Εκτύπωση

 

simonopetra

 ...... Και ο πατήρ –Αθανάσιος μαζί μας , συνεπής στο καθημερινό του διακόνημα . Βάζω λογισμό αν θα τα καταφέρει και τούτη την πολλοστή φορά να μας συναρπάσει . Δεν έχει αλλάξει η ιστορία , δεν προστέθηκε κάτι το νέο . Τα ίδια θα μας πει . Τα έχουμε ξαναακούσει τόσες φορές . Ξεκινά να μιλά . Σπάνιο το χάρισμά του . Ανεπιτήδευτα εκφραστικός , παραμυθητικά αληθινός . Και πάλι μαγεμένοι τον ακούμε να διηγείται την θαυμαστή αλήθεια της λατρεμένης του μονής . Όλα ξανά ζωντανεύουν μπροστά μας . Ο αστροθεάμων Όσιος υπακούει στην εντολή της Παναγίας , η αλησμόνητη εκείνη νύχτα των Χριστουγέννων , οι μάστορες , ο πάτερ Ησαϊας που κρεμνίζεται στον γκρεμό από 85 μέτρα και σηκώνεται όρθιος κρατώντας το κέρασμα , οι μπαρμπαρέζοι πειρατές, η μετάνοιά τους , η πίστη ,οι ευεργέτες , οι καταστροφές , η φωτιά που πάντα θα τρομάζει την αδελφότητα . Και πάλι συγκινείται μόλις προφέρει τους στίχους από την ακολουθία του Οσίου : Πάτερ Σίμων η μονή σου θαύμα παγκόσμιο οράται ! Μας φαίνεται τόσο απίστευτο .

Σχεδόν σαράντα πέντε χρόνια ζει το θάμα . Κι όμως μοιάζει σαν να το ακούει κι αυτός για πρώτη του φορά . Τον ρωτάμε για τον Γέροντά του Αιμιλιανό . –Ο Γέροντας ετοιμάζεται για την Άνω Πατρίδα … -Όλοι οι μεγάλοι Γέροντες έτσι φεύγουν , μαρτυρικά …μας λέει και σιωπά . Χαρμολύπη αυλακώνει το πρόσωπό του . –Θυμάμαι παιδιά όταν ήμασταν όλοι στο Μέγα Μετέωρο και ψάχναμε να βρούμε ένα μοναστήρι στην Ελλάδα για να εγκατασταθούμε και να ησυχάσουμε από το πολύβουο που δεν μας ανάπαυε .

- Ήταν στα τέλη του 1972. Μόλις είδαμε φωτογραφίες από την Σιμωνόπετρα που έμοιαζε τόσο με τα μετέωρά μας , ενθουσιαστήκαμε όλοι . Όλοι εκτός από τον Γέροντά μας Αιμιλιανό .–Εκεί να πάμε Γέροντα ! του λέγαμε . -Μην ενθουσιάζεστε παιδιά μου , είναι πολύ δύσκολα , έχει ερημώσει το Μοναστήρι τόσον καιρό . –Όχι Γέροντα θα τα καταφέρουμε , εκεί να πάμε !

Πήρε …πληροφορία ο Γέροντας και τελικώς ήρθαν . Είκοσι μοναχοί και ο πάτερ Αιμιλιανός . Μόλις ανέβηκαν και μπήκαν στην είσοδο τους κυρίευσε πανικός με την εγκατάλειψη ! -Πόσο ξαφνιαστήκαμε τότε !! Και ο Γέροντας καλοκάγαθα γελούσε και μας έλεγε : Σας τα είχα πει δεν σας τα είχα ;

-Αυτό όμως που θυμάμαι περισσότερο από εκείνη την πρώτη μας μέρα εδώ , είναι ένα Γεροντάκι γύρω στα 90 από τα 7 , ιδίας ηλικία περίπου που με λαχτάρα μας περίμεναν. Μόλις μας αντίκρισε, πήγε κατευθείαν στο καθολικό στον Άγιο , γονάτισε και με δάκρυα στα μάτια του λέει :- Άγιε μου έναν νέο μοναχό σου ζήτησα και εσύ μου έστειλες είκοσι καλογέρια !! Έτσι ήταν η κατάσταση τότε στο Όρος παιδιά … Ερημωμένες οι περισσότερες μονές . Μα η Παναγία δεν εγκατέλειψε το περιβόλι της . ‘Εστειλε πρώτα τον Άγιο Παϊσιο στην Σταυρονικήτα και έτσι ξεκίνησε να ξανααποκτά πνοή το Άγιο Όρος ! Ήρθε έπειτα ο Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεῒτης και επάνδρωσε με την ακολουθία του πολλά μοναστήρια . Την Φιλοθέου , την Κωνσταμονίτου , τη Διονυσίου , την Ξενοφώντος , την Καρακάλλου . Εκείνες οι μονές με τη σειρά τους στελέχωσαν πολλές υπόλοιπες , ο Γέροντας Χριστόδουλος πήγε στο Κουτλουμούσι , ο παπά Γιώργης ο Καψάνης στην Γρηγορίου ,ο Εφραίμ στο Σεράι πιο πρόσφατα …

Το ζωντανό θαύμα της ανασύστασης του Αγιορείτικου Μοναχισμού μπροστά μας .Το γλαφυρό και γεμάτο από σεβασμό και ευγνωμοσύνη ύφος του χαρισματικού παπά -Αθανάση , μας έκανε να συναισθανθούμε τον ασίγαστο μόχθο και την αστείρευτη υπομονή των εργατών του Αθωνικού αμπελώνα .Δεν λογάριασαν όπως πάντα με βάση τη λογική , μα την καιομένη τους καρδιά . Οι τόσο αγιασμένες και Θεοφώτιστες μορφές άνωθεν επιτετραμμένων , έδωσαν την σημερινή απαράμιλλη μορφή στον κλήρο της Δέσποινάς τους . Σιγά –σιγά ο Κύριος του θερισμού , τους καλεί κοντά του, για να τους αποδώσει τα …συμπεφωνημένα . Άξιος ο μισθός τους !...


Νώντας Σκοπετεας.