kausokalibiaτοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση

 

Οσους κι ἄν ρωτήσαμε μᾶς ἀπάντησαν ὅτι ἡ διαδρο-μή Μεγίστη Λαύρα - Καυσοκαλύβια εἶναι τρεῖς τό πολύ τέσσερες ὧρες. ῎Ετσι πήραμε τήν ἀπόφαση νά
πᾶμε μέ τά πόδια στή Σκήτη τῆς ῾Α-γίας Τριάδος ἤ στά Καυσοκαλύβια.
Δέν εἶχε ἀκόμα ὁ ἥλιος ἀνατείλει ὅ-ταν ἀφήσαμε τό φιλόξενο μονα¬στήρι τῆς Μεγί¬στης Λαύρας καί πήραμε τό μονοπάτι πού θά μᾶς ὁδηγοῦσε στό ἐπό-μενο προσκύνημά μας.
῾Η πρώτη στάση ἔγινε στή Ρουμάνικη Σκήτη τοῦ Προ-δρόμου. Στό κυριακό δέν εἶχε τελειώσει ἀκόμα ἡ ἀκο-λουθία. ᾽Αφοῦ προσκυνήσαμε καί ξεκουραστήκαμε συ-νεχίσαμε τήν πορεία μας πότε κάτω ἀπό τή σκιά τῶν δένδρων καί πότε κάτω ἀπό τίς καυτές ἀκτίνες τοῦ ἥ-λιου.
Μεγάλη προσοχή δίναμε στις πινακίδες που έδειχναν το δρόμο, γιατί αν κάναμε λάθος μπορεί να ξεφεύγαμε πολύ από τον προορισμό μας. Οι ώρες περνούσαν κι εμείς δε βλέπαμε να ξεπροβάλλουν τα Καυσοκαλύβια, παρά μόνον πινακίδες που έδειχναν ότι κάπου εκεί κοντά υπάρχει κάποιο κελί.
Αφού βαδίσαμε αρκετά, το μονοπάτι χάθηκε και μπροστά μας φάνηκε μια σάρα από την οποία έπρεπε να περάσουμε για να φτάσουμε στον προορισμό μας. Η σάρα αυτή έγινε πριν από χρόνια από μια τεράστια χιονοστιβάδα που δημιουργήθηκε στην κορυφή του ´Αθωνα.
Πιος θα περάσει πρώτος; Η παραμικρή απρόσεχτη κίνηση θα είχε ολέθρια αποτελέσματα, μπορούσες να φτάσεις κάτω στη θάλασσα. Αφού κάναμε το Σταυρό μας με την ψυχή στο στόμα ένας ένας περάσαμε από την άλλη μεριά για να συνεχίσουμε την πορεία μας. Τα πόδια άρχισαν να μην υπακούουν στα κελεύσματα του εγκεφάλου, έπρεπε να ξεκουραστούμε.
-Ε, δε θα᾽ ναι μακριά ακόμα η Σκήτη, ήδη βαδίσαμε πάνω από τέσσερες ώρες, είπε ένας της παρέας.
-Αν δε δούμε τα κελιά δεν είμαστε σίγουροι ότι φτάσαμε, απάντησε ένας άλλος.
Αφού ξεκουραστήκαμε καλά συνεχίσαμε το δρόμο μας. Είχαν περάσει περίπου έξι ώρες από το πρωί που ξεκινήσαμε, όταν στο βάθος φάνηκε η Σκήτη. Ησυχασμένοι ότι φτάσαμε στον προορισμό μας πήραμε μια ανάσα και μετά συνεχίσαμε το δρόμο μας.
Φτάνοντας στο πρώτο κελί στη μέση του μονοπατιού συναντήσαμε ένα τεράστιο φίδι που εκείνη την ώρα κατάπινε έναν ποντικό του όποιου τα πίσω πόδια και η ουρά ήταν ακόμα έξω από το στόμα του. Μόλις μας κατάλαβε έφυγε και άφησε το μονοπάτι ελεύθερο για να περάσουμε. Σε λίγο φτάσαμε στον ξενώνα όπου συναντήσαμε ένα σεβάσμιο γεροντάκι, το Δικαίο της Σκήτης. Αφού μας καλοσώρισε μας είπε ότι το βράδυ έχει αγρυπνία, γιατί την άλλη μέρα ήτανε η εορτή των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου.
-Πάτε να αφήσετε τα πράγματά σας και σε λίγο ελάτε στην τράπεζα να φάτε κάτι γιατί φαίνεσθε πολύ
κουρασμένοι.
Πράγματι αφού δροσισθήκαμε στη βρύση με το κρυστάλλινο νερό που είναι έξω από τον ξενώνα, δώρο στην άνυδρη πριν περιοχή μετά από θαύμα του Οσίου Ακακίου του Καυσοκαλυβίτη πήγαμε στην τράπεζα. Ο παπούλης είχε ετοιμάσει μια πεντανόστιμη αλάδωτη μακαρονάδα την οποία συνόδευαν κρεμμύδια, σκόρδα καθώς και φρούτα της εποχής.
-Βλέπετε, τι φτάχνει το νερό, όλα τα καλά έχουμε εμείς τώρα χάρη στον ´Οσίο Ακάκιο που με τις προσευχές του στην κατάξερη περιοχή ανεύλισε γάργαρο νερό. Μετά το φαγητό να ξεκουραστείτε, γιατί το βράδυ θα αγρυπνήσουμε. ´Ολοι οι πατέρες τώρα ξεκουράζουνται.
Είχε πια νυχτώσει όταν χτύπησαν οι καμπάνες του Κυριακού που καλούσαν τους πατέρες κι εμάς στην αγρυπνία. ´Οταν πήγαμε τα περισσότερα στασίδια του ναού ήταν πιασμένα από τους πατέρες που με το κομποσχοίνι στο χέρι έλεγαν την ευχή και παρακολουθούσαν την ακολουθία. Κόντευε να ξημερώσει όταν πήραμε το αντίδωρο από το χέρι του ιερέα που λειτούργησε. Κατάκοποι πήγαμε στον ξενώνα για να ξεκουρασθούμε.
Να φύγουμε και να πάμε κάπου αλλού ήταν αδύνατο, γιατί δεν είχαμε συναντήσει κανέναν από τους πατέρες της Σκήτης, έτσι αποφασίσαμε να μείνουμε, μέ την άδεια του Δικαίου, εκεί.
Σε λίγο ξεκινήσαμε για το κελί του Οσίου Ακακίου του ιδρυτού της Σκήτης. Ο μοναχός που μένει εκεί μας είπε την ιστορία της σκήτης καθώς και για τον ´Οσιο Ακάκιο. Ο ´Οσιος αγωνίστηκε πολύ σε όλη του ζωή για την κάθαρση του εαυτού του από τα πάθη και τις αδυναμίες τις οποίες σαν άνθρωπος είχε. Οι αγώνες του δεν πήγαν χαμένοι. ´Ηδη από αυτή τη ζωή έκανε πολλά θαύματα και γι᾽ αυτό συγκεντρώθηκαν γύρω του πολλοί μοναχοί που τον έκαναν γέροντά τους και καθοδηγητή τους. Το μεγαλύτερο θαύμα του ήταν ότι μετά από θερμή προσευχή του βρέθηκε νερό το οποίο πρασίνισε την κατάξερη περιοχή. Προσκυνήσαμε την σιαγόνα του Αγίου που φυλάσσεται στο κελί. Η αγία κάρα του φυλάσσεται στο Κυριακό και την προσκυνήσαμε κατά την αγρυπνία. Στη συνέχεια κατεβήκαμε στη σπηλιά που ασκήτεψε ο συμπατριώτης μας ῞Οσιος ᾽Ακάκιος.
Το επόμενο κελί που επισκεφθήκαμε ήταν του Αγίου Γεωργίου. Οι πατέρες, όταν πήγαμε μας οδήγησαν στο μικρό ναΐσκο του κελιού όπου προσκηνύσαμε την παμπάλαια εικόνα τοῦ αγίου Γεωργίου.
Προσέξτε μας είπαν, το άλογο που ιππεύει ο ´Αγιος. Πράγματι στην εικόνα αυτή ο άγιος Γεώργιος είναι έφιππος σε μαύρο άλογο και όχι σε λευκό, όπως εικονίζεται σε όλες τις εικόνες. Αφού μας κέρασαν μας είπαν και την ιστορία του κελιού. Στο κελί αυτό έζησε και ο ονομαστός, τότε, για την ἁγιότητά του π. Πορφύριος που εφημέρευε στό ναό του αγίου Γερασίμου Πολυκλινικής Αθηνών, που βρίσκεται στη γωνία των οδών Σωκράτους και Πειραιώς, δίπλα στην Ομόνοια. ´Ολοι μας γνωρίζουμε ότι ο άγιος αυτός κληρικός ανακηρύχθηκε πρόσφατα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο ως ῞Αγιος.
᾽Αφού ζητήσαμε τήν εὐχή τῶν πατέρων τοῦ κελιοῦ πήγαμε στόν ξενώνα ὅπου περάσαμε κι αὐτό το βράδυ καί τό πρωί κατηφορίσαμε στόν ἀρσανά τῆς σκήτης γιά νά πάρουμε τό καραβάκι πού θά μᾶς πήγαινε στό μοναστήρι τοῦ ῾Αγίου Παύλου.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ