pentikostiΤο παρήγγειλε ό άναστάς Κύριος στους μαθητές του, λίγο πριν άναληφθεΐ στούς ούρανούς. Νά μήν απομακρυνθείτε άπό τά Ιεροσόλυμα, τούς είπε. Θά σάς στείλω τό Άγιο Πνεϋμα καί «βατττισθήσεσθε έν Πνεύματι Άγίω ού μετά πολλάς ταύτας ημέρας» (Πράξ. α' 5). Θά βαπτισθήτε μέσα στό Άγιο Πνεύμα σέ λίγες μέρες.

Μιλούσε ’Εκείνος ό Όποιος πριν άπό μερικές δεκαετίες είχε κατέλθει άπό τόν ούρανό γιά νά ύψώσει τό άνθρώπινο γένος, πού είχε καταπέσει στην έσχατη κατάπτωση καί άτίμωση έξαιτίας τού μίσους τού Σατανά. Μιλούσε ό Μονογενής Υιός καί Λόγος τού Θεού, πού έλαβε σάρκα καί όστά άπό τήν πανυπέραγνο Παναγία Μητέρα του γιά νά σώσει''τό άπολωλός'' πρόβατό του, τον άνθρωπο τό τέλειο πλάσμα των χειρών του. Μιλούσε στό τέλος τής διαδρομής του στόν κόσμο μας, έπειτα άπό τά έκπληκτικά θαύματά του καί τις πρωτάκουστες διδασκαλίες του, έπειτα άπό τά φρικτά παθήματα καί τόν άτιμωτικό θάνατό του στό σταυρό τού Γολγοθά καί έπειτα άπό τή θριαμβευτική νίκη του έπί τού θανάτου μέ τήν Ανάστασή του.

Τό έργο γιά τό όποιο είχε έλθει στή γη τό είχε πλέον ολοκληρώσει. Τό είπε καί στήν προσευχή του πρός τόν ούράνιο Πατέρα του λίγο πριν άρχίσουν τά Πάθη του. «Τό έργον έτελείωσα ο δέδωκάς μοι ϊνα ποιήσω» (Ιω. ιζ· 4). Έφερα σέ τέλειο πέρας τό έργο πού μοϋ άνέθεσες νά έπιτελέσω γιά τή σωτηρία τού κόσμου, πάτερ μου. 

Τελευταία πράξη ώς έπισφράγιση του έργου αύτοϋ ήταν νά στείλει ώς νικητής καί έξουσιαστής των πάντων τό Πανάγιο Πνεΰμα, γιά νά έξαγιάζονται όσοι θά πιστεύουν σ’ ’Εκείνον καί θά ζοϋν σύμφωνα μέ τις έντολές του γιά νά έχει τή δυνατότητα κάθε άνθρωπος νά γίνεται μέτοχος των πνευματικών άγαθών, τά όποια μάς έχάρισε Εκείνος μέ τό σωτήριο έργο του στή γη.

Έτσι ή Πεντηκοστή, κατά τήν όποια άπέστειλε ό Κύριος τό Πανάγιο Πνεύμα στούς μαθητές του καί δι’ αύτών στον κόσμο, έγινε τό ένδοξο τέρμα τής δράσεώς του στή γη.

Συγχρόνως όμως άπό τήν ώρα πού κατήλθε τό Άγιο Πνεύμα άρχιζε καί μιά νέα έποχή, ή έποχή τής Χάριτος καί άγιό-τητος, ή έποχή τής Εκκλησίας. Νέα πραγματικότητα έμφανίζεται πλέον στον κόσμο, ή ’Εκκλησία τού Χριστού, καί άρχίζει τήν κοσμοσωτήρια πορεία της. Οδηγός της στήν πορεία της αύτή, γράψει ό άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, είναι «ό Παράκλητος, ό φρουρός καί άγιοποιός τής Εκκλησίας, ό διοικητής τών ψυχών, ό κυβερνήτης τών χειμαζομένων (=αύτών πού βασανίζονται στά κύματα τής ζωής), ό φωταγωγός τών πεπλανημένων καί άθλοθέτης τών άγωνιζομένων καί στεφανωτής τών νενικηκότων» (ΒΕΠ 39, 222).

Ή άγιοπνευματοκίνητη αύτή πορεία τής ’Εκκλησίας συνεχίζεται άδιάκοπα μέσα στούς αιώνες. Πορεία φωτεινή, ή όποια άκτινοβολεΐ τό φώς τού Εύαγγελίου καί διαλύει σταδιακά τά σκοτάδια τής άγνοιας, τής πλάνης, τής μαγείας καί δεισιδαιμονίας, πού ταλαιπωρούσαν τόν κόσμο. Πορεία άγάπης, πού φέρνει τό μήνυμα τού Σταυρού τής άγάπης έκεΐ πού βασίλευε τό μίσος καί ή σκληρότητα. Πορεία έλπίδας, πού άνοίγει διεξόδους καί στά χειρότερα άδιέξοδα.

Καί όλα αύτά διότι στήν πορεία της αύτή ή ’Εκκλησία άπό τήν πρώτη έκείνη ήμέρα τής άγιας Πεντηκοστής έχει μαζί της τό Πανάγιο Πνεύμα, δηλαδή τό τρίτο Πρόσωπο τής Αγίας καί Όμοουσίου Τριάδος. Είναι μαζί της «ό παντοκράτωρ» (Άποκ. α' 8), ό παντοδύναμος Θεός, καί κανένας δέν μπορεί νά ματαιώσει τά σχέδιά του.

Γι’ αύτό καί όσοι διωγμοί κι άν οργανώθηκαν έναντίον τής Εκκλησίας, τελικά άπέτυχαν νά άνακόψουν τή νικηφόρα πορεία της μέσα στούς αιώνες καί μέχρι σήμερα. Διότι είναι καί σήμερα παρόν στήν Εκκλησία τό Άγιο Πνεύμα. Τό βεβαίωσε ό Θεάνθρωπος Κύριος, ό Όποιος μέ τό πανάγιο αίμα του έκαμε κτήμα του τήν ’Εκκλησία, ότι θά παρακαλέσει τόν Πατέρα του νά στείλει στή γή τό Άγιο Πνεύμα όχι ώς προσωρινό έπισκέπτη, άλλ’ «ϊνα μένη μεθ’ (ή)ύμών εις τόν αιώνα» (Ιω. ιδ' 16).

Καί μένει πράγματι στήν Εκκλησία άπό τότε διαρκώς τό Άγιο Πνεΰμα. Τήν ένισχύει στούς ιερούς άγώνες της έναντίον τών αιρέσεων καί έξαγιάζει διά τής Χάριτός του διά μέσου τών ιερών Μυστηρίων τούς πιστούς.

Καί βοηθώντας τόν κάθε πιστό νά «άποθέση», νά πετάξει άπό πάνω του σάν άκάθαρτο παλαιό ρούχο «τόν παλαιόν άνθρωπον» μέ τις πράξεις του καί τις έπιθυμίες του καί νά ένδυθεϊ «τόν καινόν άνθρωπον τόν κατά Θεόν κτισθέντα» (Έφ. δ' 22-24), συμβάλλει στήν τελική πνευματική άνακαίνιση τού άνθρωπίνου γένους, τήν όποια θά άκολουθήσει ή άνακαίνιση τού σύμπαντος.

Τό Άγιο Πνεΰμα είναι ή πεμπτουσία τής ζωής τής ’Εκκλησίας μας. Θά πρέπει όμως νά τό νιώθουμε μαζί μας καί προσωπικά οί πιστοί στή ζωή μας. Νά αισθανόμαστε τήν παρουσία του. Νά παίρνουμε χάρη άπό τή Χάρη του, ένίσχυση άπό τήν παντοδυναμία του άγιασμά άπό τήν άγιότητά του. Άς Τό ικετεύουμε λοιπόν νά σκηνώνει καί μέσα μας, γιά νά μάς καθαρίζει άπό κάθε κηλίδα καί νά μάς κρατεί στό δρόμο τής άρετής καί εύσεβείας.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ