει, ἀφοῦ τήν εὐχαριστοῦσε, τό ἔτρωγε, ἔστω κι ἄν διά λόγους ὑγείας, ὁ μακαριστός Γέροντας εἶχε ζάχαρο, δέν ἐπιτρεπόταν, δέν ἤθελε νά φύγει ἀπό κοντά του κάποιος περιφρονημένος καί στεναχωρημένος.
῾Ο π. Χαρίτων δέν ἐξομολογοῦσε μόνον στά Τρίκαλα καί στά χωριά τῆς περιοχῆς˙ ἐξομολογοῦσε καί ὅλα τά γυναικεία μοναστήρια τῆς Μητροπόλεως. ᾽Αρκετοί μοναχοί καί μοναχές ἀπό ἄλλες μονές ἀνέβαιναν τά σκαλοπάτια τοῦ Μεγάλου Μετεώρου γιά νά τοῦ δείξουν τίς «πληγές τους» καί νά πάρουν τήν ἄφεση καί τήν ἴαση τους.

῾Η κοίμησή του
῾Η σκληρή καί ἀσκητική ζωή πού ἔκανε ἀλλά καί τό πέρασμα τῶν χρόνων εἶναι φυσικό νά ἐπηρεάσουν τήν ὑγεία του καί νά τήν κλωνίσουν. ῎Εστι μιά μέρα ἐκεῖ πού ἐπέβλεπε τίς ἐργασίες πού γινόταν στό μοναστήρι αἰσθάνθηκε ἀδιαθεσία. Τά πνευματικά του παιδιά τόν κατέβασαν ἀμέσως στό νοσοκομεῖο τῶν Τρικάλων, ὅπου οἱ ἰατροί τοῦ πρόσφεραν τίς πολύτιμες ὑπηρεσίες τους.
῾Η εἴδηση ὅτι ὁ γέροντας ἦταν στό νοσοκομεῖο γρήγορα διαδόθηκε καί σέ λίγο στούς θαλάμους ἔγινε τό ἀδιαχώρητο ἀπό τό πλῆθος τῶν πνευματικῶν του τέκνων. ῞Ολοι ἔτρεξαν νά τοῦ εὐχηθοῦν περαστικά καί νά πάρουν τήν εὐχή του. Στό κρεβάτι τοῦ πόνου ἔμεινε δυό ἡμέρες. ῎Αγγελοι φωτεινοί καί φαιδροί κατέβηκαν καί πῆραν τήν ἁγιασμένη του ψυχή καί τήν ὁδήγησαν μπροστά στό θρόνο τοῦ δικαιοκρίτου Θεοῦ. ᾽Από τούς πρώτους πού ἔτρεξαν στό νοσοκομεῖο ἦταν καί ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. κ. ᾽Αλέξιος ὁ ὁποῖος μέ τή βοήθεια μετεωριτῶν Πατέρων περιποιήθηκε καί ἑτοίμασε τό λείψανο. Στή συνέχεια διάβασε τρισάγιο καί μετά ἡ σορός μεταφέρθηκε στό Μεγάλο Μετέωρο καί τοποθετήθηκε στό Καθολικό τῆς Μονῆς. Γρήγορα ἡ εἴδηση τῆς κοιμήσεως τοῦ π. Χαρίτωνος ἁπλώθηκε σέ ὅλη τήν ῾Ελλάδα καί ἑκατοντάδες πιστοί πού τόν γνώριζαν ἄφησαν τίς οἰκογένειές τους καί τίς ἐργασίες τους καί ἦλθαν στά ῞Αγια Μετέωρα. ῾Ιερεῖς διάβαζαν συνέχεια τό Εὐαγγέλιο, τό Ψαλτήρι, τέλέσθηκε Θεία Λειτουργία καί στή συνέχεια ἡ ἐξόδιος ἀκολουθία τῶν μοναχῶν. Μοναχοί, μοναχές καί λαϊκοί ἔκαναν κομποσχοίνι καί παρακαλοῦσαν τόν Κύριο νά ἀναπαύσει τήν ψυχή του, παράλληλα ἀναφέρονταν καί στίς ἀρετές τοῦ μακαριστοῦ γέροντα. Τό πλῆθος πού προσῆλθε ἀποδεικνύει τό κύρος καί τήν ἁγιότητα τοῦ μακαριστοῦ π. Χαρίτωνος.
Τήν ἄλλη μέρα πλῆθος κληρικῶν μέ ἐπικεφαλής τόν Μητροπολίτη Τρίκκης καί Σταγῶν κ. ᾽Αλέξιο διάβασαν τήν ἐξόδιο ἀκολουθία καί ἐνταφίασαν στό κοιμητήριο τῆς Μονῆς τό σκήνωμα τοῦ μακαριστοῦ ἡγουμένου τοῦ Μεγάλου Μετεώρου π. Χαρίτωνος. Πρός τό τέλος τῆς ἀκολουθίας ἦλθε καί ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Γρεβενῶν κ. Σέργιος.
῾Η Μονή κατακλείστηκε ἀπό συλλυπητήρια τηλεγραφήματα καί γράμματα πού ἔστειλαν ἑκατοντάδες πιστοί.
Κατακλείοντας τίς σκέψεις μας αὐτές θεωροῦμε ἀπαραίτητο νά μεταφέρουμε τίς γνῶμες τριῶν διακεκριμένων καί Σεβασμίων ῾Ιεραρχῶν κι ἑνός πρεσβυτέρου πού γνώρισαν καί συνεργάσθηκαν μέ τό ἀοίδημο γερο-Χαρίτωνα.
῾Ο Μητροπολίτης μας κ. ᾽Αλέξιος εἶπε: «Τά ἴχνη τῆς διαβάσεως τοῦ μακαριστοῦ π. Χαρίτωνος σ᾽ αὐτόν τόν τόπο μένουν ἀνεξίτηλα καί θά περάσουν πολλά χρόνια, γιά νά ξαναπαρουσιασθεῖ τέτοια μορφή ...». ῎Αλλοτε πάλι εἶπε: «Μνημονεύω μετά σεβασμοῦ καί μέ εὐγνωμοσύνην πολλήν τόν μακαριστόν π. Χαρίτωνα, ὁ ὁποῖος πράγματι κατά τήν περίοδο τῆς ἡγουμενίας του εἶχε ἀνύστακτο τό ἐνδιαφέρον του γιά τήν διατήρηση τῆς Μονῆς. ᾽Εθεώρει τιμήν του, διότι καθόταν στόν τόπο αὐτόν καί διότι ἀγωνιζόταν γιά νά διατηρηθοῦν τά ἱερά αὐτά μνημεῖα».
῾Ο μακαριστός Μητροπολίτης πρώην Τρίκκης καί Σταγῶν Στέφανος ἔγραψε: «Κατά τήν περίοδον τῆς ἡγουμενίας του ὁ π. Χαρίτων ἀφῆκε μνήμην ἀγαθοῦ καί ὁσίου ἀνδρός. Αὐτήν τήν καλήν φήμην ἐπιβεβαιῶ ὁλοψύχως. ... ῏Ητο ἄνθρωπος μέ πολλάς ἀρετάς. ᾽Αγαποῦσε πολύ τόν Χριστόν καί εἶχε κατορθώσει, ἀγαπῶν καί ἀγωνιζόμενος, νά κοσμῆται μέ ταπείνωσιν καί σιωπήν, μέ σωφροσύνην καί ἐγκράτειαν, μέ πραότητα καί ἀνεξικακίαν, μέ μακροθυμίαν καί αὐτοθυσίαν! Περιφρονοῦσε τόν ἑαυτόν του ὁ ἀσκητικός αὐτός ἀνθρωπος. Τό ἐνδιαφέρον του ἦτο διά τούς ἄλλους, διά τήν πνευματικήν προκοπήν καί πρόοδόν των˙ πάντοτε συνέτρεχε τούς δεομένους τῆς βοηθείας του, πνευματκῆς καί ὑλικῆς».
῾Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρώην Πειραιῶς Καλλίνικος σημειώνει: «... Διακρινόταν πάντοτε ὁ π. Χαρίτων διά τόν πολύν ἱεραποστολικόν του ζῆλον, διά τήν ἱκανήν αὐταπάρνησίν του, διά τήν φιλόξενον διάθεσίν του, διά τήν πηγαίαν καί εἰλικρινῆ εὐσέβειάν του...» (᾽Αρχιμ. π. Γ. Στέφα «Μέ κλάδους ἀγαθοεργίας»).
Κληρικός πού γιά πολλά χρόνια ἦταν ἐφημέριος σέ ἐνορία τῶν Τρικάλων καί συνεργάσθηκε μαζί του μᾶς εἶπε: «῾Ο π. Χαρίτων ἦταν ταπεινός, εὐγενέστατος, πράος καί προσηνής. Ποτέ δέν ἔφευγε ἀπό κοντά του κάποιος πικραμένος καί στεναχωρημένος, ἔστω κι ἄν ἦταν μεγάλα τά προβλήματα πού ἀντιμετώπιζε, εἶχε τήν ἱκανότητα νά μεταβάλει τή διάθεση καί τήν ψυχολογία τοῦ συνομιλητή του. ῏Ηταν φίλεργος καί δέν αἰσθανόταν ποτέ κόπωση, ἄν καί ἦταν στό πόδι ἀκόμα πρίν χαράξη. ῏Ηταν όξύνους, ἐλεήμων εἰς τό ἔπακρον καί ἄριστος πνευματικός. Δεκάδες ἦταν τά τηλεφωνήματα στή Μητρόπολη ἀπό πιστούς πού ζητοῦσαν νά μάθουν, ἄν ὁ γέροντας κατέβηκε στά Τρίκαλα. Στό πετραχήλι του ξαπόστασαν καί ξαλάφρωσαν ὄχι μόνον ὁλιγογράμματοι ἀλλά καί μορφωμένοι. Στό μακαριστό γερο-Χαρίτωνα ἔχουν πλήρη ἐφαρμογή τά λόγια τοῦ ᾽Αποστόλου Παύλου: «τὰ μωρὰ τοῦ κόσμου ἐξελέξατο ὁ Θεὸς, ἵνα τοὺς σοφοὺς καταισχύνῃ» (Α' Κορινθίους α', 27)
῾Ομολογουμένως ὁ καθηγούμενος τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ῾Αγίων Μετεώρων, γέροντας π. Χαρίτων, ἦταν ἕνας τηλαυγής φάρος, πού φώτισε μέ τό παράδειγμά του, τήν ἁγία βιωτή του καί τίς συμβουλές του ὄχι μόνον ἑκατοντάδες ἀνθρώπους τῆς περιοχῆς μας, ἀλλά ὅλης τῆς ῾Ελλάδος καί ὁδήγησε στήν σωτηρία καί στόν Παράδεισο πλῆθος συνανθρώπων μας οἱ ὁποίοι κρατοῦν σάν πολύτιμο θησαυρό τίς ὑποθῆκες του καί προσπαθοῦν νά τίς ἔχουν σάν πυξίδα στή ζωή τους γιά τή σωτηρία τους.
῎Ας ἔχουμε τήν εὐχή τοῦ μακαρίου γερο-Χαρίτωνος τοῦ ταπεινοῦ καί ἐλεήμονος κι ἄς εὐχηθοῦμε τό παράδειγμά του νά τό ἀκολουθοῦν καί οἱ διάδοχοί του.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ