EORTOLOGIO.jpg
Σάββατο 18 Νοεμβρίου
Πλάτωνος, Ζακχαίου και Ρωμανού μαρτύρων
Eortologio_Bottom.jpg
MHNYMAHMERAS.jpg

Την κρίση που οικτείρουμε μόνοι μας τη δημιουργήσαμε. Αποτελεί απότοκο του «χριστιανικού» πολιτισμού μας, που αντικατέστησε το πνεύμα του Χριστού, δηλαδή της αγάπης που γίνεται θυσία για τον αδελφό, με τον ανθρωποφάγο εγωκεντρισμό. Αντίδοτο της κρίσης δεν είναι άλλο από την απλοχεριά. Ας μη θρηνούμε που δεν έχουμε όσα αγαθά είχαμε στο παρελθόν, ας μη φοβηθούμε να μοιραστούμε με αγάπη τα λίγα που διαθέτουμε. Αν θέλουμε, μπορούμε να βρούμε τρόπους να ελεήσουμε τους συνανθρώπους μας, ο καθένας με ό,τι μέσο διαθέτει. Αν σπείρουμε αγάπη, θα θερίσουμε ευλογία. Αν έχουμε έστω και ελάχιστη πίστη, μπορούμε να μετακινήσουμε βουνά. Αρκεί να αναθερμάνουμε τις καρδιές μας και να τις γεμίσουμε με το πρωταρχικό αγαθό, την αγάπη προς τον Θεό και προς τον πλησίον. 

 

Eortologio Bottom
PERIHGHSH.jpg
accordion joomla menu download
h3.jpg
DHMOFILH.jpg
Eortologio_Bottom.jpg
Εγγραφή Newsletter

Radio

Proskinimata

 01

Agiagrafi

 Leitourgika

Hartis

Kairos

EIDHSEIS
Νοέμβριος 2017
Δε Τρ Τε Πε Πα Σα Κυ
30 31 1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 1 2 3

Eortologio Bottom

Κύριε μη με ελεήσεις



Πριν από πολλά χρόνια ζούσε σε κάποιο χωριό της πατρίδος μας ένας νέος, που από μικρός είχε τον πόθο να γίνει ασκητής. Υπήρχαν όμως κάποιες δυσκολίες: Ήταν αγράμματος, βραδύγλωσσος, 
λίγο βραδύνους και με οικογενειακές υποχρεώσεις.

Όμως στην ηλικία των 40 περίπου ετών μπόρεσε να πραγματοποιήσει τη κρυφή του αγία επιθυμία. Έφυγε από το χωριό του και περιπλανώμενος από τόπο σε τόπο κατέληξε σ' ένα ερημονήσι, όπου βρήκε
ένα γέρο ασκητή που του ανέπαυε την καρδιά και έγινε υποτακτικός του.

Με έκπληξη λοιπόν παρατηρούσε ότι όταν προσευχόταν ο Γέροντας του έλαμπε ολόκληρος, και ιδιαιτέρως όταν παρακλητικά και μετά δακρύων έλεγε: «Κύριε, ελέησόν με».

Ο Γέρο ασκητής ήταν και αυτός αγράμματος, αλλά οι συμβουλές του ήταν πολύτιμες και γεμάτες σοφία και όλη του η πνευματική προσπάθεια συγκεντρωνόταν στο πως να μάθει να προσεύχεται και ο
υποτακτικός του με το «Κύριε, ελέησόν με».

Την τελευταία ημέρα της ζωής του ο Γέρο ασκητής χάρισε στον υποτακτικό του το τρίχινο μισοτριμμένο ράσο του, ξάπλωσε κάτω, έκανε τον σταυρό του και λέγοντας τρεις φορές το «Κύριε, ελέησόν με»,
«Κύριε, ελέησόν με», «Κύριε, ελέησόν με», η οσιακή του ψυχή πέταξε στον ουρανό.

Μετά την κοίμηση και ταφή του Γέροντος του, ο εν λόγω υποτακτικός ζούσε πλέον ολομόναχος στο ερημονήσι ως ασκητής και ησυχαστής μέσα σε μια σπηλιά, ακολουθώντας το ίδιο τυπικό προσευχής και
κανόνων που παρέλαβε από τον Γέροντα του.

Έτσι πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια, χωρίς να δει ποτέ του άνθρωπο. Με το πέρασμα όμως των ετών και με την βραδυγλωσσία και βραδύνοια που τον διέκρινε, μπέρδευε τα λόγια της Ευχής
προσευχόμενος έλεγε «Κύριε, μη με ελεήσεις». Η καρδιά του όμως ήταν δοσμένη ολόκληρη στον Θεό, για αυτό και δάκρυα έτρεχαν άφθονα από τα γεροντικά του μάτια, όταν μέρα και νύχτα προσευχόταν με
κατάνυξη και συντριβή, επαναλαμβάνοντας χιλιάδες φορές το «Κύριε, μη με ελεήσεις».


 

Κάποια ανοιξιάτικη μέρα ένα καράβι άραξε κοντά στο ερημονήσι. Ένας από τους επιβάτες του ήταν και ο επίσκοπος της επαρχίας εκείνης και ο καπετάνιος για να τον ξεκουράσει και να τον ευχαριστήσει τον
πήρε με μια βάρκα και πήγαν στο νησί για να περπατήσουν. Αντίκρισαν εκεί ένα μονοπάτι το οποίο ακολούθησαν και έφτασαν μπροστά σε μια σπηλιά όπου από μέσα άκουσαν την πονεμένη προσευχή του
ασκητή που έλεγε συνεχώς «Κύριε, μη με ελεήσεις».

Προχώρησε ο επίσκοπος και είδε ένα σκελετωμένο γέροντα ασκητή, με μάτια βαθουλωμένα μέσα στις κόγχες τους, να είναι γονατιστός και ολόλαμπρος να προσεύχεται και να κλαίει.

Ο δεσπότης με πολλή συστολή προσπάθησε να του πει ότι αυτή η προσευχή του δεν είναι σωστή και πρέπει να λέει «Κύριε, ελέησόν με». Ταράχθηκε ο ασκητής πιστεύοντας, ότι 30 τόσα χρόνια έκανε κακό
στη ψυχή του και ξέσπασε σε κλάματα ικετεύοντας τον επίσκοπο να τον μάθει να λέει σωστά την προσευχή. Κι εκείνος με δέος προσπάθησε για αρκετή ώρα να του «στρώσει» τη γλώσσα στο να λέει 
«Κύριε, ελέησόν με».

Φεύγοντας ο επίσκοπος τον συνόδευσε ο ασκητής μέχρι την ακροθαλασσιά, επαναλαμβάνοντας μαζί του το «Κύριε, ελέησόν με», για να μην το ξεχάσει. Το καράβι έφυγε και ο ασκητής το παρακολουθούσε
με το βλέμμα του λέγοντας συνεχώς «Κύριε, ελέησόν με».

Δεν πέρασαν πέντε λεπτά και ο ερημίτης ξέχασε το «Κύριε, ελέησόν με», σάστισε και ζαλίστηκε!

- Και τώρα τι θα γίνω; και ξέσπασε σε δάκρυα.

Στην απελπισία του πετάει στην θάλασσα το κουρελιασμένο ράσο του και βαδίζει πάνω σε αυτό προς το καράβι.
-Φάντασμα, φάντασμα...!φώναζαν τρομαγμένοι οι ναύτες.

Με τις φωνές ανέβηκε ο δεσπότης στο κατάστρωμα και είδε τον ασκητή να του φωνάζει:
- Τι να λέω; Τι να λέω δεσπότη μου;

Και εκείνος με συγκίνηση του απάντησε:
- Ότι έλεγες να λες παιδί μου! Αυτή είναι η καλύτερη προσευχή για την ψυχή σου. Συγχώρεσε με και κάνε και για μένα ένα σταυρό! 

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 168 επισκέπτες και κανένα μέλος

Εμφανίσεις Άρθρων
13338554

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ