simonopetraτοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση

Επιθυμία ὅλων τῶν προσκυνητῶν τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους εἶναι νά περάσουν ἕνα βράδυ στή Σιμωνόπετρα. ῾Η Μονή εἶναι γνωστή ἀπό τίς ἀγγελικές φωνές, τήν ἱεραποστολική δράση, τήν πνευματικότητα καί τό ᾽Ορθόδοξο φρόνημα τῶν Πατέρων της καθῶς καί ἀπό τήν παροιμιώδη φιλοξενία της.
Στό πανέμορφο αὐ-τό μοναστήρι πού εἶναι κτισμένο πάνω σέ γρανιτένιο βράχο, ὕψους 300 μ., ἀπό τόν ὅσιο Σίμωνα τό Μυροβλύτη βρεθήκαμε ἕνα ἀπόγευμα. Τήν ὥρα τοῦ ᾽Αποδείπνου εἴχαμε τήν εὐλογία νά προσκυνήσουμε πολλά ἅγια λείψανα, ὅπως τοῦ κτήτορα ὁσίου Σίμω-να καί τό χέρι τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνής.
Μετά τό ᾽Απόδειπνο κατευθυνθήκαμε σ᾽ ἕνα μπαλκόνι μήπως βροῦμε κάποιο μοναχό γιά νά συζητήσουμε πρώτιστα καί γιά νά ἀπολαύσουμε τήν καταγάλανη θάλασσα. Πράγματι σέ λίγο ἦλθε ἕνας μοναχός ὁ ὁποίος μᾶς ρώτησε γιά τήν καταγωγή, τίς σπουδές καί τίς ἐντυπώσεις μας ἀπό τό ῎Ορος. ᾽Εκεῖ κοντά ἦταν ἕνα παγκάκι στό ὁποῖο καθίσαμε.
-Πάτερ, πέστε μας κάτι γιά τό μοναστήρι, τοῦ εἴπαμε. ᾽Εκεῖνος μέ εὐχαρίστηση ἄρχισε νά μᾶς λέγει τήν ἱστορία τῆς Μονῆς.
Τό μοναστήρι πῆρε τό ὄνομά του ἀπό τόν κτήτορά του, τόν ὅσιο Σίμωνα. ῾Ο ῞Οσιος ἀσκήτευε στή σπηλιά πού εἶναι ἀπέναντι ἀπό τό μοναστήρι. Τό 1257 μετά ἀπό ἐπιτακτική φωνή τῆς Παναγίας ἄρχισε νά κτίζει τό μοναστήρι τό ὁποῖο ἔχει ἑπτά ὀρόφους καί θεωρεῖται ἕνα ἀπό τά τολμηρότερα οἰκοδομήματα τοῦ μεσαίωνα. ᾽Από τούς ἐξῶστες τῆς μονῆς ὅταν κοιτάζεις πρός τά κάτω νιώθεις ἕνα δέος νά σέ κυριεύει. ῾Ο ῞Οσιος ἀλλά καί οἱ διάδοχοί του φρόντισαν νά τό πλουτήσουν μέ Τίμιο Ξύλο καί ἅγια λείψανα. Πολύτιμος θησαυρός τῆς Μονῆς εἶναι τό χέρι τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς πού ἐκτός ἀπό τό δέρμα καί τούς τένοντες ἔχει καί θερμοκρασία ζωντανοῦ σώματος. ῾Η ἁγία Μαρία ἡ Μαγδαληνή θεωρεῖται δεύτερος κτήτορας τῆς μονῆς.
Τό μοναστήρι μας ἑορτάζει στίς 25 Δεκεμβρίου, διότι τό καθολικό εἶναι ἀφιερωμένο στή Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, στίς 28 Δεκεμβρίου πού εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ ὁσίου Σίμωνος καί στίς 22 ᾽Ιουλίου πού εἶναι τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς.
-Πάτερ, αἰσθάνονται ὅλοι οἱ προσκυνητές ὅτι τό χέρι τῆς ἁγίας εἶναι θερμό καί ὅτι εὐωδιάζει;
-῞Οσοι τό ἀσπάζονται μέ πίστη, εὐλάβεια καί ταπείνωση τό αἰσθάνονται. Θά σᾶς πῶ ἕνα γεγονός. Πρίν ἀπό μερικά χρόνια ἦλθε στό μοναστήρι ἕνας προσκυνητής ὁ ὁποῖος τό ἀσπάσθηκε, ἀλλά δέν ἔνιωσε τή θερμότητα καί τήν εὐωδία τοῦ ἱεροῦ λειψάνου, ἐνῶ οἱ φίλοιτου τά αἰσθάνθηκαν. Τότε πλησίασε ἕναν ἀδελφό τῆς Μονῆς καί τοῦ εἶπε τό γεγονός. ῾Ο ἀδελφός τοῦ συνέστησε νά ἐξομολογηθεῖ εἰλικρινά καί τήν ἄλλη μέρα νά ζητήσει ἀπό τόν ῾Ιερέα νά τό προσκυνήσει. ῾Ο νέος ὑπάκουσε, ἔκανε γενική ἐξομολόγηση καί τήν ἄλλη μέ-ρα πού τό προσκύνησε αἰσθάνθηκε τή θερμότητα καί τήν ἄρρητη εὐωδία πού ἐκπέμπει τό ἱερό λείψανο. Συγκλονισμένος καί μέ δάκρυα εὐχαριστοῦσε τήν ῾Αγία καί τούς Πατέρες. Τά θαύματα πού ἔκανε καί κάνει τό ἱερό λείψανο εἶναι πολλά.
-Πάτερ, προσκυνήσαμε ἐδῶ ἀλλά καί στά ἄλλα μοναστήρια πολλά ἅγια λείψανα, σήμερα ὑπάρχουν ἅγιοι ἤ μόνο «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ;»
-Μεγάλο τό θέμα πού ἀνοίγεις. ῾Η ἁγία μας ᾽Εκκλησί-α δέν ἔπαψε οὔτε θά πάψει, ἀγαπητέ, μέχρι τή Δευτέρα Παρουσία νά γεννᾶ ἁγίους. Πόσοι ἅγιοι δέν ἔζησαν στίς μέρες μας; Νά σᾶς πῶ τά ὀνόματά τους; Τελευταία τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἀνακύρηξε τόν ὅσιο Πορφύριο τόν Καυσοκαλυβίτη καί τόν ὅσιο Μελέτιο τό Ρόδιο, οἱ πιστοί ὅμως πιστεύουν, προσεύχονται καί ζητοῦν τίς μεσιτείες πλήθους ἄλλων ἁγίων πού ἀκόμα τό Πατριαρχεῖο δέν τούς ἀνακύρηξε ἐπίσημα. ᾽Ενδεικτικά θά σᾶς ἀναφέρω μερικούς ἁγίους τῶν ἡμερῶν μας: ῾Ο γνωστός σέ ὅλους π. Παΐσιος ὁ ῾Αγιορείτης, ὁ π. Βησσαρίων ἀπό τή μονή ᾽Αγάθωνος, πού τό σκήνωμά του διατηρεῖται ἄφθαρτο. ῾Ο π. Φιλόθεος Ζερβάκος ἀπό τήν Πάρο - πρός τμήν του οἱ Παριανοί ἔκτισαν ναό καί τόν τιμοῦν -, ὁ π. ᾽Αμφιλόχιος Μακρῆς ἀπό τήν Πάτμο πού ἔκανε θαύματα ἐνῶ ἦταν ἀκόμα στή ζωή, ὁ π. Γερ-βάσιος Παρασκευόπουλος ἀπό τήν Πάτρα καί πάρα πολλοί ἄλλοι - νά ἔχουμε τήν εὐχή τους καί τίς προσευχές τους.
-Πάτερ, γνωρίσατε τόν π. Παΐσιο; Πολλά λέγουν γι᾽ αὐτόν, εἶναι ἀλήθεια; ρώτησε ὁ μικρότερος τῆς παρέας.
-Ναί, πολλές φορές πῆγα στό κελί του καί συνομιλήσαμε. Θέλετε νά σᾶς πῶ κάτι ἀπό αὐτά πού εἶδα μέ τά μάτια μου καί ἄκουσα μέ τά αὐτιά μου;
-Ρωτᾶτε, πάτερ, εἴπαμε ὅλοι μ᾽ ἕνα στόμα.
Πρίν μέ ρωτήσατε ἄν ὑπάρχουν σήμερα ἅγιοι. Πῆγα λοιπόν, μιά μέρα στό κελί του καί τόν ρώτησα, ἄν ὑπάρχουν ἅγιοι σήμερα στό ῞Αγιον ῎Ορος. ῾Η ἀπάντησή του ἦταν «δεκατέσσερες ἔχουμε ἐμεῖς ἀπό δῶ», ἦταν ἀπό τήν ἀνατολική πλευρά τοῦ ῎Ορους τό κελί του, «καί ἀπό τή δυτική τριάντα ἕξι». Τοῦ λέγω «γιατί ἐμεῖς ἔχουμε περισσοτέρους;» Μέ χιούμορ μοῦ ἀπάντησε: «᾽Εμεῖς ἀπό δῶ ἔχουμε ὑγρασία καί δέν μᾶς βλέπει ὁ ἥλιος, καί δέν ευδοκιμεῖ τό εἶδος αὐτό τόσο πολύ. ᾽Εσεῖς ἀπό ἐκεῖ ἔχετε πιό πολύ ἥλιο καί πιάνει πιὀ πολύ».
῞Ενα ἄλλο γεγονός. Μιά μέρα πού ᾽χα πάει, ὅπως καθόμασταν, ἦρθε ἕνα φίδι μεγάλο. ᾽Ανατρίχιασα, ἔπιασα τό μπαστούνι μου νά τό σκοτώσω. Μοῦ πιάνει τό χέ-ρι καί μοῦ λέγει:-῎Ε, εὐλογημένε, θά μοῦ σκοτώσεις τόν ὑποτακτικό;
-Γέροντα, τό φίδι ὑποτακτικός; ῾Ο π. Παΐσιος γέλασε καί εἶπε: -Καί, ὅμως, ξέρεις πῶς καταλαβαίνουν τήν ἀγάπη; -Γέροντα γιατί; Δέν εἶναι ἀποτροπιαστικό νά ἔχεις σχέση μ᾽ ἕνα φίδι; Εἶχε τρία φίδια. Τά εἶδα καί τά τρία. ῾Ο π. Παΐσιος συνέχισε. ῞Ολοι οἱ ἄνθρωποι ἀγαποῦμε τά ζῶα, ἀπό τά μικρά παιδιά μέχρι τούς μεγάλους. ῞Οταν γεννιέται ἕνα ἀρνάκι, ἕνα κατσικάκι, ἕνα γατάκι ὅλοι τά περιποιοῦνται καί τά τρέφουν. Τά φίδια καί τά ποντίκια δέν ἔχουν ἄνθρωπο πού νά τά ἀγαπάει. Αὐτό πού δέν κάνουν οἱ ἄλλοι ἄς τό κάνουμε ἐμεῖς οἱ μοναχοί. Βλέπετε τί καρδιά εἶχε;
Θά σᾶς πῶ κι ἕνα τρίτο. Θυμοῦμαι μιά μέρα πού πῆ-γα στήν Παναγούδα καί καθόμασταν στήν αὐλή τοῦ κελιοῦ του ἦρθε ἕνα καλογέρι μέ μιά σακούλα γράμ-ματα, ὁ γέροντας σπάνια πήγαινε στίς Καρυές. ᾽Εκεῖ πού καθόμασταν παίρνει τή σακούλα καί τήν ἀναποδογυρίζει καί ἄρχισε νά κάνει διαλογή τῶν γραμμάτων. Τά γράμματα τά χώρισε σέ τέσσερες ὁμάδες. Τήν τέταρτη ὁμάδα τῶν γραμμάτων τήν παραμέρισε.
-Γέροντα, τοῦ λέγω, δέ θά διαβάσεις τά γράμματα;
-Εὐλογημένε, ἐδῶ ἤρθαμε νά προσευχηθοῦμε κι ὄχι νά γίνουμε ταχυδρόμοι.
-Κί ὅμως, ἦρθες νά γίνεις ταχυδρόμος. Παίρνεις τίς προσευχές καί τίς στέλνεις στό Θεό. Δέ θά ἀνοίξεις τά γράμματα;
-῎Οχι.
-Γιατί;
-Ξέρω τί γράφουν μέσα.
-Τί; -῾Η πρώτη ὁμάδα ἔχει γράμματα μέ οἰκογενειακά προβλήματα. ῾Η δεύτερη μέ ψυχολογικά προβλήματα καί ἡ τρίτη εἶναι γράμματα καρκινοπαθῶν.
-Καί ἡ τετάρτη; -Τήν τετάρτη ὁμάδα θά τήν ἐπιστρέψω, θά γράψω ἀπ᾽ ἔξω «ἀπαράδεκτον».
-Γιατί, Γέροντα, θά γράψεις ἀπαράδεκτον καί θά τά ἐπιστρέψεις;
-Αὐτοί οἱ φάκελοι ἔχουν μέσα χρήματα. Κι ἐγῶ ἐδῶ δέν ἔχω «σουπερμάρκετ» ν᾽ ἀγοράζω πράγματα. Φτάνει τό παξιμάδι μου. Πάρ᾽ τα νά τά πᾶς στό ταχυδρομεῖο.
῾Ο «Βενιαμίν» τῆς παρέας χασμουρήθηκε κι ἔτσι ὁ καλός παπούλης μᾶς εἶπε:
-Εἶναι ὥρα νά πᾶτε νά ξεκουραστεῖτε, γιατί θά κλείσουν οἱ πόρτες τῆς Μονῆς.
᾽Αφού πήραμε τήν εὐχή του κατηφορήσαμε γιά τό κελί μας. Τό πρωί μᾶς περίμενε ὁ ῎Ορθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ