Η ΧΑΡΑ ΠΟΥ ΔΙΔΕΙ ΖΩΗ & ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ

Σχόλιο του Σεβ. Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου

στο Σάββατο του Λαζάρου και την Κυριακή των Βαΐων

Η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή τελειώνει για την Εκκλησία μας με τις δύο μεγάλες εορτές της Αναστάσεως του Λαζάρου και της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα, την Κυριακή των Βαΐων. Γνωστά τα περιστατικά, τα οποία μας υπενθυμίζει η Εκκλησία μας. Το μέγιστο θαύμα της αναστάσεως ενός ανθρώπου νεκρού και για τέσσερις ημέρες θαμμένου, ώστε να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για την θεϊκή δύναμη του Κυρίου, αλλά και η θριαμβευτική είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, με την διατράνωση της θεότητός Του από όλους, μικρούς και μεγάλους, αποτελούν προμηνύματα της καινής κτίσεως, που θα προκύψει στον κόσμο με το Πάθος και την Ανάσταση.

Και τα δύο γεγονότα φέρουν στον πιστό χαρά. Και είναι αυτή η χαρά γνήσια και μοναδική. Χαρά διότι επατήθη ο θάνατος. Χαρά διότι ο Χριστός νικά τους φυσικούς νόμους. Χαρά διότι ο Θεός δείχνει ότι έχει φίλο τον άνθρωπο και δεν τον ξεχνά στη δοκιμασία και την λύπη. Χαρά διότι φανερώνεται ο δρόμος της κοινωνίας με το Θεό που διέρχεται μέσα από τον κόσμο και δεν αναφέρεται μόνο στην άλλη ζωή. Χαρά διότι ο Κύριος εισέρχεται στην πόλη Σιών για να δείξει ότι η βασιλεία Του χρειάζεται απλότητα για να προσεγγισθεί. Είναι αρκετό ένα πουλαράκι, ένα κλαδί από τα βάγια των φοινίκων, μία φωνή που να αναπέμπει «Ωσαννά» και η επιθυμία να Τον δούμε ως βασιλέα των καρδιών μας και ολόκληρης της υπάρξεώς μας, για να ζήσουμε τον τρόπο ζωής της Βασιλείας Του.

Αυτή η χαρά είναι εσώτερη, πνευματική. Δεν έχει σχέση με την κοσμική χαρά που προσφέρει η επιτυχία, η δόξα, η ικανοποίηση των επιθυμιών μας, η ηδονή. Και δεν είναι πρόσκαιρη χαρά, η οποία εξαλείφεται όταν ο πειρασμός και η δοκιμασία μας πολεμούν. Για να την βιώσει κάποιος, χρειάζεται να πιστεύει. Να ζει το μυστήριο της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού. Να κοινωνεί το Θεό μέσα από την προσευχή και την λατρεία της πίστεώς μας. Να συμμετέχει στην Θεία Λειτουργία, που δίδει ελπίδα και χάρη. Να στρέφει τον νου του στον Κύριό μας, όχι για την ικανοποίηση των συμφερόντων του, αλλά για την έκφραση της ευγνωμοσύνης, διότι ουδέποτε μας εγκαταλείπει.

Αυτή η χαρά ομοιάζει παράταιρη με το πνεύμα του κόσμου μας. Η καθημερινότητα είναι γεμάτη από θάνατο. Διότι θάνατος είναι ο εγωισμός και η κακία. Θάνατος είναι ο ατομισμός και η ενασχόληση με την ικανοποίηση των επιθυμιών μας. Θάνατος είναι η ψευδαίσθηση που προέρχεται από την υλοκρατούμενη εποχή μας ότι τα αγαθά και οι ηδονές δίδουν νόημα στη ζωή μας. Θάνατος είναι οι βιοτικές μέριμνες που μας συμπνίγουν και δεν μας αφήνουν περιθώριο και χρόνο να κοινωνήσουμε εν αγάπη με το Θεό και τον συνάνθρωπο.

Η χαρά που προτείνει η Εκκλησία μας προέρχεται από τον ίδιο τον Κύριό μας και δίδει ζωή, η οποία υπερβαίνει το θάνατο. Όπως ο Κύριος ανέστησε το Λάζαρο, αίροντας τη λύπη από τις αδελφές του, Μάρθα και Μαρία, και όλους τους φίλους και συγγενείς, ανασταίνει τον καθένα που πιστεύει σ' Αυτόν, βοηθώντας τον να ξεπεράσει την αμαρτία, την λύπη και την δοκιμασία. Αρκεί όποιος ζητεί αυτή την Ανάσταση να είναι πρόθυμος να Τον δεχθεί ως Κύριό Του και Θεό Του, να δεχθεί την Είσοδό Του και στην δική του ζωή. Να ανταποκριθεί στην πρόσκληση της Εκκλησίας μας η Μεγάλη Εβδομάδα να αποτελέσει αφετηρία κοινωνίας με τον Θεάνθρωπο Κύριό μας, ώστε να γευθεί αυτή τη γνήσια χαρά, που θα αποτελέσει πνευματικό αντίδοτο σε κάθε λύπη και δυσκολία και, παραλλήλως, θα του δώσει την δυνατότητα να προσθέσει στη ζωή του ό,τι της λείπει αληθινά: την πνευματικότητα και την κατά Θεό μεταμόρφωση. Κι αυτό είναι το τελικό στάδιο της χαράς. Να ξεκινά από την γη και να οδηγεί τον άνθρωπο στον ουρανό.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ