Οδοιπορικό στα Άγια Μετέωρα

από την εκπομπή Προσκυνηματικά Μονοπάτια

19DSC01770BARLAAM.jpg

 

Άραγε ποια λόγια μπορούν να αποδώσουν τα συναισθήματα που σε κατακλύζουν στη θέα των Ιερών βράχων; Ποιές λέξεις να βρεις και πώς να τις γράψεις, όταν θέλεις να μιλήσεις για τα …. Άγια Μετέωρα; Τα λόγια μοιάζουν και είναι πολύ φτωχά, όταν αναφέρεσαι στους τόπους που ασκήθηκαν, ταπεινώθηκαν, προσευχήθηκαν και αγίασαν πολλοί αγιομετεωρίτες πατέρες….

 

 

Το πρώτο αίσθημα που σε κυριεύει, όταν αντικρίζεις τους θεόρατους αυτούς βράχους είναι δέος… θαυμασμός και σεβασμός σε ό,τι σοφά δημιούργησε ο Πλάστης….  Κοιτάς ολόγυρα και ξεστομίζεις αυθόρμητα ‘’Δόξα Σοι ο Θεός’’…. Και καθώς αφήνεις το βλέμμα σου να περιπλανηθεί στο γκρίζο και στο πράσινο του τοπίου, σου κλέβει τη ματιά η θέα των Ιερών Μονών, που στέκουν αγέρωχες αιώνες τώρα, ως ένα σώμα αδιαίρετο με τους βράχους, για να θυμίζουν σε όλους μας τη σταθερότητα και την ενότητα της Ορθοδόξου Πίστεώς μας. Και ίσως τότε οι βράχοι μοιάζουν με ρίζες, ρίζες βαθιές, που στερεώνουν την πίστη μας βαθιά μέσα στην καρδιά, για να χτίσουμε εκεί το δικό μας μοναστήρι…

Κάπου εκεί ανάμεσα στις σχισμές των βράχων, διακρίνεις τα παλιά ασκηταριά… Σπηλιές και διάσπαρτα ξύλα τις προδίδουν εξωτερικά, αυτό που βλέπει η πρώτη φευγαλέα ματιά…. Μα πώς ανέβηκαν εκεί Θεέ μου; Πόση αγάπη είχαν για Σένα, ώστε τίποτα πια σωματικό να μην τους πτοεί; Να μην νιώθουν κρύο… παγωνιά… πόνο… κούραση… Κι έφτιαξαν εκεί τη δική τους ‘’φωλιά’’ ως άλλοι ‘’αετοί’’, μακριά από κάθε κοσμική επιρροή… τίποτα να μην τους αποσπά την προσοχή από την αδιάλειπτη προσευχή τους προς τον ‘’Έναν Θεό, Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων’’…  Και τότε ο βράχος γίνεται το χέρι που σκούπιζε τα δάκρυα των ασκητών, η αγκαλιά που τους ζέστανε τα παγωμένα βράδια….

Κι έπειτα, λίγο παραδίπλα, ξεχωρίζεις τα απομεινάρια των εγκαταλειμμένων και ερειπωμένων Ιερών Μονών, που άλλοτε δέσποζαν στην περιοχή.  Κι αναρωτιέσαι… Άραγε πώς ήταν τότε; Πώς έμοιαζαν; Πώς τις έχτισαν τότε, που δεν υπήρχαν εξοπλισμοί, δεν υπήρχαν μηχανήματα, για να ανεβάσουν τα υλικά; Κι η απάντηση έρχεται μόνη της…. Είχαν πίστη και αγάπη στον Κύριο…. αυτά αρκούν!!! Αν έχεις αυτά, όλα μοιάζουν εύκολα, όλα είναι δυνατά… αρκεί να πιστεύεις σε Αυτόν, αρκεί να θέλεις και να προσπαθείς να φτάσεις κοντά Του….  Κι ύστερα κάνεις μια ευχή… να ευλογήσει ο Θεός και να αναστηλωθούν!!! Να ηχήσει και πάλι το τάλαντο, να πάρουν και πάλι ζωή… μοναχική ζωή!

Image00020.jpg

Ι.Μ.Μ.ΜΕΤΕΩΡΟΥ

 

Πρώτο προσκύνημα στην ‘’Ισάγγελο Πολιτεία’’, η Ιερά Μονή Μεταμόρφωσης Του Σωτήρος! Πανέμορφη και επιβλητική, νιώθεις να σε καλωσορίζει ο ίδιος ο Όσιος Αθανάσιος ο Μετεωρίτης, ο πρώτος κτίτοράς της. Ο Άγιος που, στα 1340 μ.Χ., κατέφυγε στον Πλατύ Λίθο, τον οποίο ο ίδιος ονόμασε Μετέωρο και οργάνωσε την πρώτη μοναστική κοινότητα. Ακούς ακόμη την παραίνεση του Αγίου Ιωάσαφ, του δεύτερου κτίτορα της Μονής, για προσευχή καρδιακή, αληθινή, προσευχή μετανοίας.

Ανεβαίνοντας κανείς τα σκαλοπάτια, νιώθει ίσως μια γλυκιά κούραση…. Μα πάντα η διαδρομή προς τον στόχο μας, την ένωσή μας με τον Κύριο Ιησού Χριστό, έχει κόπους… δεν είναι εύκολη… απαιτεί θυσίες.

 

 

Φτάνοντας στο εσωτερικό αναθαρρεύεις, καθώς αντικρίζεις τα λείψανα πατέρων στο οστεοφυλάκιο, πατέρων που κάποτε γέμιζαν με τις ψαλμωδίες τους και τις προσευχές τους τη μονή… και τώρα το ίδιο κάνουν, μα τώρα τους ακούν μόνο λίγοι…….

Μια μικρή στάση στο παλιό κελλάρι, εκεί όπου εκτίθενται τα αντικείμενα που χρησιμοποιούσαν για την παρασκευή κρασιού ή ακόμη και το παλιό μαγειρείο…. ένα ταξίδι σε άλλη εποχή… απλή, λιτή, γεμάτη χαρά Θεού!!! Μα εκεί που σκιρτά η καρδιά και ανυψώνεται το φρόνημα είναι στο μουσείο, όπου εκτίθενται ιερά και εθνικά κειμήλια…. η ένωση της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, σε μια αλληλένδετη, αδιάσπαστη εικόνα… απάντηση ηχηρή σε όλους όσους μάταια προσπαθούν να αποδείξουν το αντίθετο… Μα πώς να διαχωρίσεις την Ορθοδοξία από την Ελλάδα; Παλαιά Ευαγγέλια και άλλα σπουδαία χειρόγραφα έγγραφα, Ιερά Άμφια, ξυλόγλυπτοι Σταυροί, χρυσοκέντητα και Ιερά Ποτήρια εκτίθενται λίγο παραδίπλα από τις στολές ηρώων του ’21, δίπλα σε κειμήλια του Μακεδονικού Αγώνα και των Βαλκανικών πολέμων… Τι να πει κανείς για την υπέροχη Πινακοθήκη της Μονής…. Πίνακες ηρώων του ’21 και του Μακεδονικού Αγώνα, που νομίζεις ότι τους ακούς να σου φωνάζουν σαν άλλοτε: Ε! Έλληνες είστε ωρέ! Το Γένος μας κι άλλες φορές σταυρώθηκε, αλλά ιδού ζώμεν!!! Πίνακες πατέρων που σου υπενθυμίζουν το νόημα…. Εξομολόγηση, Θεία Κοινωνία, Προσευχή …  Νομίζεις ότι σε κοιτούν, σου μιλούν, σε ελέγχει η συνείδησή σου…  Όλη η τιμημένη ιστορία της ευλογημένης πατρίδος μας, όλη η βαριά κληρονομιά, οι αξίες που οφείλουμε να μεταλαμπαδεύσουμε στα παιδιά μας, ΠΑΤΡΙΣ – ΘΡΗΣΚΕΙΑ – ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!!!

Ι.Μ.Μ.ΜΕΤΕΩΡΟΥ

 

Μα, σα φτάνεις στο Καθολικό της Μονής τα μάτια βουρκώνουν, σαν αντικρίζουν τις παλαιές και πανέμορφες αγιογραφίες, που για αιώνες τώρα έχουν καλοδεχτεί άπειρους προσκυνητές… πέφτεις και ασπάζεσαι με δάκρυα τα Ιερά λείψανα των Αγίων ικετεύοντας για τις πρεσβείες τους στον Κύριο… Μα ήρθε η ώρα να μπούμε στον κυρίως ναό… η ματιά πέφτει αμέσως σε Εκείνην… τη γλυκιά Μάνα όλων… την Αειπάρθενο Υπεραγία Θεοτόκο… Το Ρόδον το Αμάραντον!!! Τα γόνατα λυγίζουν, η καρδιά χτυπά τώρα πιο δυνατά… θέλεις να της ζητήσεις με ευλάβεια να μεσιτεύει στον Κύριο να δείξει τη μακροθυμία του και να σε ελεήσει και κλαίγοντας να ικετεύσεις να έχει υπό την Σκέπη Της όλο τον κόσμο… Κι ύστερα χάνεσαι και πάλι στις τοιχογραφίες… αυτές που αγιογράφησαν με πόνο οι τότε πατέρες κι έμειναν εκεί, όχι για να τις θαυμάσεις, αλλά για να σου δείξουν ποιο είναι το πρότυπο… αυτό που πρέπει να μιμηθείς για να κερδίσεις μια θέση στην Ουράνια Βασιλεία…  

ΚΑΘΟΛΙΚΟ Ι.Μ.Μ.ΜΕΤΕΩΡΟΥ

 

Φεύγοντας, είχαμε την ευλογία να συναντήσουμε τον Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής, Αρχιμανδρίτη Νήφωνα. Πήραμε την ευχή του και συνομιλήσαμε μαζί του... οι κατάλληλες κουβέντες, την κατάλληλη στιγμή, σα να βλέπει μέσα σου και να σε ‘’αγκαλιάζει’’ στοργικά με τις κουβέντες του… χάρισμα σταλμένο από τον Θεό, ένας ‘’γνήσιος αγωνιστής’’ και φορέας βαριάς κληρονομιάς,  που επάξια θα κληροδοτήσει και ο ίδιος στους επόμενους πατέρες…

Έφτασε η ώρα της επιστροφής… κατεβαίνοντας  τα σκαλιά, νιώθεις σαν κύματα να σε χτυπάνε οι εικόνες, οι σκέψεις, τα συναισθήματα… Στρέφεις και πάλι το βλέμμα σου πίσω, ευχαριστείς τον Μεγαλοδύναμο για όσα βίωσες, ένιωσες και εύχεσαι να ευλογήσει και να ξαναγυρίσεις και πάλι…

Ι.Μ.ΒΑΡΛΑΑΜ

Την επόμενη ημέρα, Κυριακή, εκκλησιαστήκαμε στην Ιερά Μονή Βαρλαάμ!!! Αντικρίζοντας τη Μονή, τα ίδια συναισθήματα που μας κυρίευσαν στο Μεγάλο Μετέωρο, άρχισαν και πάλι να ξεπροβάλλουν… Νιώθεις ένα ιδιαίτερο ρίγος να σε διαπερνά, από τη μια για όλα αυτά που κατόρθωσαν να οικοδομήσουν οι πατέρες και από την άλλη η δική σου ‘’αναξιότητα’’… ευλογία να πατάς εκεί που ο Άγιος Βαρλαάμ τον 14ο αιώνα οίκησε για πρώτη φορά… εκεί που οι δεύτεροι κτίτορες της Μονής, οι Άγιοι Θεοφάνης και Νεκτάριος, στα 1541 περίπου, έκτισαν το καθολικό, που τώρα εμείς προσευχόμαστε… Μισό αιώνα μετά κι εμείς προσευχόμαστε, προσκυνάμε τις ίδιες εικόνες με τους θεοφόρους Οσίους Μετεωρίτες Πατέρες… νιώθεις την ανάγκη να πέσεις και να φιλήσεις τις πέτρες… ίσως στις πέτρες αυτές ακούμπησαν τα δάκρυα μετανοίας τους… έσταξε ο ιδρώτας των εργασιών τους… ακούμπησε το κομποσχοίνι τους… πόσα κρύβουν και πόσα μαρτυρούν οι πέτρες αυτές…

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΤΙΤΟΡΕΣ ΤΗΣ Ι.Μ.ΒΑΡΛΑΑΜ ΣΚΑΛΙΣΜΕΝΟΙ ΣΕ ΜΑΡΜΑΡΟ ΣΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΑΝΑΒΑΣΕΩΣ

 

Τα μάτια και πάλι πηγαίνουν στις τοιχογραφίες... ολοζώντανοι οι Άγιοι, σαν να ακούς τις δοξολογίες τους ‘’Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία. Υμνούμεν σε, ευλογούμεν σε, προσκυνούμεν σε, δοξολογούμεν σε, ευχαριστούμεν σοι διά την μεγάλη σου δόξα…’’

Προσκυνάμε τα Ιερά Λείψανά τους και στεκόμαστε στην άκρη… Ευθεία μας είναι το υπέροχο ξυλόγλυπτο τέμπλο του ναού, δεξιά του οποίου ο Κύριος μας καλεί να ακούσουμε τον λόγο Του, να τον ακολουθήσουμε στην Επουράνια Βασιλείου Του ‘’Ο πιστεύων εις εμέ καν αποθάνει ζήσεται…’’, ενώ στα αριστερά η Μητέρα Του, η Μητέρα όλων, μεσιτεύει στον Κύριο για την σωτηρία μας… και εσύ την ικετεύεις με πόνο να μεσιτεύσει και για τη δική σου άθλια ψυχή, για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων και την ανάπαυση των κεκοιμημένων… Παναγία μου μεσίτρια, Πλατυτέρα των Ουρανών, Θεοτόκε Παρθένε μου, εσύ που σαν τη γλυκύτατη Μάνα όλων αγκαλιάζεις κάθε πονεμένη ψυχή, μεσίτευε στον Υιό σου και Θεό ημών…

 

 

 

ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ Ι.Μ.ΒΑΡΛΑΑΜ

 

Οι αγγελικές φωνές των πατέρων και των ψαλτών, η ιερότητα του χώρου, η ματιά του Παντοδύναμου και της Παναγίας, λυγίζουν κάθε σκληρό κομμάτι της καρδιάς… και την αφήνεις να κλάψει για τις αμαρτίες της, για όσα δεν έπρεπε ή για όσα δεν κατάφερε να νιώσει… Σκύβεις ευλαβικά το κεφάλι καθώς ακούγεται το Ιερό Ευαγγέλιο, ο λόγος Του Χριστού μας…. κι ύστερα από λίγο, βγαίνει από την Ωραία Πύλη το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού… η ύψιστη στιγμή της Θείας Λειτουργίας, η ώρα του καθαγιασμού του σώματος και της ψυχής μας... Η ώρα που νιώθεις να ‘’γεμίζεις με Χριστό’’!!!

Πήραμε το αντίδωρο από τα χέρια του ιερέα και κατευθυνθήκαμε στο αρχονταρίκι. Πληθώρα κόσμου περίμενε ήδη εκεί, για το καθιερωμένο κέρασμα. Χαμογελαστοί λαϊκοί μας κέρασαν καφέ και γλυκό, το ‘’πιο γλυκό κέρασμα’’!!! Λίγο μετά, ήρθαν δύο πατέρες, ο πατέρας Βενέδικτος και ο πατέρας Βαρλαάμ… χαμογελαστοί, έτοιμοι να αγκαλιάσουν κάθε πονεμένη ψυχή με το γλυκό τους λόγο και να αγαλλιάσουν την καρδιά κάθε ανθρώπου… ακούγαμε το κήρυγμα όλοι αποσβολωμένοι, δεν θέλαμε να τελειώσει… ήταν τα λόγια, το ύφος, ο τρόπος του πατέρα Βενέδικτου… δεν άκουγες τον παραμικρό ήχο στην αίθουσα… Όταν τα λόγια μιλάνε στην καρδιά, η γλώσσα σωπαίνει……. 

 

ΑΓΙΑ ΛΕΙΨΑΝΑ-Ι.Μ.ΒΑΡΛΑΑΜ

 

Συνομιλήσαμε για λίγο με τους πατέρες, λες και μας ήξεραν χρόνια, λες και ήξεραν κάθε προβληματισμό μας… κάθε τους λέξη είχε νόημα για εμάς, μας ανακούφισε, μας προβλημάτισε, μας δίδαξε… Ας τους έχει καλά ο Θεός, να ευλογεί τον αγώνα τους.Την ευχή τους να έχουμε!

Κατηφορίσαμε τα σκαλοπάτια της Ιεράς Μονής, με έναν γλυκό προβληματισμό, από αυτούς που σε οδηγούν στην πόρτα της μετανοίας σου… Ευλογημένο μέρος, ευλογημένες ψυχές!!! Κατεβαίνοντας, θαυμάζαμε το πέτρινο αυτό δάσος, ένα τοπίο βραχώδες  που  σου μαλακώνει την καρδιά… σε αφήνει να περιπλανηθείς επάνω του, να νιώσεις ότι μπορείς να ακουμπήσεις τα ουράνια, να νιώσεις το άγγιγμα του Θεού κι ίσως ακούσεις τις προσευχές των πατέρων που αγίασαν στα μέρη τούτα… σχηματίζεις με το νου τις μορφές τους, ασκητικές, ιλαρά πρόσωπα να σε σταυρώνουν καθώς περπατάς…

 

Ι.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

 

Επόμενο προσκύνημα, η πανέμορφη Ιερά Μονή Ρουσάνου!!! Χτισμένη σε έναν εντυπωσιακό κατακόρυφο στύλο, μοιάζει σαν να βγαίνει μέσα από αυτόν… σαν να μην την έκανε ανθρώπινο χέρι… σαν να είναι η φυσική συνέχεια του βράχου… μα ένας τέτοιος βράχος, που ευλογήθηκε με τα δάκρυα και τις προσευχές των Οσίων μετεωριτών πατέρων, μόνο ένα τόσο όμορφο μοναστήρι θα μπορούσε να έχει στην κορυφή του!!! Ανηφορήσαμε τα σκαλιά και σταθήκαμε για λίγο στο μικρό γεφυράκι… η θέα από εκεί μαγευτική!!! Χάνεσαι στην ομορφιά της φύσης, σε συναρπάζει η θέα των άλλων Ιερών Μονών! Κάτω αντικρίζεις τον πανέμορφα διαμορφωμένο κήπο με τα  λουλούδια, χρωματιστά και ευωδιαστά, σε καλωσορίζουν και αυτά… Σηκώνοντας λίγο το βλέμμα προς την είσοδο της μονής δύο σημαίες, δύο σύμβολα σου θυμίζουν ποιος είσαι… Έλληνας Ορθόδοξος Χριστιανός!!! Τι ευλογία να έχεις γεννηθεί σε τούτο τον τόπο, που αίμα ηρώων τον έχει ποτίσει, αίμα Οσιομαρτύρων τον έχει ευλογήσει, ευχές Αγίων τον έχουν λούσει!!!

ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΗΝ Ι.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

 

-          Ευλογείτε…

-          Ο Κύριος να σας ευλογεί…

Γλυκύτατες αγωνίστριες της Πίστεώς μας, λουσμένες από θείο έρωτα προς τον Πατέρα μας, οι αδελφές της Μονής υποδέχονται τον κόσμο, λογής λογής ανθρώπων, άλλων που έρχονται με κάποιο ενδοιασμό, άλλων που έρχονται να θαυμάσουν το οικοδόμημα και άλλων που έρχονται για προσκύνημα και ξέρουν πως ένα κομμάτι της καρδιάς τους θα μείνει για πάντα εκεί….

Μετά το καθιερωμένο κέρασμα, η αδελφή Κασσιανή μας ξενάγησε στη μονή. Ευδιάθετη και πρόθυμη, μας μίλησε για το μοναστήρι και την ιστορία του, μας είπε για τις εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης. Μα αλήθεια πόσο μεγάλη ευθύνη να διατηρήσεις όλα αυτά που οι πατέρες κληροδότησαν στους επόμενους ‘’φρουρούς’’!!! Πόση ευλογία να ζεις, να προσεύχεσαι, να διακονείς και να ταπεινώνεσαι, στον τόπο μετανοίας και οσιακού βίου πατέρων, που αφιερώθηκαν στον Κύριο ψυχή τε και σώματι…

Τα βήματά μας, μας οδήγησαν στο καθολικό της μονής! Πώς να το περιγράψει κανείς; Δεν αρκούν οι ανθρώπινες αισθήσεις για να νιώσεις την αγιότητα του χώρου… Μας υποδέχτηκαν Άγιοι και Όσιοι της Πίστεώς μας!!! Προσκυνήσαμε και σταθήκαμε ανάμεσα στον κόσμο, για να ευχαριστήσουμε τον Μεγαλοδύναμο που μας αξίωσε να ζήσουμε από κοντά το θαύμα των Αγίων Μετεώρων!!! Στη μονή τιμάται ιδιαίτερα η Αγία Βαρβάρα η Μεγαλομάρτυς, μια Αγία που έζησε «ἐν πάσῃ εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητι» και μαρτύρησε για του Χριστού την Πίστην την Αγίαν… Και οι μοναχές εδώ στην Ιερά Μονή Ρουσάνου την ευλαβούνται και καταφεύγουν σε αυτήν σε κάθε δυσκολία… 

 

 

ΕΝΤΟΙΧΙΣΜΕΝΗ ΦΟΡΗΤΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΣΤΗΝ Ι.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

 

Έξω από το καθολικό συναντήσαμε στο διακόνημά της την μοναχή Χαριτίνη… μια νεαρή, ευσεβεστάτη μοναχή, που στα μάτια της βλέπεις την ταπείνωση και την αγάπη στην ψυχής της και την αντιπαραβάλλεις ίσως με τον δικό σου εγωισμό… Μας έδωσε ευλογίες και μιλήσαμε για λίγο…. Τόσο ‘’λίγο’’, ώστε να φύγουμε και πάλι προβληματισμένοι, αλλά δυναμωμένοι… Αυτό το Προσκυνηματικό μονοπάτι ήταν ταξίδι ψυχής, μάθημα, δίδαγμα, ενθάρρυνση, ενδυνάμωση και πόσα άλλα…. Και συνεχίζεται…

 

ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ Ι.ΝΑΟΥ Ῑ.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

 

ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ Ι.ΝΑΟΥ Ῑ.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

 

ΣΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ ΤΗΣ Ι.Μ.ΡΟΥΣΑΝΟΥ

Την επόμενη ημέρα κάναμε την πρώτη στάση στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Αναπαυσά… 

 

Ι.Μ.ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ

 

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί να λέγεται έτσι… αργότερα κατάλαβα… ο δρόμος και πάλι ανηφορικός, έτσι πρέπει να είναι άλλωστε, αν θέλεις να φτάσεις στην κορυφή!!! Η θέα μαγευτική, μα αυτό που κέντρισε τη ματιά μας ήταν τα ερείπια παλαιών ιερών μονών… κάθε φορά που βλέπαμε κάποιο, φτιάχναμε με το νου μας εικόνες… μεταφερόμασταν σε άλλες εποχές και σαν να βλέπαμε τις ασκητικές μορφές των μοναχών, που ζούσαν εκεί, να μας γνέφουν ‘’Καλώς ορίσατε’’, άλλοι να κάνουν κομποσκοίνι και καμιά φορά, ίσως, να ακούγαμε και το τάλαντο………

Στα μέσα της διαδρομής σταματήσαμε στο παρεκκλήσι του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη, ένα μικρό και πανέμορφο εκκλησάκι… προσκυνήσαμε τις εικόνες και συνεχίσαμε… Από τη βάση της μονής, διακρίνεις πως έχει κάτι ξεχωριστό, κάτι ιδιαίτερο… Η τοποθεσία που είναι χτισμένη και η περιορισμένη επιφάνεια του βράχου οδήγησαν τους πατέρες να χτίσουν ένα πολυώροφο μοναστήρι. Στον πρώτο όροφο είναι και το καθολικό της μονής, ο ναός του Αγίου Νικολάου, που ανεγέρθη από τα θεμέλιά του στις αρχές του 16ου αιώνα από το Μητροπολίτη Λαρίσης Άγιο Διονύσιο τον Ελεήμονα, που εγκαταβίωσε και πέρασε εκεί ειρηνικά τα τελευταία του χρόνια ως μοναχός και από τον ιερομόναχο Νικάνωρα. Οι μορφές τους απεικονίζονται στο νάρθηκα του μικρού ναού. Οι τοιχογραφίες του ναού εντυπωσιακές… ασκητικές μορφές αγίων και οσίων, σκηνές από τα θαύματα και τη ζωή του Κυρίου μας, και φυσικά η γλυκιά Παναγία μας… νιώθεις να σε αγκαλιάζουν με το βλέμμα τους, να σε σκεπάζουν με τη χάρη τους…

Ανηφορίσαμε προς τον τρίτο όροφο που οδηγεί στην κορυφή του βράχου… Εκεί στο πλάτωμα υπάρχει στα δεξιά ένα πέτρινο καμπαναριό… μα αυτό που κυριολεκτικά σου κόβει την ανάσα είναι η θέα!!! Βράχοι και σπήλαια, πεδιάδα και σπίτια, βουνά, ουρανός, όλα… όλα δημιούργημα του Ζώντος Θεού μας… όλα δώρο στο δημιούργημα που αγάπησε περισσότερο από όλα και του έδωσε την ευλογία να γίνει ‘’κατά χάριν Θεός’’… τον άνθρωπο… Και πόσοι άνθρωποι άραγε έχουν προσευχηθεί σε αυτό το πλάτωμα, αγναντεύοντας τη φύση και ακούγοντας την σιωπή… γιατί ναι.. μέσα στη σιωπή σου θα ακούσεις το κάλεσμα του Κυρίου… και εδώ όλα είναι φτιαγμένα σιωπηλά… Η ώρα όμως κυλάει γρήγορα και εμείς πρέπει να κατηφορίσουμε, για να ανηφορίσουμε πάλι…

Ι.Μ.ΑΓ.ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ

 Αυτή τη φορά στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος! Ξέραμε ότι είναι η μονή με τα περισσότερα σκαλοπάτια, στην αρχή κατηφορικά και μετά ανηφορικά… 

Ι.Μ.ΑΓ.ΤΡΙΑΔΟΣ

 

Αγόγγυστα χιλιάδες άνθρωποι τα διαβαίνουν καθημερινά, ιδίως τους καλοκαιρινούς μήνες… το χειμώνα είναι αλλιώς εδώ… πρέπει να είναι… Η μονή είναι οργανωμένη από τον 14ο αιώνα, άνθισε, αλλά πέρασε και περιόδους ερήμωσης… κι αν αναλογιστεί κανείς ότι και σε αυτά τα βράχια, όπως σε όλες τις μονές, οι ασκητές γονατιστοί προσεύχονταν προς τον ελεήμων Θεό και έβρεξαν τους βράχους αυτούς με δάκρυα της μετανοίας τους, τότε… νιώθει την ευλογία και το στήριγμα που έχουν οι πατέρες που τώρα μονάζουν εδώ… και προσέχει ακόμη περισσότερο… που ακουμπά.. που πατά... που στέκεται…

 

 

Ι.Μ.ΑΓ.ΤΡΙΑΔΟΣ

 

Το καθολικό της μονής είναι αφιερωμένο στην Αγία Τριάδα, ενώ οι τοιχογραφίες ανάγονται στον 18ο αιώνα. Όπως μάθαμε αργότερα από τον γέροντα της μονής, τον Πανοσιολογιώτατο Καθηγούμενο της Ι.Μονής Αρχιμανδρίτη Δομέτιο, η μονή για αρκετά χρόνια έμεινε έρημη και πολλοί λυμαίνονταν τα κειμήλιά της, με αποτέλεσμα τώρα να έχει λίγα… Όμως, ο πατέρας Δομέτιος, με τη χάρη και την ευλογία του Κυρίου και παρόλο που είναι σχεδόν μόνος του στη μονή, την διακονεί με όλη του την καρδιά και έτσι θα αφήσει τα δικά του ΄΄κειμήλια΄΄ στους επόμενους πατέρες…. Εύγλωττος, με χαμογελαστά μάτια, με μεγάλη ευστροφία και αστείρευτη γνώση, ο πατέρας Δομέτιος, ο γέροντας της Αγίας Τριάδος, απάντησε σε πολλά ερωτήματά μας και έτσι φύγαμε και πάλι αναπαυμένοι, αλλά και με μια διαπίστωση… Όλα είναι ευλογημένα αν είναι θέλημα Θεού, άφησε την καρδιά σου, τις έννοιες σου, την ψυχή σου, τη ζωή σου στον Κύριο και Εκείνος ξέρει… μόνο Εκείνος ξέρει…

Από τους εξώστες της μονής, η θέα σε γαληνεύει… νότια απλώνεται η πόλη της Καλαμπάκας, ενώ στο βάθος διακρίνεις ξεκάθαρα τους ορεινούς όγκους της Πίνδου!!! Δυτικά η Μονή του Μεγάλου Μετεώρου και η Μονή Βαρλαάμ θαρρείς και σε καλούν να τις επισκεφθείς και πάλι... ενώ ανατολικά βρίσκεται η Μονή Αγίου Στεφάνου…. Το επόμενό μας προσκύνημα!!!!

 

 Η Ι.Μ.ΑΓ.ΤΡΙΑΔΟΣ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ

Ι.Μ.ΑΓ.ΣΤΕΦΑΝΟΥ

 

Ένα πανέμορφο γυναικείο μοναστήρι, χτισμένο στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου, που έχει προσφέρει πολλά στην τοπική κοινωνία ανά τους αιώνες και συνεχίζει… Καλαίσθητο και περιποιημένο, όπως και τα άλλα… Οι μοναχές μας υποδέχτηκαν με ένα γλυκό χαμόγελο και μας πρόσφεραν το καθιερωμένο κέρασμα!!! Η καθεμιά στο διακόνημά της, στην ταπείνωσή της… άλλες εξυπηρετούν τον κόσμο στην έκθεση, άλλες στο ναό, άλλες πάλι ασχολούνται με τις δουλειές της μονής, άλλες συνομιλούν με τους προσκυνητές που προστρέχουν εδώ να ακούσουνε λόγο παρηγορίας… σαν τις εργατικές μέλισσες, λαμβάνουν το νέκταρ των ανθρώπων και το μετατρέπουν με την προσευχή τους σε μέλι, προσφερόμενο πάλι σε αυτούς…

Η Ι.Μ.ΑΓ.ΣΤΕΦΑΝΟΥ  ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΗ

 

Μπαίνοντας στο νέο καθολικό της μονής, το ναό του Αγίου Χαραλάμπους, νιώσαμε κάτι ξεχωριστό… Ο ναός, αν και χτίστηκε το 1798, αγιογραφήθηκε πρόσφατα… εδώ φυλάσσεται ως ιερό θησαύρισμα η κάρα του Αγίου Χαραλάμπους!!! Ο Άγιος που με την αγάπη του και την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό βίωσε πολλά θαύματα, θαυματούργησε ο ίδιος και έκανε πολλούς ειδωλολάτρες να πιστέψουν στον μόνο Αληθινό Θεό! Ο Άγιος, που με ταπείνωση και καρτερία, υπέμεινε αγόγγυστα και μαρτυρικά τα βάναυσα βασανιστήρια…. Και όταν ήρθε η ώρα που συνάντησε τον Κύριο, έδειξε και πάλι την αγάπη του προς τους ανθρώπους, τη συγχώρεση που είχε στην καρδιά του, για αυτό και ως απάντηση στον ίδιο τον Κύριο, όταν τον ρώτησε ποια χάρη θα ήθελε, εκείνος είπε:

«Σε όποιο τόπο βρεθή τεμάχιο από το λείψανόν μου και σ’ όποια χώρα γιορτάζουν το μαρτύριό μου, να μην γίνη εκεί ποτέ πείνα, ούτε πανώλης που θα θανατώνη τους ανθρώπους πρόωρα. Ούτε πονηρός άνθρωπος που να βλάπτη τους καρπούς, αλλά να είναι σ’ αυτόν τον τόπον ειρήνη σταθερή, ψυχών σωτηρία και σωμάτων θεραπεία. Να είναι αφθονία σίτου, οίνου, ελαίου, τετραπόδων και άλλων χρησίμων πραγμάτων. Τύλαγε δε γερά τα βόδια και όλα τα τετράποδα ζώα των ανθρώπων για να γεωργούν τη γη και να δοξάζηται το Όνομά Σου. Συγχώρεσε, Κύριε, σε παρακαλώ και τις αμαρτίες των, ως Αγαθός και Φιλάνθρωπος.»

Τούτος ο τόπος, ο ευλογημένος, φυλά την κάρα του… η παρουσία του εδώ συνεχής… και ο Άγιος, που τόσο τον ευλαβούνται οι αδελφές, τις σκεπάζει με την χάρη του… και το βλέπεις αυτό στα όμορφα και γαλήνια πρόσωπά τους, στην ηρεμία της ψυχής τους, στο γλυκό τους χαμόγελο…

Όσα λόγια κι αν γράψουμε, τα συναισθήματα δεν αποτυπώνονται σε μια κόλλα χαρτί… το χέρι δεν μπορεί να εκφράσει την καρδιά… ίσως να μην την ακούει… για αυτό και ίσως να δώσαμε μια ελαχιστότατη ιδέα για ό,τι νιώσαμε εδώ… Μα αυτό που ζήσαμε στα άγια βράχια των Μετεώρων, ξεπερνά κάθε προσδοκία…. Μόνο αν το ζήσει κανείς, αν βιώσει την κατάνυξη, τότε θα καταλάβει… Και είμαστε σίγουροι πως, φεύγοντας, θα αφήσει ένα κομμάτι της καρδιάς του εδώ και οι σκέψεις του θα γυρίζουν πίσω στα μοναστήρια αυτά… Μα επίσης, ξέρουμε ότι, θα γυρίσει αλλοιωμένος, κάτι θα έχει αλλάξει μέσα του, θα έχει μαλακώσει….  Αυτά τα μέρη χέρι Θεού τα έφτιαξε κι είναι ποτισμένα με δάκρυα πατέρων και αδελφών, δάκρυα μετανοίας… είναι λουσμένα με ευχές… μυρίζουν λιβάνι και από τις σχισμές των βράχων ακούς δοξολογίες…

Και οι πατέρες και οι αδελφές, που μονάζουν εδώ, το ξέρουν πολύ καλά αυτό… άλλωστε το ζούνε… και το βλέπεις στο καθαρό πρόσωπό τους, στον τρόπο που σου μιλάνε, στη ζωή τους… ευλογημένες ψυχές, δοσμένες ολοκληρωτικά στον Κύριο, αφιερωμένες στην αγάπη τους προς Αυτόν που τις έπλασε και τις έδωσε ζωή… Ψυχές που προσφέρουν σε όλους εμάς, με τις θερμές προσευχές τους και τις αναρίθμητες αγρυπνίες τους, αλλά και με τις φιλανθρωπίες τους, προς όλους όσους έχουν ανάγκη… γιατί εδώ η αγάπη για τον συνάνθρωπο δεν έχει όρια και ιδιοτέλειες, είναι αγνή, έτσι όπως μας την δίδαξε ο Χριστός…

Μια συνέχεια αιώνων τώρα, μια Ορθόδοξη καστροπολιτεία, με ακοίμητους πιστούς φρουρούς τους μοναχούς και τις μοναχές, που ζούνε κι αναπνέουν με ένα μόνο σκοπό… τη συνάντησή τους με τον Κύριο στην Ουράνια Βασιλεία Του… Πνευματικοί φάροι, καταφύγια ψυχής, τόποι αγιασμού, τόποι γεμάτοι Ελλάδα και Χριστό!!! 

 

Ας έχουμε όλοι την ευχή των πατέρων και των αδελφών, να τους ευχαριστήσουμε μέσα από τη ψυχή μας για όλα όσα έκαναν και κάνουν για εμάς και ας ευχηθούμε κι εμείς για αυτούς με τη σειρά μας να τους φωτίζει πάντα ο Θεός, να τους δίνει δύναμη, να πορευθούν εν μετανοία και να συνεχίσουν το θεάρεστο και ευλογημένο έργο τους!!! 

 ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΕΥΡΥΤΕΡΗ ΠΕΡΙΟΧΗ

 

Την επόμενη ημέρα, παρέα με αδελφικούς φίλους, ανηφορίσαμε για τον ορεινό όγκο του νομού Τρικάλων… Στα πολυτραγουδισμένα και χιλιοδοξασμένα βουνά της Πίνδου!!! Η φύση άλλαζε φορεσιές κάθε λίγο…. Χρώματα και αρώματα αναδύονταν από τα σπλάχνα της και το μυαλό δεν προλάβαινε να γεμίζει εικόνες και η καρδιά συναισθήματα… Μηλιές και καρυδιές μας υποδέχτηκαν στην αρχή, για να δώσουν την θέση τους αργότερα στα πανύψηλα και επιβλητικά πλατάνια και έλατα!!! Μια πανδαισία χρωμάτων, μια ζωγραφική παλέτα, ένας πίνακας που μόνο ο Θεός θα μπορούσε να έχει καλλιτεχνήσει! Μικρά χωριουδάκια, που κρύβονται ανάμεσα στα δάση, σου φέρνουν εικόνες μιας άλλης ζωής, όπως αυτή των παππούδων μας… γεμάτη κόπους σωματικούς, αλλά αγνή, όμορφη και νοσταλγική… Ποιος ξέρει; Ίσως κάποτε την ζήσουμε κι εμείς, που χαθήκαμε σε δρόμους μοντέρνους και ξενόφερτους… 

 

Κάθε εκκλησία εδώ στα μέρη αυτά, κάθε μικρό εξωκκλήσι, είναι και αφορμή για μια στάση, να ανάψουμε ένα κεράκι στον Άγιο ή στην Αγία που τιμάται… Άγιος Νικόλαος Ασφάκας… Σκαρφαλωμένο στα ριζά του βουνού, δίπλα σε ένα ποταμάκι, ενσωματωμένο σχεδόν στην όλη εικόνα του τοπίου... ένα εκκλησάκι μοναδικής ομορφιάς, που τα αμέτρητα τάματα και οι εικόνες των πιστών προσκυνητών μαρτυρούν πως ο Άγιος είναι παρών στη ζωή τους, τους έχει βοηθήσει και αυτοί ήρθαν εδώ για τον ευχαριστήσουν…. 

 

ΞΩΚΚΛΗΣΙ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΣΦΑΚΑ 

 ΕΙΣΟΔΟΣ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΣΦΑΚΑ

 ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΣΦΑΚΑ ΠΡΟΑΥΛΙΟ


 ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ ΤΟΥ ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΣΦΑΚΑ

 

Λίγο πιο κάτω μια παλιά Ιερά Μονή, της Αγίας Παρθενομάρτυρος Παρασκευής, με τη μεγαλύτερη εικόνα της Αγίας που έχουμε δει μέχρι τώρα!!! Ανάψαμε ένα κερί και προσκυνήσαμε τις παλαιές εικόνες του καθολικού. Αγία μου Παρασκευή, Αθληφόρε, εσύ που ίασες τα μάτια του πρώην ειδωλολάτρη, ίασε τα μάτια της καρδιάς μας, καθάρισε την από κάθε βρωμιά  και πρέσβευε υπέρ των ψυχών ημών…

Ξαποστάσαμε για λίγο στον περίβολο του ναού, δίπλα σε μια πέτρινη βρύση, στη σκιά ενός γεροπλάτανου… Τριγύρω η φύση, ντυμένη στα πράσινα, σαν να μας καλούσε να την ανακαλύψουμε… κι ήταν όλα τόσο ήρεμα, τόσο ήσυχα… μονάχα ο ήχος του απαλού αέρα ανάμεσα στα δέντρα, έσπαγε τη σιωπή… 

 

Ι.Μ.ΑΓ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΣΤΟ ΝΑΡΘΗΚΑ ΠΟΥ ΑΓΓΙΖΕΙ ΤΑ 2 ΜΕΤΡΑ!!!

ΤΟ ΤΕΜΠΛΟ ΣΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

ΣΤΟ ΠΡΑΥΑΛΙΟ ΤΗΣ ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ

 

Επόμενη στάση ο Ιερός Ναός της Αγίας Κυριακής στο Νεραιδοχώρι!!! Ένα μικρό πέτρινο εξωκκλήσι, εναρμονισμένο με την υπέροχη φύση που το περιβάλλει! Προσκυνήσαμε, ανάψαμε ένα κεράκι και καθίσαμε στις ξύλινες λιτές καρέκλες, χωρίς να μιλάμε…. τουλάχιστον με… φωνή… γιατί η ψυχή μας μιλούσε, παρακαλούσε, ευχαριστούσε, δοξολογούσε, αλλά … σιωπηλά…. σε τέτοιες στιγμές, αφήνεις τη σιωπή να μιλήσει…. Έπειτα βγήκαμε στον πίσω προαύλιο χώρο του ναού και καθώς ΄΄χαθήκαμε΄΄ στο πράσινο του τοπίου, αναλογίστηκα πως εδώ… στην καρδιά της Πίνδου, κάποτε οι παππούδες μας, οι γιαγιάδες μας, δόθηκαν ψυχή τε και σώματι στον αγώνα υπέρ της ελευθερίας της πατρίδος μας…. Για αυτά τα βουνά γράφτηκαν δοξασμένα τραγούδια, σε τούτα τα μέρη γράφτηκε με αίμα η νεώτερη ιστορία της χιλιοβασανισμένης και υπερήφανης Ελλάδας… Μου ήρθαν στο νου οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες του βιβλίου της ιστορίας που διάβαζα, με τους φαντάρους να πολεμούν και τις γυναίκες να σπεύδουν να βοηθήσουν στον αγώνα, αψηφώντας την παγωνιά και τον εχθρό… μα σταδιακά οι εικόνες πήραν χρώμα και κίνηση, απέκτησαν φωνή και άκουγα και πάλι να φωνάζουν ΑΕΡΑ!!!  Και ίσως κάπου να υπάρχουν ακόμη θαμμένα τα οστά των τιμημένων εκείνων στρατιωτών, που δεν κατάφεραν να επιστρέψουν στο σπίτι τους… ίσως κάπου εκεί να κρύβονται, περιμένοντας να ελευθερώσουν και πάλι την πατρίδα τους, αυτή τη φορά όμως…. ο εχθρός είναι πιο ‘εκλεπτυσμένος’…..

Σε αυτά τα βουνά η Αγνή Παρθένος, η Άχραντος Θεοτόκος σκέπασε με τη χάρη Της τους Έλληνες φαντάρους μας, αγκαλιάζοντάς τους ως η γλυκιά Μεγάλη Μητέρα όλων… πόσες φορές έχουμε ακούσει θαυμαστά γεγονότα που έζησαν τότε οι στρατιώτες, πόσες φορές έχουμε κλάψει, έχουμε συγκινηθεί από τις αφηγήσεις αυτές…. Αυτές που αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα, αυτού που τώρα ονομάζουμε Νεώτερη Ελληνική Ιστορία.. γιατί εμείς οι νεώτεροι ως ιστορία το μάθαμε, για αυτούς όμως ήταν η ζωή τους….

ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΑΣΠΡΟΠΟΤΑΜΟΥ Η ΑΛΛΙΩΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ

Ι.ΝΑΟΣ ΚΟΙΜΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΤΟΥΛΙΟΥ ΚΟΝΤΑ ΣΤΑ 1200 ΜΕΤΡΑ ΥΨΟΜΕΤΡΟ!

 

Με αυτές τις σκέψεις, πήραμε το δρόμο της επιστροφής…

Κάπου εδώ το οδοιπορικό μας στα Άγια Μετέωρα τελείωσε…

 ή μήπως μόλις άρχισε;;;

 

 


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ