EORTOLOGIO.jpg
Κυριακή 22 Ιουλίου
Μαρίας Μαγδαληνής, Μαρκέλλης μάρτ.
Eortologio_Bottom.jpg
MHNYMAHMERAS.jpg

Δεν είδα εγώ μεγαλυτέραν ανάπαυσιν ως της τελείας υπακοής…
Εργασθήτε λοιπόν τώρα που είσθε νέοι, να θερίσετε καρπόν απάθειας εις το γήρας. Εάν δεν βιασθήτε και του Μαθουσάλα τα χρόνια να ζήσετε, δεν θα χαρήτε αυτά τα χαρίσματα…
Και θα ιδήτε τοιαύτην ακινησίαν πα­θών και ειρήνην ψυχής ως να είσθε μέσα εις τον Παράδεισον.

Γέροντας Ιωσήφ Ησυχαστής

 

Eortologio Bottom
PERIHGHSH.jpg
accordion joomla menu download
h3.jpg
DHMOFILH.jpg
Eortologio_Bottom.jpg
Εγγραφή Newsletter

Radio

Proskinimata

 01

Agiagrafi

 Leitourgika

Hartis

Kairos

EIDHSEIS
Ιούλιος 2018
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
25 26 27 28 29 30 1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31 1 2 3 4 5
Eortologio Bottom

ΙΕΡΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

Ιερά Μονή Μεγάλου Μετεώρου
Θερινὸ ὡράριο: 9:00-16:00 Κάθε Τρίτη κλειστό
Ιερά Μονή Βαρλαάμ
Θερινὸ ὡράριο: 9:00-16:00 Κάθε Παρασκευὴ κλειστό
Ιερά Μονή Αγίου Στεφάνου
Θερινὸ ὡράριο: 9:00-13:30 & 15:30-17:30 Κάθε Δευτέρα κλειστό
Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος
Θερινὸ ὡράριο: 9:00-17:00 Κάθε Πέμπτη κλειστό
Ιερά Μονή Ρουσάνου
Θερινὸ ὡράριο : 9:00-17:00 Κάθε Τετάρτη κλειστό
Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσα
Θερινὸ ὡράριο: 9:00-15:30 Κάθε Παρασκευὴ κλειστό

iliosπ. Δημητρίου Μπόκου


Πώς θα ήταν ο κόσμος αύριο, αν σταματούσε σήμερα να ανατέλλει ο ήλιος; Δεν θα γινόταν μόνο σκοτεινός, αλλά θα έχανε σιγά-σιγά και κάθε ζωή. Φυτά και ζώα θα γίνο-νταν αναιμικά, θα ζούσαν για λίγο μια σκιώδη ζωή, φάντα-σμα της προηγούμενης ζωντάνιας τους και τελικά θα έ-σβηναν στην παγωνιά ενός ανήλιαγου κόσμου. Αν πάλι κάποιος ζούσε διαρκώς όχι στο φως και στον αέρα, αλλά στο σκοτεινό κελλί μιας φυλακής, για ποιά ποιότητα ζωής θα μπορούσε να καυχηθεί; Πηγή ζωής είναι το φως, η ζω-ογόνα ζεστασιά του ήλιου.
Μα απουσία ζωής και παγωνιά δεν φέρνει μόνο η σκοτεινή φυλακή, η μόνιμη έκλειψη του ήλιου η το σκοτάδι της νύχτας. Γράφει ο Γάλλος συγγραφέας Αλμπέρ Καμύ:
«Το βράδυ ήρθε η Μαρί και με ρώτησε αν ήθελα να παντρευτούμε. Της είπα ότι το ίδιο μού έκανε κι ότι θα μπορούσαμε να παντρευτούμε αν το ήθελε. Τότε ζήτησε να μάθει αν την αγαπούσα. Απάντησα, όπως το ’χα κάνει κιόλας μια φορά, ότι αυτό δε σήμαινε τίποτα, μα ότι σί-γουρα δεν την αγαπούσα. “Τότε λοιπόν γιατί να με πα-ντρευτείς;” είπε. Της εξήγησα πως αυτό δεν είχε καμιά ση-μασία και πως, αν το επιθυμούσε πολύ, μπορούσαμε να παντρευτούμε. Άλλωστε, εκείνη το ζητούσε κι εμένα μου αρκούσε να πω το ναι. Παρατήρησε τότε πως ο γάμος ή-ταν κάτι σοβαρό. Αποκρίθηκα: “Όχι”.


Σώπασε για λίγο και με κοίταξε σιωπηλή. Ύστερα μί-λησε. Ήθελε απλώς να ξέρει αν θα αποδεχόμουν την ίδια πρόταση από μια άλλη γυναίκα που θα είχα μαζί της πα-ρόμοιο δεσμό. Είπα: “Φυσικά”. Τότε αναρωτήθηκε αν μ' αγαπούσε, κι εγώ δεν είχα καμιά γνώμη πάνω σ' αυτό. Μετά από μια καινούργια σιωπή, μουρμούρισε ότι ήμουν παράξενος, ότι σίγουρα μ' αγαπούσε ακριβώς γι' αυτό, μα ότι ίσως μια μέρα να με σιχαινόταν για τον ίδιο λόγο. Κα-θώς σιωπούσα, μια και δεν είχα τίποτα να προσθέσω, μου ’πιασε χαμογελώντας το χέρι και δήλωσε ότι ήθελε να με παντρευτεί. Απάντησα ότι θα παντρευόμασταν όποτε ήθε-λε» (Αλμπέρ Καμύ, Ο ξένος).
Να, λοιπόν, μια σχέση, όπου η αγάπη δεν έχει καμ-μιά σημασία, δεν έχει να διαδραματίσει σ’ αυτήν κανένα απολύτως ρόλο. Δεν είναι ζοφερό και αποτρόπαιο αυτό; Ένα σύγκρυο μάς διατρέχει στην τρομακτική αίσθηση, ότι μπορεί να μας τυλίξει κάποτε η παγωνιά μιας τέτοιας προ-οπτικής. Όπου οι άνθρωποι θα περιέλθουν σε μια σχέση τελείως μηχανιστική, πέτρινη, χωρίς συναίσθημα, σαν τα ρομπότ. Τί θα διέφερε η χωρίς αγάπη ζωή από έναν κό-σμο δίχως ήλιο; Πόση δυστυχία θα σωρευόταν σ’ έναν κόσμο ψυχρών μόνο σχέσεων, όπου η αγάπη δεν θα σήμαινε τίποτα; Τί κόλαση μοναξιάς θα εισορμούσε μέσα μας; Τί ομορφιά θα μπορούσε να έχει οποιοδήποτε έργο μας, αν δεν είχε κίνητρο την αγάπη;
Πώς όμως γίνεται να μη χαθεί ποτέ ο ήλιος αυτός, η αγάπη που ζεσταίνει, φωτίζει και νοστιμίζει τη ζωή; Μα γι’ αυτό ακριβώς υπάρχει ο Χριστός, «ο νοητός ήλιος της δι-καιοσύνης», «το φως του κόσμου», «η εξ ύψους ανατολή». Αυτός ανέτειλε στη ζωή μας ως αγάπη. Ό,τι έκαμε, ήταν για να μας διδάξει ότι η αγάπη είναι το παν. Και ότι, χωρίς αυτήν, η ζωή μας είναι ένας κόσμος γεμάτος σκοτάδι. Ο Χριστός θυσιάσθηκε, προσφέρθηκε σε μας από αγάπη, μας τίμησε κάνοντάς μας φίλους του αγαπητούς. Έδειξε τον τρόπο της αληθινής αγάπης, διδάσκοντάς μας με το τέλειο παράδειγμά του πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη, απ’ το να ζεις και να πεθαίνεις για τον άλλο.
Αυτή και μόνο η αγάπη αποτελεί την ανυπέρβλητη καταξίωσή μας. Διότι «πλήρης ων της αγάπης» ο άνθρω-πος, αγγίζει την τελειότητα, γίνεται όμοιος με τον Πατέρα του τον «εν τοις ουρανοίς» (Λουκ. 6, 36). Και βαθιά μέσα μας, στη δική μας καρδιά, αυτός ο Θεός έ¬βα¬λε την α¬γά¬πη, Αυ-τός την τρο¬φο¬δο¬τεί, Αυτός την αναζωπυρώνει αδιάκοπα, αρκεί εμείς να ζούμε κατά τις εντολές του (Ιω. 14, 21• 15, 13-15).
Καιρός να πλησιάσουμε αυτή τη θεϊκή φωτιά της α-γάπης του, πριν η δική μας καταντήσει μια μικρή, αδύναμη σπίθα, έτοιμη να σβήσει απ’ την παγωνιά του κακού. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, «πώς θα ζεσταθεί με μια σπίθα εκείνος που άφησε τη φωτιά πίσω του;» (Άγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς).

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 179 επισκέπτες και κανένα μέλος

Εμφανίσεις Άρθρων
16674845

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ