ΜΙΑ ΠΟΝΕΜΕΝΗ ΚΥΡΙΑΚΗ

῞Ηταν ἡ ὥρα δειλινή, ὅταν ἡ θύρα ἔκλεισε κι ἔδυσε ἡ χαρά ἀπ᾿ τή γῆ· κι ὁ βασιλιάς ἐκάθισε ἀπέναντι, γυμνός, σκυφτός, ἀπελπισμένος, ἀπαρηγόρητα θρηνώντας· «Οἴμοι τόν ἁπλότητι γυμνόν, νῦν δέ ἠπορημένον!».
Μιά τραγική ὥρα, ἡ τραγικότερη ὥρα τῆς ἱστορίας τοῦ κόσμου. Τότε πού μαύρισε πρώτη φορά ὁ Οὐρανός καί μαύρισε γιά πάντα.
Κυριακή τῆς Τυροφάγου. ᾿Εφέτος, πρώτη Κυριακή τοῦ Μαρτίου. Μιά πονεμένη Κυριακή.

Γιατί πονεμένη;
Διότι «τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, ἀνάμνησιν ποιούμεθα τῆς ἀπό τοῦ Παραδείσου τῆς τρυφῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου ᾿Αδάμ». Βασικό περιεχόμενο τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου εἶναι ἀκριβῶς αὐτή ἡ τραγικότατη ὥρα, ἡ ἀνάμνηση τῆς πτώσεως τῶν Πρωτοπλάστων - τοῦ ᾿Αδάμ καί τῆς Εὔας - καί ἡ ἐξορία τους ἀπό τόν Παράδεισο τῆς ᾿Εδέμ.
Μελαγχολικοί οἱ ὕμνοι, θρηνητικό καί τό χρῶμα τῶν κειμένων πού ψάλλονται ἤ ἀναγινώσκονται στούς ναούς μας· «᾿Εκάθισεν ᾿Αδάμ ἀπέναντι τοῦ Παραδείσου καί τήν ἰδίαν γύμνωσιν θρηνῶν ὠδύρετο...». Θρηνῶν ὠδύρετο...
Αὐτός εἶναι ὁ θρῆνος τοῦ ᾿Αδάμ· ὁ πρῶτος θρῆνος πού ξάφνιασε τή γῆ καί πού ἀπό τότε δέν τήν ἔχει πιά ποτέ ἐγκαταλείψει. Εἶναι τά δάκρυα τοῦ ᾿Αδάμ, κι οἱ στεναγμοί καί ὁ δεινός κλαυθμός τῆς Εὔας. Εἶναι κι ὁ πόνος τῶν πουλιῶν, τό οὐρλιαχτό τῶν ἀγριμιῶν, προάγγελοι τῶν ποταμῶν τόσων σφαγῶν, αἱμάτων τόσων, καί τόσων συμφορῶν.
Δέν καθόρισε τυχαῖα ἡ ᾿Εκκλησία μας νά εἶναι τέτοιο τό περιεχόμενο τῆς Κυριακῆς τῆς Τυροφάγου, μιᾶς Κυριακῆς πού βρίσκεται στά πρόθυρα ἀκριβῶς τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Οὔτε πάλι τό καθόρισε σάν μιά θλιβερή ἁπλῶς ἀνάμνηση ἑνός ἀπωλεσθέντος εὐτυχισμένου παρελθόντος. ῾Η Κυριακή τῆς Τυροφάγου δέν εἶναι τό παρελθόν. ῾Η Κυριακή τῆς Τυροφάγου εἶναι τό παρόν καί τό μέλλον. Τό παρόν ὡς ἀφετηρία. Καί τό μέλλον ὡς ὁ ὕψιστος στόχος, ὡς τό ἔσχατο νόημα τῆς ζωῆς.
Καί νά πού ἐδῶ ἡ Μεγάλη Τεσσαρακοστή βρίσκει τώρα τό πλῆρες νόημά της. Αὐτή δέν εἶναι πλέον ἁπλῶς μία περίοδος προετοιμασίας γιά τόν ἑορτασμό τοῦ Πάσχα. Εἶναι καί αὐτό. Στήν οὐσία της ὅμως εἶναι κάτι παραπάνω· εἶναι περίοδος ἀγώνα γιά ἐπάνοδο στόν χαμένο Παράδεισο. Αὐτό φωνάζει δυνατά ἡ Κυριακή τῆς Τυρινῆς. Καί ὄχι ἁπλῶς στόν χαμένο Παράδεισο τῆς ᾿Εδέμ. ᾿Αλλά σ᾿ αὐτόν τόν Παράδεισο πού ξεπερνάει ἀπείρως καί τόν τολμηρότερο ἀνθρώπινο πόθο. Σ᾿ αὐτόν τόν Παράδεισο, τοῦ ὁποίου τά ἀγαθά «ὀφθαλμός οὐκ εἶδεν καί οὖς οὐκ ἤκουσε καί ἐπί καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη» (Α´ Κορ. β´ 9). Στόν Παράδεισο, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἔχει κληθεῖ νά φθάσει ὄχι ὡς δοῦλος, ἀλλά ὡς βασιλιάς.
῎Εχει κληθεῖ ἀσφαλῶς καί ὁ καθένας ἀπό μᾶς. ῾Η πρόσκληση μᾶς παραδόθηκε τήν ὥρα πού βυθιστήκαμε τρεῖς φορές στήν ἁγία κολυμβήθρα τοῦ Βαπτίσματος. Καί εἶναι μιά πρόσκληση γραμμένη μέ τό αἷμα τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Θεοῦ.
Μιά καί μόνη ἁπλή ἀλήθεια ἔχει ἀποτυπώσει πάνω στήν πρόσκληση αὐτή ὁ Δημιουργός μας. «῎Ελα», ἔγραψε στόν καθένα μας. ῎Ελα! Εἶναι ὅλα ἕτοιμα καί σέ προσμένουν. Εἶναι ἕτοιμα πρό καταβολῆς κόσμου. ῎Ελα! Μήν ἀναβάλλεις καί μήν ἀφήνεις τήν καρδιά σου νά ψάχνει μάταια τή χαρά μές στίς φθηνές χαρές τῆς γῆς. ᾿Εσύ δέν εἶσαι γιά τή γῆ, γιά τιποτένια πράγματα φτιαγμένος. ᾿Εσύ εἶσαι βασιλόπουλο καί σέ προσμένει ὁ θρόνος, θρόνος θεϊκός - δέν εἶσαι δοῦλος τῶν παθῶν. Σήκωσε λίγο τά μάτια σου ψηλά. Μήν κυνηγᾶς τίς πρόσκαιρες μικροχαρές τῆς γῆς. ῎Αν κυνηγᾶς τίς χαμηλές χαρές τῆς γῆς, δέν θά χαρεῖς ποτέ τήν ἄπειρη χαρά τῆς νέας ᾿Εδέμ καί θά ᾿σαι ἐξόριστος γιά πάντα.
῎Ελα λοιπόν! ῎Ελα ἐκεῖ! ᾿Εκεῖ πού ἀνθίζει ἡ ζωή, πού δέν ὑπάρχουνε νεκροί, κι εἶναι ἀτέλειωτη ἡ χαρά κι ἀτέλειωτος ὁ Οὐρανός, πού δέν στενάζουν δειλινά, δέν μαστιγώνουν τήν ψυχή θλίψη καί πόνος. ῞Οπου ὁ «ἦχος καθαρός ἑορταζόντων» καί «ὅπου αἱ τῶν ᾿Αγγέλων χορεῖαι ἀσιγήτοις φωναῖς τήν ἀδιαίρετον ἀνυμνοῦσι Τριάδα».


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ