ΕΠΙΛΟΙΠΑ ΑΡΧΙΜ. ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ

τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

῞Οσοι γνώρισαν τόν μακαριστό ἡγούμενο τῆς ῾Αγιορείτικης ῾Ιερᾶς Μονῆς τοῦ ῾Οσίου Διονυσίου ᾽Αρχιμ. π. Γαβριήλ μέ νοσταλγία θυμοῦνται ὄχι μόνον τήν ἁγία του μορφή ἀλλά καί τίς σοφές συμβουλές, τίς παραινέσεις του καί τίς τεκμηριωμένες παρατηρήσεις του ὄχι μόνο πάνω στά ἐκκλησιαστικά ἀλλά καί στά ἐθνικά θέματα πού ἀπασχολοῦσαν στήν ἐποχή του τήν πατρίδα μας. Πόσες φορές ὁ Γέροντας δέν μίλησε προφητικά γιά τό μέλλον τῆς πατρίδας μας! Τότε πολλοί ἔλεγαν ὅτι ὁ ἡγούμενος δέν ἑρμηνεύει σωστά τά γεγονότα καί ὅτι κάνει λάθη στίς ἐκτιμήσεις του, σήμερα ὅμως πού τά γεγονότα τόν δικαιώνουν, φανερώνουν ὅτι δέν μιλοῦσε ἀφ᾽ ἑαυτοῦ ἀλλά ὑπό τήν καθοδήγησει τοῦ Παναγίου Πνεύματος. ῎Αλλωστε πιός ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ ἔγινε πιστευτός ἀπό τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του; Θυμηθεῖτε τόν Νῶε, αὐτός ἔφτιαχνε τήν κιβωτό καί ὅλοι γύρω του τόν ἀποκαλοῦσαν τρελλό, ὅταν τούς ἔλεγε ὅτι ὁ Θεός θά καταστρέψει τόν κόσμο.
Τά γραπτά τοῦ μακαριστοῦ Γέροντα βεβαιώνουν τό πόσο μακριά ἔβλεπε μέ τή βοήθεια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ ἀλλά καί πόσους βοήθησε νά γνωρίσουν τόν Κύριο καί νά γίνουν πιστά μέλη τῆς ἐκκλησίας μας.
᾽Απιστία: ῾Ο Γερόντας πολλές φορές τόνιζε στίς συζητήσεις ὅτι θά ρθοῦν χρόνια ἀπιστίας, χρόνια πού ὄχι μόνο θά χλευάζεται ἡ πίστη μας ἀλλά καί θά διώκεται. Σ᾽ ἕνα δημοσίευμά του μέ τίτλο «῾Η ἀπιστία» γράφει μεταξύ ἄλλων: «῾Η ἄρνησις τοῦ Θεοῦ εἶναι τῷ ὄντι φρενοβλάβεια προφανής, ἀρνητική πρᾶξις ἄνευ στηρίγματος. Πράξις παρανοητική ἄνευ βάθρων ἔστω καί σαθρῶν. ... ῾Η ἀπιστία κατά καιρούς κορυβαντιᾷ, μέσω χρεωκοπημένων ἐπιστημόνων, οἵτινες, θέλουν νά παρηγορήσουν ἑαυτούς διά τόν ἔκφυλον βίον τους, αὐτοπληροφοροῦνται ὅτι οὐκ ἔστι Θεός, οὔτε μέλλουσα κρίσις καί ἀνταπόδοσις. .... Εἰς τήν πλάνην τῆς ἀπιστίας καί ὀλιγοπιστίας παρασύρονται καί ἐμπίπτουν ὡς ἐπί τό πολύ οἱ ἡμιμαθεῖς ἄνθρωποι, κατά τό λόγιον ὅτι «ἡ ἡμιμάθεια εἶναι χείρων τῆς ἀμαθείας». Οἱ τοιοῦτοι θάλοντες νά ἐπιδεχθοῦν εἰς τούς ἁπλοϊκούς ἀνθρώπους ἐπιδεικνύουν πάντοτε πνεῦμα ἀντιλογίας καί κριτικάρουν τά πάντα μετ᾽ αὐθεντίας. Συνοδοιπόροι μέ αὐτούς εἶναι καί οἱ σπουδασταί τῆς νεανικῆς ἡλικίας, τῆς καί ἐπαναστατικῆς λεγομένης ἀπό 17-22 ἐτῶν, οἱ ὁποίοι νομίζουν ἑαυτούς πανεπιστήμονας, καίτοι μή διελθόντες εἰσέτι τήν ὁδόν τῆς πανεπιστημιακῆς θύρας.»
῾Ο Γέροντας συχνά στίς συζητήσεις του μέ τούς προσκυνητές τοῦ μοναστηριοῦ διηγοῦνταν τό παρακάτω γεγονός: «῏Ηταν τρίτη τοῦ Πάσχα μέρα κατά τήν ὁποία στό μοναστήρι μας κάνουμε λιτανεία μέχρις ἑνός σημείου κι ἐκεῖ διαβάζουμε ἁγιασμό καί μετά ὅλοι γυρίζουν στό Μοναστήρι. Μετά τήν τράπεζα ζήτησε νά μέ δεῖ ἕνας νεαρός προσκυνητής. ῞Οταν συνατηθήκαμε μέ ρώτησε τί εἶναι ὁ ἁγιασμός. Τοῦ εἶπα ὅτι εἶναι νερό πού ἁγιάσθηκε μέ τή Χάρη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καί τῶν ῾Αγίων Λειψάνων. Δέν μπορῶ νά τό καταλάβω αὐτό, εἶπε ὁ νεαρός. ῎Εχει τό νερό ἄλλη ἰδιότητα τώρα ἐκτός ἀπό τήν φυσική του; ῎Οχι, ἀλλά εἶναι νερό ἁγιασμένο μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ. Καί πῶς θά τό καταλάβω αὐτό; Μόνο μέ τήν πίστη, παιδί μου, τέλος τοῦ λέγω πήγαινε στό νοσοκομεῖο τῆς Μονῆς καί ζήτησε ἀπό τό νοσοκόμο νά σοῦ δώσει δύο μπουκαλάκια ἄδεια καί νά τά φέρεις ἐδῶ. Πράγματι ὁ νέος πῆγε καί τά ἔφερε. Στή συνέχεια τοῦ λέγω: -Γέμισε τό ἕνα μπουκαλάκι μέ νερό ἀπό τή βρύση. ῞Οταν ἦλθε τοῦ λέγω, τώρα γέμισε καί τό ἄλλο ἀπό τόν ἁγιασμό τῆς φιάλης. ᾽Αφοῦ ἔφερε καί τό ἄλλο τοῦ λέγω -Γράψε ἀπ᾽ ἔξω τί περιέχει τό κάθε φιαλίδιο. ᾽Αφοῦ ἔγραψε στή συνέχεια τά σφραγίσαμε καλά μέ πόμα καί βουλοκέρι καί τοῦ λέγω: -Θά τά πάρεις μαζί σου καί μετά ἀπό ἕνα χρόνο θά μοῦ γράψεις τί θα δεῖς στό κάθε φιαλίδιο. Πράγματι μετά ἕνα χρόνο ξανάλθε στό μοναστήρι φέροντας καί τά φιαλίδια. ῾Η πρώτη λέξη πού μοῦ εἶπε ἦταν: «πιστεύω, Γέροντα, τό φιαλίδιο μέ τό νερό εἶναι θολό, ἐνῶ ὁ ἁγιασμός λάμπει» -Κούνησε τό μπουκάλι με τόν ἁγιασμό, μήπως κάθησε ἡ θολούρα, τοῦ λέγω. -῎Οχι, Γέροντα μοῦ λέγει, σέ εὐχαριστῶ πού μ᾽ ἔκανες νά πιστέψω».
Στίς μέρες μας οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι δέν εἶναι ἄπιστοι ἀλλά ὁλιγόπιστοι συμπλήρωνε κι ἐδῶ εἶναι ὁ τομέας πού πρέπει ἡ ἐκκλησία νά ρίξει τό βάρος της γιά νά κερδίσει τούς ἀνθρώπους αὐτούς γιά νά μή κολασθοῦν αἰώνια.
Περί Θείας Κοινωνίας: ῾Ο μακαριστός Γέροντας Γαβριήλ σά γνήσιος διάδοχος τῶν Κολλυβάδων συνιστοῦσε στούς πιστούς νά κοινωνοῦν τακτικά, πάντα μέ τήν ἄδεια τοῦ πνευματικοῦ, ἀφοῦ πρῶτα νηστέψουν. ῞Οπως εἶναι μεγάλο κακό ἡ ἀποχή ἀπό τό μυστήριο τῆς Θείας Μεταλήψεως τό ἴδιο συμβαίνει καί τόν χριστιανό πού κοινωνεῖ ἀπροετοίμαστος, ἔλεγε. Συμβούλευε τούς πιστούς νά μήν καταλύουν τίς νηστείες πού θέσπισε ἡ ἐκκλησία μας καί πρίν νά κοινωνήσουν, τήν Κυριακή, νά νηστεύουν τήν Παρασκευή καί τό Σάββατο.
῾Η ἱεροκατηγορία. Μιά ἄλλη φορά πού συζητοῦσε μέ προσκυνητές εἶπε τά παρακάτω γιά τήν κακή συνήθεια τῆς ἱεροκατηγορίας: «Εἶναι βαρύ ἁμάρτημα ἡ ἱεροκατηγορία καί ὁ χλευασμός τῶν λειτουργῶν τῆς ἐκκλησίας μας. Κατά τή μακρά περίοδο (70 χρόνια), πού ἔζησα στόν εὐλογημένο αὐτό τόπο, στό ῞Αγιον ῎Ορος, εἴδα πολλές τιμωρίες ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἁμαρτίας. Εἶδα καί σ᾽ ἕνα χειρόγραφο, στή βιβλιοθήκη τῆς μονῆς μας τήν ἑξῆς διήγηση: Σ᾽ ἕνα χωριό ἕνας γέροντας ἱερέας, ἐνῶ ἦταν σ' ὅλα τά ἄλλα καλός καί ἰδιαίτερα φιλακόλουθος, ὑπέπιπτε στό πάθος τῆς μέθης. ῞Οταν ἔβγαινε ἀπό τήν ἐκκλησία, παρασυρόταν ἀπό τό πάθος του πρός τά καφενεία. ᾽Εκεῖ, μετά ἀπό 2-3 ποτηράκια ἀλκοόλ ἔχανε τόν ἑαυτό του, ζαλιζόταν, συναισθανόμενος ὅμως τήν θέση του σηκωνόταν καί τρικλίζοντας ἔπαιρνε τό δρόμο γιά τό σπίτι του.
Σ᾽ αὐτό τό δρόμο ὅμως εἶχε ὁ ἀδελφός του κατάστημα. ῞Οταν τόν ἔβλεπε νά περνάει σέ τέτοια κατάσταση, ἔβγαινε στήν πόρτα τοῦ μαγαζιοῦ του, καί ὄχι ἀπό λύπη ἀλλά μάλλον ἀπό εὐθιξία, τόν ἐφασκέλωνε ἀπό πίσω μέ τό δεξί του χέρι (τόν ἐμούτζωνε ὅπως λέμε).
Μετά ἀπό λίγο καιρό συνέπεσε νά πεθάνει ὁ εὔθικτος αὐτός ἀδελφός τοῦ ἱερέως. ῞Οταν ὕστερα ἀπό τρία χρόνια ἄνοιξαν τόν τάφο του γιά τήν ἀνακομιδή βρῆκαν τό δεξί του χέρι ἀκέραιο. Τότε μέ συμβουλή τοῦ ἄλλου ἐφημέριου ἱερέως, πῆραν τό ἀδιάλυτο χέρι καί τό ἐξέθεσαν στόν νάρθηκα τοῦ ναοῦ γιά νά τόν συγχωρήσουν οἱ συγχωριανοί του, γιά τυχόν λιποβαρή ζυγίσματα ἤ ἄλλες ἀδικίες συνηθισμένες σ᾽ ὅσους ἀσχολοῦνται μέ τό ἐμπόριο. ᾽Αλλά καί πάλι μετά ἀπό ἄλλο ἕνα ἔτος ἐνταφιασμοῦ βρέθηκε τό χέρι ἀδιάλυτο.
Τότε - κατά θεία νεύση - ἕνας ἄλλος ἔμπορος πού εἶχε τό κατάστημά του ἀπέναντι, ἀνέφερε στόν ἐφημέριο τό γεγονός τοῦ καθημερινοῦ φασκελώματος καί τοῦ χλευασμοῦ τοῦ γέροντα ἱερέα ἀπό τόν ἀδελφό του. ῾Οπότε κατάλαβε ὁ καλός ἐκεῖνος ἱερέας, ποιά ἦταν ἡ αἰτία.
Καί ἀφοῦ προσκάλεσε τό γέροντα σά συλλειτουργό του τόν παρότρυνε νά κάνει τρισάγιο καί νά διαβάσει πάνω ἀπ᾽ τό ἀδιάλυτο χέρι τή συγχωρητική εὐχή. Πράγματι μόλις ἔγιναν αὐτά, ἀμέσως τά σαρκώδη μέρη τοῦ ἄλυοτου χεριοῦ διελύθησαν καί ἔμειναν γυμνά τά ὀστά.
Μέ ἄλλα λόγια ἡ κατάκριση καί τά σχόλια εἰς βάρος ἱερέων (πού τά ἔχουμε πολλοί πολύ εὔκολα) εἶναι πολλές φορές ἁμαρτία πιό βαριά ἀπό τά φασκελώματα καί τιμωροῦνται πιό αὐστηρά, σημείωνε ὀ π. Γαβριήλ.
Βλασφημία-Κατάρα. Πολύ ἐθλίβετο ὁ Γέροντας ὅταν ἄκουγε χριστιανούς νά βλασφημοῦν τά θεία. ῎Ελεγε: «ἡ κακίστη αὕτη συνήθεια δέν εἶναι μόνον ἐπάρατος καί θεήλατος, ἀλλά φανερώνει ὅτι ὁ βλάσφημος εἶναι χυδαῖος καί ἀπολίτιστος. ᾽Από πνευματικῆς ἀπόψεως γυμνώνει τόν βλάσφημο ἀπό τή Θεία Χάρη καί τόν κάνει ὄργανο τοῦ διαβόλου. Εἶναι φοβερή ἡ ἁμαρτία τῆς βλασφημίας γι᾽ αὐτό δέν πρέπει νά κοινωνεῖ ὁ βλάσφημος ἄν δέν μετανοήσει».
῞Ενας προσκυνητής, ἕνα καλοκαίρι, τόν ρώτησε: «Γέροντα, πιάνουν οἱ κατάρες πού δίνουμε;» ῾Ο π. Γαβριήλ εἶπε αὐτά περίπου: «Πολλοί καί κυρίως γυναῖκες μπορεῖ νά μήν βλασφημοῦν ἔχουν ὅμως τήν κακιά συνήθεια νά καταριένται τούς ἄλλους ἀκόμα καί τά παιδιά τους. ῾Αμάρτημα μεγάλο ἡ κατάρα, παιδί μου, καί μάλιστα ἄν ὁ γονέας καταριέται τό παιδί του. Δέν πρέπει νά ξεχνοῦμε αὐτά πού παραγγέλει ὁ Θεός, ὅτι «εὐχαί γονέων στηρίζουσιν οἴκους, κατάρα δέ μητρός ἐκριζοῖ θεμέλια» (Σοφ. Σειράχ γ´ 9). Δέν μπορεῖ νά κοινωνεῖ τῶν ᾽Αχράντων Μυστηρίων αὐτός πού καταριέται διότι τό ἱερό Εὐαγγέλιο λέγει: «Εὐλογεῖτε τούς καταρωμένους ὑμᾶς» (Ματθ. ε,´ 44). Καί τελείωσε μέ τήν προτροπή: «῎Αν κάποιος ἀπό σᾶς ἔχει τήν κακή συνήθεια νά βλαστημᾶ ἤ νά δίνει κατάρες πρέπει νά μετανοήσει καί νά ἐξομολογηθεῖ. Μή ξεχνᾶτε ὅτι πάνω στή γῆ εἴμαστε προσωρινοί καί ὅτι μιά μέρα θά συναντήσουμε τόν Κύριό μας γιά νά δώσουμε λόγο γιά τό τί κάναμε ἤ δέν κάναμε ἤ σκεφθήκαμε ἐδῶ. Τώρα πού εἶστε στό Περιβόλι τῆς Παναγίας μας εἶναι εὐκαιρία νά ξαλαφρώσετε τή συνείδησή σας».
Γιά τίς ἀμβλώσεις. Στίς μέρες του ἠ ῾Ελληνική πολιτεία, δυστυχῶς ἰσχύει μέχρι τῶν ἡμερῶν μας, ἀποφάσισε νά ἐπιτρέψει, κατά παράβαση τῶν νόμων τοῦ Θεοῦ, τίς ἀμβλώσεις. ῾Ο μακαριστός Γέροντας ὅταν τό ἔμαθε δέ δίστασε νά τό στηλιτεύσει καί νά διαμαρτυρηθεῖ. ῎Εγραψε: «῾Ως βόμβα νετρονίου ἐξέσπασε κατ᾽ αὐτάς ὁ νέος τρισκατάρατος νόμος ὁ ἐπιτρέπων τάς ἀμβλώσεις μέχρι τῆς 20ῆς ἑβδομάδος τῆς κυήσεως. Μέ τό πρόσχημα τῆς ἀποφυγῆς γεννήσεων ἐλαττωματικῶν βρεφῶν ἐψήφισαν ἀσυδοσίαν εἰς τὀ μεγαλύτερον ἔγκλημα κατά τῆς Θρησκείας, τοῦ ῎Εθνους καί τῆς Κοινωνίας. ᾽Επικαλούμενοι οἱ ἔκφυλοι ἀγορευταί τήν ἐλευθερίαν τοῦ ἀτόμου, ἐτόνισαν ὅτι ἔχει δικαίωμα ἡ μητέρα νά διαθέσῃ τόν ἑαυτό της ὡς βούλεται. ... Μέ τήν ἀντίληψιν αὐτήν περί ἠθικῆς δέν ἀποκλείεται νά ἰδοῦμε καί ὁμοίους νόμους, νά ἐπιτρέπεται ἡ πορνεία καί ἡ μοιχεία εἰς κοινήν θέαν, ὡς καί ὁ Σοδομιτισμός, ἵνα φθάσωμεν εἰς τόν πολιτισμόν τῶν Σοδόμων καί Γομόρων!!» καί καταλήγει ὁ ἅγιος πατήρ: «Οἱ αἰσχροί αὐτοί νόμοι θά εἶναι ἡ λυδία λίθος διά τήν τιμιότητα τῆς γενεᾶς μας. Πρέπει νά μάθουν οἱ ἔκφυλοι ὅτι δέν ἠμποροῦν ἀτιμωρητί νά ὀργιάζουν εἰς βάρος τοῦ τιμίου καί ἐναρέτου λαοῦ».
Καί γεννᾶται τό ἐρώτημα σέ κάθε χριστιανό, μήπως ἡ σημερινή ζοφερή κατάσταση πού περνᾶει ἡ πατρίδα μας εἶναι ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ στήν ψηφιση τῶν νόμων αὐτῶν;
Περί διαζυγίων: ῎Αλλος ἀνίερος καί κατά τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ νόμος πού ψηφίσθηκε ἐπί τῶν ἡμερῶν του ἦταν ὁ νόμος τοῦ «αὐτομάτου διαζυγίου» ὅπως εἶναι γνωστός. ᾽Από τό μετερίζι του καί πάλι ὁ γερο-Γαβριήλ ἔγραψε: «῞Ετερον σπουδαῖον καί ἐπίκαιρον θέμα, συνάμα δέ καί χαίνουσα κοινωνική πληγή, εἶναι τά αὐξανόμενα ὁσημέραι καί πληθυνόμενα διαζύγια. Κατά τήν Εὐαγγελικήν διάταξιν «ὅ (οὖν) ὁ Θεός συνέζευξεν, ἄνθρωπος μή χωριζέτω». Μόνον ἐν ἀπιστίᾳ τῶν συζύγων εἶναι θρησκευτικῶς ἐπιτρεπτή ἡ διάζευξις. ῾Η διαδικασία, γιά τήν ἔκδοσιν διαζυγίου, ἔχει ἀπλουστευθῆ τόσον, ὥστε νά θεωροῦνται καί ἐπουσιώδη πράγματα καί ἀφηρημέναι ἔννοιαι, ὡς π.χ. ἡ ἀσυμφωνία χαρακτήρων σπουδαῖον ἐπιχείρημα καί σοβαρός λόγος τῆς διαλύσεως τοῦ γάμου˙ ἐσχάτως δέ γίνεται πολύς λόγος καί ἔφθασε μέχρι τῆς Βουλῆς νομοσχέδιον περί αὐτομάτου διαζυγίου, ἤτοι νά θεωρῆται λελυμένος ὁ γάμος, ὅταν ἐπί ὡρισμένον χρονικόν διάστημα οἱ σύζυγοι ζοῦν χωριστά «ἀπό κοίτης καί τραπέζης».
Τέλος ὁ μακαριστός Γέροντας σημειώνει: «Τό ζήτημα τοῦ διαζυγίου ἔχει δημιουργήσει πλεῖστα ὅσα κοινωνικά δράματα, ἄν δέ ψηφισθῇ καί τό αὐτόματον, θά ἔχωμεν ἀναστάτωσιν κυριολεκτικήν καί πλῆγμα καίριον κατά τῆς ᾽Ορθοδόξου ἑλληνικῆς οἰκογένειας».
᾽Ανατροφή τῶν παιδιῶν: Στό πετραχήλι τοῦ παπα-Γαβριήλ ξαπόστασαν δεκάδες χριστιανοί ὄχι μόνον ῞Ελληνες ἀλλά καί ἀλλοδαποί ὀρθόδοξοι. Στούς ἐγγάμους συνιστοῦσε νά μήν ἀποφεύγουν τήν τεκνογονία καί ἄν θέλουν νά ἔχουν τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ νά κάνουν τουλάχιστον τέσσερα παιδιά. Συμβούλευε: «᾽Από θρησκευτικῆς ἀπόψεως νά κάνουν οἱ καλοί σύζυγοι δύο τέκνα διά τούς ἑαυτούς των, ἕνα ἕτερον διά τόν Χριστόν καί ἀκόμη ἄλλο ἕνα διά τήν Παναγίαν μας, τήν μεγάλην μας μητέρα».
῾Ο Γέροντας ἀκόμη ἔλεγε: «῞Οπως τά φυτά χρειάζονται φροντίδα γιά νά μεγαλώσουν, ἔτσι καί ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἀνάγκη ἀπό τή νηπιακή ἡλικία τή φροντίδα τῶν γονέων του γιά νά ἀποκτήσει καλές ἔξεις, ψυχικά καί σωματικά χαρίσματα. Οἱ γονεῖς καί ὅλοι ὅσοι βοηθοῦν στήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν πρέπει νά δείχνουν καλό παράδειγμα, διότι τά μικρά παιδιά μιμοῦνται τούς μεγαλυτέρους τους».
Πάντοτε ἐτόνιζε τόν σπουδαῖο ρόλο πού παίζουν στήν ἀνατροφή τῶν παιδιῶν οἱ συμβουλές καί τό παράδειγμα τῆς μητέρας. Στίς συζητήσεις του ἀνέφερε τό παρακάτω γεγονός: «ὅταν ὁ Μέγας Ναπολέων τελείωσε τούς κατακτητικούς του πολέμους καί γύρισε στή Γαλλία ἀποφάσισε νά τήν ἀναμορφώσει ἐσωτερικά. Γιά νά κατορθώσει αὐτό κάλεσε πολλούς ἐπιστήμονες καί τούς ζήτησε τή γνώμη τους. Μεταξύ αὐτῶν ἦταν καί μία παιδαγωγός στήν ὁποία εἶπε: θέλω νά μέ βοηθήσεις νά πετύχω αὐτό πού ἐπιθυμῶ, θά σοῦ δώσω ὅτι κι ἄν μοῦ ζητήσεις γιά νά τό πετύχεις. ῾Η παιδαγωγός τοῦ ζήτησε προθεσμία τριῶν ἡμερῶν γιά νά τοῦ δώσει ἀπάντηση. ῞Οταν ἡ παιδαγωγός ἦλθε γιά νά δώσει τήν ἀπάντηση τοῦ εἶπε: «Γιά νά προαχθεῖ πολιτιστικά καί ἠθικά ἡ πατρίδα μας χρειάζονται μητέρες. Τό θεμέλιο καί ἡ βάση τῆς κοινωνίας εἶναι οἱ μητέρες. Πρός τά ἐκεῖ νά στραφεῖτε ἄν θέλετε νά κάνετε τήν ἐπιθυμία σας πραγματικότητα»
Πιστεύουμε ὅτι ἄν ζοῦσε σήμερα μέ μεγάλη χαρά θά ἔβλεπε τίς σχολές γονέων πού λειτουργοῦν στίς περισσότερες Μητροπόλεις τῆς πατρίδας μας.
῾Η στράτευση τῶν γυναικῶν: ῎Αλλο θέμα πού ἀπασχολοῦσε τήν ἑλληνική κοινωνία στίς μέρες τοῦ Γέροντα ἦταν ἡ στράτευση τῶν γυναικῶν. ῞Οταν ρωτήθηκε γιά τό θέμα αὐτό ἔγραψε: «᾽Επέπρωτο εἰς τάς τελευταίας ἡμέρας τῆς ζωῆς μας νά ἴδωμεν καί γυναῖκας «Στρατιωτίνες», χάριν τῆς σωτηρίας τῆς Πατρίδος μας, ὡς διατείνονται οἱ σοφοί τῆς Βουλῆς τῶν ῾Ελλήνων. ᾽Από κτίσεως κόσμου δέν ἠκούσθη στράτευσις γυναικῶν. ῾Η φυσική στράτευσίς των, ἥτις εἶναι καί θά εἶναι ἡ τεκνογονία, ἡ παραγωγή στρατιωτῶν, εἶναι ἡ πλέον ὑψηλή ἀποστολή, ἀρκεῖ μετά τῆς φυσικῆς γεννήσεως νά προσφέρεται καί ἡ πνευματική ἀναγέννησις. Δι᾽ αὐτό ἐπλάσθη ὑπό τοῦ Δημιουργοῦ ἡ γυνή».
῞Ενα καλοκαίρι στή Μονή τοῦ ῾Οσίου Διονυσίου ρωτήθηκε ὁ Γέροντας γιά τό θέμα αὐτό ἀπό ἕνα προσκυνητή ἡ ἀπάντησή του ἦταν: «Πρίν ἀπό χρόνια ἔγινε στό Λονδίνο συνέδριο τῶν Σουβραζητῶν ὅπου ἀκούσθηκαν τά πιό ἔξαλλα συνθήματα. ῞Ενα ἀπό αὐτά ἦταν «εἴμαστε ἴσες μέ τούς ἄνδρες, θέλουμε κι ἐμεῖς νά πολεμήσουμε». ῞Ενας ἄνδρας πού παρακολουθοῦσε τό συνέδριο πῆρε δυό μεγάλους ποντικούς καί τούς ἄφησε μέσα στήν αἴθουσα. ῞Οταν τά μέλη τοῦ συνεδρίου τό κατάλαβαν ἄρχισαν νά τρέχουν γιά νά βγοῦν ἔξω ἀπό τήν αἴθουσα. Τήν ἄλλη μέρα οἱ ἐφημερίδες ἔγραψαν ὅτι σημειώθηκαν λιποθυμίες, τραυματισμοί, κραυγές ἀγωνίας καί ὅτι ἡ αἴθουσα ἐκενώθηκε ἀμέσως».
Σ᾽ ἕνα γραπτό του γιά τό θέμα αὐτό ὁ γερο-Γαβριήλ γράφει: «Δέν εἶναι στό στοιχεῖο τῆς γυναίκας ἡ στράτευσή της. ῎Ας τό φιλοσοφήσουν τό ζήτημα αὐτό καί οἱ γυναῖκες καί οἱ σοφοί νομοθέτες, γιά νά μή γελοιοποιηθοῦν ἐκ τῶν ὑστέρων!
Γιά τό ἄβατο τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους. Πολλοί κατά καιρούς γράφουν ὅτι πρέπει νά καταργηθεῖ τό ἄβατο τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους γιά νά μποροῦν νά τό ἐπισκέπτονται καί οἱ γυναῖκες.
Στίς 20 Δεκεμβρίου 1975 ὁ βουλευτής ᾽Αθηνῶν μακαριστός Κουτσοχέρας εἰσηγήθηκε στή Βουλή τῶν ῾Ελλήνων γιά τήν «ἐλεύθερη ἐπίσκεψη γυναικῶν στό ῞Αγιον ῎Ορος» ῞Οταν τό ἔμαθε αὐτό ὁ π. Γαβριήλ ἔγραψε τά παρακάτω: «Εἶναι ἡ πρώτη φορά, ὅπου φθάνει εἰς τήν ᾽Εθνικήν ἀντιπροσωπίαν τοιοῦτον ζήτημα πρός ἀνατροπήν χιλιετοῦς καθεστῶτος σεβασθέντος ἀπό Αὐτοκράτορες καί διασφαλισμένου ἀπό διεθνεῖς συνθήκας. Δέν βλέπομεν δέ τόν ἀποχρῶντα λόγον διά τήν τοιαύτην κατάργησιν, ἐκτός ἄν ἀποβλέπει ἡ εἰσήγησις εἰς ψηφοθηρίαν τοῦ ἀσθενούς φύλου. .... Εὔχομαι ἀπό ψυχῆς νά εἶναι αὐτά τά κίνητρα καί ὄχι ἀσεβής ἐνέργεια πρός τό ῞Αγιον ῎Ορος «Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας», ὁπότε οἱ ἐπιπτώσεις θαί εἶναι βαρεῖαι ἐπ᾽ αὐτοῦ καί τῶν οἰκείων του, καί ἐπανεύχομαι ὅπως ἡ Παντάνασσα μή συνερισθῆ τήν ἐπιχείρησίν του.»
Στή συνέχεια ὁ Γέροντας ἀναφέρει πολλά περιστατικά πού ἀποδεικνύουν ὅτι ὁ Κύριος καί ἡ Παναγία μας περιφρουροῦν τό ἄβατο καί τιμώρησαν αὐστηρά ὅσες γυναῖκες τό παραβίασαν. ᾽Από τίς μαρτυρίες αὐτές θά ἀναφέρουμε ἐδῶ μόνον μία. Γράφει ὁ μακαριστός Καθηγούμενος τῆς Μονῆς Διονυσίου: «Τό 1930-31 ἤμουν ἀντιπρόσωπος τῆς Μονῆς μου παρά τῇ ῾Ιερᾷ Κοινότητι καί κατά ᾽Οκτώβριον ἐλήφθη ἐπιστολή τῆς τότε ἐκλεγείσης «Μίς ῾Ελλάς» δεσποινίδος ... ἔχουσα ἐπί λέξει οὕτως:
᾽Εν Νταβός ᾽Ελβετίας κλπ.
Σεβάσμιοι πατέρες σᾶς ἐξομολογοῦμαι ὁλοψύχως τό σφάλμα μου πού διέπραξα τόν περασμένον Μάϊον εἰς τήν ῾Ιεράν Μονήν Βατοπαιδίου. ῎Εφθασα ἐκεῖ διά πλοίου τοῦ μνηστῆρος μου κ. Μωράν, καί συνέπεσε νά εἶναι ἀγκυροβολυμένα ἐκεῖ καί τά θωρικτά Λῆμνος καί Κιλκίς, ὁπότε ὁ πονηρός μοί ἐνέβαλε τήν σκέψιν νά ἀνέλθω εἰς τήν Μονήν καίτοι ἐγνωριζα, ὅτι ἀπηγορεύετο˙ καί δανεισθεῖσα ναυτικήν στολήν εἰσῆλθον μετά τοῦ μνηστῆρος μου καί περιῆλθον ἐκκλησίας καί ἄλλα μέρη ὡς ναύτης, χωρίς νά μέ γνωρίσει τινάς. ῎Εκτοτε Πατέρες μου ἔχασα τήν ὑγείαν μου καί κατήντησα ἐδῶ εἰς τά σανατόρια τῆς ῾Ελβετίας διά τήν σωτηρίαν μου, καί δυστυχῶς δέν βλέπω βελτίωσιν. ᾽Εγνώρισα ὅμως καί τό πιστεύω ἀκράδαντα, ὅτι εἶναι τιμωρία ἐκ μέρους τῆς Παναγίας πρός τήν ὁποίαν ἠσέβησα, δέν ἔπρεπε ἐγώ μορφωμένη κοπέλλα νά κάμω αὐτό πού ἔκαμα, καί μετανοῶ, τώρα παρακαλῶντας τήν Παναγία μου νά μέ συγχωρέση. Παρακαλέστε καί ἐσεῖς ῞Αγιοι Πατέρες. Πρός τοῦτο δεχθῆτε δέ καί 5.000 δραχμές, ἵνα κάμετε λειτουργίας καί παρακλήσεις διά τήν ὑγείαν μου.
Μετά πολλοῦ σεβασμοῦ κλπ.
.................................................................
Ταῦτα πρός πληροφοράν, ἰδία τῶν κ. κ. βουλευτῶν ἵνα μή συνευδοκήσουν εἰς τήν πρωτοφανῆ καί ἕωλον αὐτήν εἰσήγησιν, γράφει ὁ Γέροντας καί συνεχίζει: Νομίζω, ὅτι διά πάντων τούτων πληροφοροῦνται, οἵ τε ἀξιότιμοι κ. Βουλευταί καῖ πᾶς ἄνθρωπος, ὅτι ἡ εἰσήγησις τοῦ κ. Κουτσοχέρα ἀντίκειται ἀπό πάσης πλευρᾶς εἰς τήν εὐσταθοῦσαν λογικήν καί δέν ἐκπροσωπεῖ οὐδένα ἀποχρῶντα λόγον. Οἱ ῾Αγιορεῖται δέν ἀνησυχοῦμεν˙ ἔχομεν τήν ἐλπίδα μας εἰς τήν Προστάτιδα Κυρίαν Θεοτόκον καί τήν ὀρθοφροσύνην καί σύνεσιν τῶν κ. κ. Βουλετῶν. ῞Ως ἀπό θέσεως δέ πνευματικῆς συμβουλεύομεν τόν κ. Εἰσηγητήν καί τούς τυχόν συνευδοκοῦντας αὐτῷ ν᾽ ἀπόσχουν τοῦ ἐγχειρήματος πρός καλόν των, διότι «σκληρόν τό πρός κέντρα λακτίζειν».
Τό ἄρθρο αὐτό γράφτηκε ἀπό τόν π. Γαβριήλ τήν 6η Μαρτίου 1976 καί δημοσιεύθηκε στό περιοδικό «῞Αγιος Νεκτάριος» πού ἐκδίδεται στή Θεσσαλονίκη ἀπό τήν «᾽Ορθόδοξη Κυψέλη» τῆς ὁποίας τόν Διευθυντή εὐχαριστοῦμε πολύ πού μᾶς τό ἔστειλε.
῾Ερμηνεία τῆς ᾽Αποκαλύψεως. ῞Ολα τά βιβλία τῆς Καινῆς Διαθήκης ἑρμηνεύθηκαν καί σχολιάσθηκαν ἀπό πολλούς Πατέρες τῆς ᾽Εκκλησίας μας ἐκτός ἀπό τό βιβλίο «᾽Αποκάλυψις ᾽Ιωάννου» πού ἔγραψε ὁ «ἐπιστήθιος καί ἠγαπημένος» μαθητής τοῦ Κυρίου μας ᾽Ιωάννης ὁ Θεολόγος. Τήν ᾽Αποκάλυψη ἐλάχιστοι Πατέρες προσπάθησαν νά προσεγγίσουν καί νά τήν ἑρμηνεύσουν, διότι, ὅπως γράφει ὁ π. Γαβριήλ στά 22 κεφάλαιά της ἡ ᾽Αποκάλυψη περιέχει προφητείες ἐκκλησιαστικές, πολιτικές καί πολεμικές πού οἱ περισσότερες εἶναι ἀλληγορικές, δυσνόητες καί δυσεξήγητες, γι᾽ αὐτό καί οἱ Πατέρες χαρακτηρίζουν τήν ᾽Αποκάλυψη σάν τό πιό στρυφνό κείμενο τῆς ῾Αγίας Γραφῆς καί ὡς ἐκ τούτου μπορεῖ νά ἑρμηνευθεῖ μέ πολλούς τρόπους καί νά παρερμηνευθεῖ.
῞Οσοι ἔχουν ἐπισκευθεῖ τήν ῾Ιερά Μονή τοῦ ῾Οσίου Διονυσίου στό ῞Αγιον ῎Ορος θά εἶδαν τίς τοιχογραφεῖες πού ὑπάρχουν ἔξω ἀπό τήν τράπεζα τῆς Μονῆς καί πού εἶναι ἐμπνευσμένες ἀπό τά ὅσα γράφει τό ἱερό βιβλίο τῆς ᾽Αποκαλύψεως. ῾Ο μακαριστός Γέροντας-Γαβριήλ συνήθιζε νά συγκεντρώνει τούς προσκυνητές τῆς Μονῆς καί νά τούς ἑρμηνεύει τίς τοιχογραφίες πού ὑπάρχουν.
Μετά ἀπό προτροπή πολλῶν προσκυνητῶν ὁ Γέροντας ἔγραψε ὁρισμένες σκέψεις του τίς ὁποῖες ἔστειλε στήν «᾽Ορθόδοξη Κυψέλη» γιά νά τίς δημοσιεύσει. Γράφει ὁ π. Γαβριήλ: «᾽Εάν, ὅπως ἐλπίζω, δημοσιευθεῖ ἡ ταπεινή αὐτή ἐργασία παρακαλῶ τούς ἀναγνῶστες νά μή θεωρήσουν τά γραφόμενα θεόσταλτα, ἀλλά ἁπλά σάν καρπό πολυχρονίου ἱστορικῆς μελέτης καί παρατηρήσεως, ὅπως λέγει ὁ μακάριος Δαβίδ «ἐμελέτων ἐν τοῖς δικαιώμασί σου διά παντός», καί ὁ μέγας ᾽Αριστοτέλης αὐτός πού μελετᾶ τήν ἱστορία «κατέχει τό παρελθόν καί προδικάζει τό μέλλον». ᾽Από τά ὅσα ἔγραψε ἀναλύοντας τίς τοιχογραφεῖες μέ τίς σκηνές ἀπό τήν ᾽Αποκάλυψη τοῦ ᾽Ιωάννου θά μεταφέρουμε ἐδῶ δύο ἑρμηνείες του.
1) Εἰς τόν ἄγγελον τῆς ἐν Σμύρνη ᾽Εκκλησίας (᾽Απ. β´, 8-11): ῾Ερμηνεύοντας τά ὅσα ἀναφέρονται στό χωρίον αὐτό ὁ Γέροντας σημειώνει «Παρηγοριά μεγάλη εἶναι διά τόν πιστόν ἄνθρωπον, τόν θλιβόμενον, τόν πτωχεύοντα, τόν ἐπιμελούμενον τά καλά ἔργα αἱ ἐπαγγελίαι τοῦ Κυρίου, τάς ὁποίας προεῖπε καί εἰς τούς μακαρισμούς τοῦ ῾Ιεροῦ Εὐαγγελίου (Ματθ. ε´ 3-12) καί τάς λέγει ἐν μέρει καί ἐδῶ πρός τόν μακαριστόν ἄγγελον τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς Σμύρνης, τόν ᾽Επίσκοπον αὐτῆς ῞Αγιον Πολύκαρπον, μαθητήν τοῦ ῾Αγ. ᾽Ιωάννου τοῦ Θεολόγου τόν μαρτυρίσαντα ἔπειτα διά τήν πίστιν τοῦ Χριστοῦ, ἐφ᾽ ὦ καί τόν προδυναμώνει ὁ Κύριος, ἐνθυμίζων καί προλέγων τάς ἀνταποδώσεις ἐν τῇ ἄλλῃ τῇ αἰωνίῳ ζωῇ.
῾Η αὐτή παρηγορία δέον νά κατέχῃ καί ἡμᾶς καί εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, ὅταν ἐν τῇ ἐκτελέσει τοῦ χριστιανικοῦ μας καθήκοντος μᾶς συμβαίνουν πειρασμοί, διώξεις τυχόν ἄδικοι ἤ περιφρονήσεις ἐκ τοῦ κόσμου πρέπει νά μένωμεν σταθεροί καί ἀκλόνητοι εἰς τήν πίστιν μας, πρό παντός νά μή μικροψυχῶμεν οὔτε νά παραξενευώμεθα διατί μᾶς ἀφήνει ὁ Θεός καί ὑποφέρωμεν, ἐφ᾽ ὅσον φροντίζομεν καί κάμνομεν τό θέλημά Του.
Τότε πρέπει νά ἐνθυμούμεθα τί εἶπεν ὁ Κύριος πρός τούς πιστούς του μαθητάς. «᾽Ιδού ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων», ἐννοῶν τούς ἀντιτιθεμένους εἰς τό καλόν καί τήν ὀρθήν πίστιν ἀθέους, αἱρετικούς, σχισματικούς καί ἐν γένει ἀντιχρίστους ἀνθρώπους˙ καί ὅτι «οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπέρ ὅ δεῖ». Καί ἐν τέλει θά νικήσετε καί θά καταργήσητε ἐν ὑμῖν τόν δεύτερον θάνατον ἤτοι τήν ἀπώλειαν τῆς ψυχῆς σας.
2) Πρός τόν ᾽Επίσκοπον τῆς ᾽Εκκλησίας τῆς Λαοδικείας (᾽Απ. γ´ 14-22). Γιά τά ὅσα εἶπε ὁ Κύριος στόν ᾽Επίσκοπο τῆς Λαοδικείας ὁ π. Γαβριήλ σημειώνει: «Μέ τόν ταλαίπωρον αὐτόν ᾽Επίσκοπον, ὡς τόν ὀνομάζει ὁ Κύριος, ὁμοιάζομεν καί ἡμεῖς ὅταν ἐν τῇ κουφότητι καί ὑπερηφανίᾳ μας θεωροῦμεν ἑαυτούς ἐν τάξει ἀπό τε θρησκευτικῆς καί πνευματικῆς ἀπόψεως καί ὁ Πανάγαθος Θεός, ὡς στοργικός Πατέρας μᾶς συμβουλεύει διά τοῦ Εὐαγγελίου Του, διά τῶν ῾Αγίων ᾽Αποστόλων καί Πατέρων τῆς ᾽Εκκλησίας, διά τῶν πνευματικῶν καί διδασκάλων μας νά ἀλλάξωμεν ζωήν, νά ἀνανήψωμεν ἀπό τήν νάρκην τῆς ἁμαρτίας, νά ἀνοίξωμεν τούς ψυχικούς ὀφθαλμούς καί νά ἐπιστρέψωμεν πρός Αὐτόν, ἵνα ἐπιστρέψῃ καί Αὐτός πρός ἡμᾶς ὡς λέγει ὁ Προφήτης ῾Ησαΐας καί συγχωρήση τάς ἁμαρτίας μας, καί γίνωμεν ἄξιοι τῆς Βασιλείας Του. Διά νά τό ἐπιτύχωμεν δέ αὐτό χρειάζεται νά ἔχωμεν πίστιν θερμήν καί ἀκεραίαν, ὄχι ὀλιγοπιστίαν, καί νά εὐχώμεθα ὡς οἱ ῞Αγιοι ᾽Απόστολοι˙ «Κύριε πρόσθες ἡμῖν πίστιν» ...
῾Ομολογουμένως ὁ μακαριστός Καθηγούμενος τῆς ῾Αγιορείτικης ῾Ιερᾶς Μονῆς τοῦ ῾Οσίου Διονυσίου, ᾽Αρχιμ. Γαβριήλ, στίς μέρες του ἦταν ὁ γνήσιος φορές τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους καί φρονήματος καί ὅτι μέ τό διορατικό καί προορατικό του χάρισμα, τήν ἁγία του βιωτή καί τίς συμβουλές του βοήθησε δεκάδες ψυχές νά βροῦν καί νά βαδίσουν τό σωστό καί ἀνηφορικό δρόμο τῆς χριστιανικῆς ζωῆς. ῎Εγινε μαγνήτης πλήθους ἀνδρῶν πού πήγαιναν τακτικά στό «Περιβόλι τῆς Παναγίας» μόνο καί μόνο γιά νά τόν συναντήσουν, νά τόν συμβουλευθοῦν γιά τά προβλήματα καί τίς δυσκολίες πού ἀντιμετώπιζαν καί νά τόν παρακαλέσουν νά προσευχηθεῖ γι᾽ αὐτούς καί τίς οἰκογένειές τους. ῾Ο φωτισμένος ἀπό τό ῞Αγιον Πνεῦμα Γέροντας πάντα ἀνέπαυε ψυχικά ὅλους τούς πιστούς καί δέν ξεχνοῦσε ποτέ νά τούς μνημονεύσει στήν Προσκομιδή, ὅταν τελοῦσε τή Θεία Λειτουργία.
᾽Επί τῶν ἡμερῶν του ἡ Μονή τοῦ Διονυσίου, ὅπως συνηθίζεται νά λέγεται, γνώρισε μέρες πνευματικοῦ μεγαλείου καί δόξας κι ἔγινε πνευματική κολυμβήθρα ὅπου βαπτίσθηκαν στά δάκρυα τῆς μετανοίας ἑκατοντάδες ψυχές.
῎Ας ἔχουμε ὅλοι τήν εὐχή του καί τίς προσευχές του τώρα πού μυσταγωγεῖ στό ῾Υπερουράνιο Θυσιαστήριο καί βρίσκεται κοντά στό θρόνο τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ