ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ

1. ῾Η ἀνάστασις τοῦ Κυρίου

Μεγαλύνατε τὸν Κύριον σὺν ἐμοί· καὶ ὑψώσωμεν τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐπὶ τὸ αὐτό· ὑμνήσωμεν ὕμνον καινόν, καὶ ἀλαλάξωμεν ἐν εὐφροσύνῃ· ἀνέστη γὰρ Χριστός, καὶ κόσμος ὅλος πεφώτισται· ἀνέστη Χριστός, καὶ χαίρουσιν ῎Αγγελοι· πᾶσα ἡ κτίσις ἀνακαινίζεται· ἀνανεοῦται πᾶσα, καὶ εἰς ἀφθαρσίαν μεταστοιχειοῦται· καὶ μεταπλάττεται· ἀνάκτησις γὰρ τοῦ παντός, ἡ τοῦ Σωτῆρος γέγονεν ἀνάστασις· σκιρτάτω ἡ ᾿Εκκλησία, καὶ φαιδρῶς ἑορταζέτω τὰ ἔνδοξα Χριστοῦ νικητήρια...».

Μ' αὐτούς τούς λόγους μεταξύ ἄλλων πανηγυρίζει ὁ μέγας ρήτορας τοῦ ιδ´ αἰῶνος Μακάριος, ὁ ᾿Αρχιεπίσκοπος Φιλαδελφείας καί Ποιμενάρχης πάσης Λυδίας, ὁ Χρυσοκέφαλος, τήν ἁγία καί ἔνδοξο ἀνάστασι τοῦ Χριστοῦ.

῾Ενώνουμε καί ἐμεῖς τόν ὕμνο μας στόν ὕμνο ὅλης τῆς κτίσεως καί δοξάζουμε τόν ἀναστάντα Κύριο καί Θεό μας ᾿Ιησοῦ Χριστό. Σκιρτοῦμε ἀπό χαρά καί πνευματική ἀγαλλίασι γιά ὅσα ὁ ἀναστάς Κύριος μᾶς χάρισε καί ψάλλουμε τήν δόξα Του, ὑψώνουμε τό ὄνομά Του, προσκυνοῦμε τά πάθη Του καί τήν τριήμερο ταφή Του, δοξάζουμε τήν ἔνδοξο ἀνάστασί Του.

῾Εορτή ἑορτῶν καί πανήγυρις πανηγύρεων τό ἡμέτερον Πάσχα, τό Πάσχα τῆς ᾿Εκκλησίας, τό Πάσχα τῶν Χριστιανῶν. Οὔτε ὑπῆρξε, οὔτε θά ὑπάρξει μεγαλύτερη πανήγυρις ἀπό τήν πανήγυρι τοῦ Πάσχα. Στήν πανήγυρι αὐτή χοροστατεῖ ἡ ῾Αγία Γραφή, τῆς ὁποίας οἱ ἱεροί καί θεόπνευστοι συγγραφεῖς μᾶς διδάσκουν ὅτι ἡ ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ εἶναι·

1. ῾Η σφραγίδα ἑνός τελειωμένου ἔργου. ῾Ο Κύριος ἡμῶν ᾿Ιησοῦς Χριστός ἦλθε στόν κόσμο γιά νά τελειώσει τό ἔργο τοῦ οὐρανίου Πατέρα μας. Αὐτό τό ἔργο εἶναι ἡ σωτηρία μας καί ἡ ἀνακαίνισίς μας. Σ' αὐτό τό ἔργο ὁ ἐπουράνιος Θεός καί Πατέρας ἔθεσε τήν σφραγίδα Του μέ τό νά ἀναστήσει τόν Λυτρωτή καί Σωτήρα τοῦ κόσμου. ῾Ο διάβολος ἐπιχείρησε νά ματαιώσει τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά δεύτερη φορά. Καί ὅπως τήν πρώτη φορά στήν περίπτωσι τοῦ ᾿Αδάμ πέτυχε νά τόν θανατώσει, ἔτσι θανάτωσε καί τόν δεύτερο ᾿Αδάμ, τόν Κύριο ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστό. Στήν πρώτη περίπτωσι ὁ ᾿Αδάμ πέθανε, διότι ἁμάρτησε. Στήν δεύτερη περίπτωσι ὁ Χριστός πέθανε καί ἀναστήθηκε, διότι ἦταν ἀναμάρτητος. ῾Ο Θεός ἔθεσε τήν σφραγίδα Του στό ἔργο τοῦ Μεσσίου. ῾Ο ᾿Απόστολος Παῦλος αὐτά ἀκριβῶς κηρύττει στήν συναγωγή τῆς ᾿Αντιοχείας, λέγοντας μεταξύ ἄλλων γιά τόν ᾿Ιησοῦ Χριστό καί τό ἔργο Του· «῾Ως δὲ ἐτέλεσαν πάντα τὰ περὶ αὐτοῦ γεγραμμένα, καθελόντες ἀπὸ τοῦ ξύλου ἔθηκαν εἰς μνημεῖον. ὁ δὲ Θεὸς ἤγειρεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν» (Πράξ. ιγ´ 29-30).

2. Τό σημεῖο ἑνός ἔνδοξου θριάμβου. Οἱ ἑρμηνευτές τῶν ἐπιστολῶν τοῦ Παύλου ὑποστηρίζουν, ὅτι, ὅταν ὁ Παῦλος ἔγραφε τό χωρίο τῆς πρός Κολοσσαεῖς ἐπιστολῆς, καί μάλιστα τό β´ κεφάλαιο, στίχ. 14-15, εἶχε πρό ὀφθαλμῶν του τόν θρίαμβο τῶν ρωμαίων στρατηγῶν καί αὐτοκρατόρων, ὅταν νικητές εἰσέρχονταν στήν Ρώμη· «᾿Εξαλείψας τὸ καθ᾿ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ· ἀπεκδυσάμενος τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας ἐδειγμάτισεν ἐν παρρησίᾳ, θριαμβεύσας αὐτοὺς ἐν αὐτῷ·». Τήν νίκη τοῦ Χριστοῦ ἐπί τοῦ διαβόλου θεωρεῖ ὁ Παῦλος ὡς αἰτία τῆς σαρκώσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ στήν πρός ῾Εβραίους ἐπιστολή του, κεφ. β´, στίχ. 14-15· «᾿Επεὶ οὖν τὰ παιδία (δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι) κεκοινώνηκε σαρκὸς καὶ αἵματος, καὶ αὐτὸς παραπλησίως μετέσχε τῶν αὐτῶν, ἵνα διὰ τοῦ θανάτου καταργήσῃ τὸν τὸ κράτος ἔχοντα τοῦ θανάτου, τοῦτ᾿ ἔστι τὸν διάβολον, καὶ ἀπαλλάξῃ τούτους, ὅσοι φόβῳ θανάτου διὰ παντὸς τοῦ ζῆν ἔνοχοι ἦσαν δουλείας».

3. ῾Η ὑπόσχεσις μιᾶς ἐρχόμενης ἀναστάσεως. ῾Η ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ μᾶς βεβαιώνει, ὅτι καί ἐμεῖς θά ἀναστηθοῦμε. ῾Ο ᾿Απόστολος Παῦλος εἶναι πολύ σαφής, κατηγορηματικός, ὅταν γράφει στήν Α´ πρός Κορινθίους ἐπιστολή του, κεφ. ιε´, στίχ. 20-22. «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο. ἐπειδὴ γὰρ δι᾿ ἀνθρώπου ὁ θάνατος, καὶ δι᾿ ἀνθρώπου ἀνάστασις νεκρῶν. ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ ᾿Αδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται».

4. ῾Η βεβαιότητα μιᾶς μέλλουσας κρίσεως. ῾Ο ἀναστημένος Κύριος, ὁ ἔνδοξος, ᾿Ιησοῦς ὁ θριαμβευτής Κύριος καί Θεός, θά ἔλθει γιά νά κρίνει τόν κόσμο. Καί εἴμαστε βέβαιοι γι' αὐτό. Θά ἔλθει νά παραλάβει τούς δικούς Του στήν δόξα Του. Κατά τήν ἀγόρευσί του ὁ ᾿Απόστολος Παῦλος πρός τούς ᾿Αθηναίους στόν ῎Αρειο Πάγο, ὑποστήριξε μέ παρρησία, ὅτι ὁ Θεός «ἔστησεν ἡμέραν ἐν ᾗ μέλλει κρίνειν τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνῃ, ἐν ἀνδρὶ ᾧ ὥρισε, πίστιν παρασχὼν πᾶσιν ἀναστήσας αὐτὸν ἐκ τῶν νεκρῶν» (Πράξ. ιζ´ 31).

«Τίς οὐ προσκυνεῖ τὸν διὰ ταῦτα ἐνανθρωπήσαντα Θεὸν Λόγον; Τίς οὐ δοξάζει τὸν τοσαῦτα εὐεργετήσαντα θεάνθρωπον ᾿Ιησοῦν; ᾿Επέστη τοῖς ἐπὶ γῆς, ὡς ἠθέλησε. Κατῆλθεν ἐν τοῖς καταχθονίοις, ὡς εὐδόκησεν. ᾿Ανῆλθεν ἐκεῖθεν πάλιν, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἐπανῆλθεν ὡς ἐδικαίωσεν. ἀνάστασιν ἣν ἐξειργάσατο ἐπηγγείλατο. ᾿Αφθαρσίαν ἣν ἐνεδύσατο σωματικῶς ἐδωρήσατο...». Πρός αὐτούς τούς λόγους τοῦ Μακαρίου Χρυσοκεφάλου ἐμεῖς μὲ κατάνυξι βοῶμεν καί λέγομεν·

«Τὸν σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου ἀνάστασιν ὑμνοῦμεν καὶ δοξάζομεν».


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ